วันที่ อาทิตย์ กรกฎาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เต็มใจให้ จากผู้ชายชื่อ... จุ้ย


   ศุ บุญเลี้ยง  นักร้อง นักแต่งเพลง นักเขียน และเจ้าของร้านอาหารอิ่มอุ่น

ชายหนุ่มจากเกาะสมุย ที่ก้าวเข้ามาเป็นนิสิตนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

และเป็นหนึ่งในกลุ่มตัวโน้ตอารมณ์ดีที่มีชื่อว่า..  “เฉลียง”

ก้าวแรกกับงานดนตรีในยุคที่สองของเฉลียง ซึ่งมีสมาชิกห้าคน ร่วมงานกับสามอัลบั้ม

อาทิ อื่นๆ อีกมากมาย (2529) เอกเขนก (2530) และเฉลียงหลังบ้าน (2531)

หลังจากนั้นมีงานดนตรีของตัวเองกับอัลบั้ม ชุดลำลอง ชุดรับแขก แรงใจ-ไฟฝัน 

ชุดผักบุ้งลอยฟ้า ชุดชิงช้าสวรรค์ ชุดหัวใจไกวเปล ชุดเด็กดั่งดวงดาว ชุดคิดถึง

อย่างแรง และจากเพื่อนถึงเพื่อน

   เคยเจอตัวเป็นๆ ในงาน Happy Book Day ของสำนักพิมพ์มติชน เมื่อหลายปีก่อน

อัธยาศัยดี ยิ้มเก่ง ถ้าพูดถึงผู้ชายคนนี้ งานดนตรีเป็นสิ่งแรกที่เราได้รู้จักเขา เพลงฮิต

ติดหู ที่ทำให้นึกถึงพี่จุ้ย ศิลปินอารมณ์ดีผู้นี้ น่าจะเป็นเพลงเที่ยวละไม และอิ่มอุ่น

บทเพลงละมุนที่มาพร้อมเสียงกีตาร์โปร่ง และหลายคนยิ้มไปกับบทเพลงรักที่ไม่

ธรรมดาเพราะเนื้อหาโดน อย่าง แค่มี  เพราะฉะนั้นจึงรักกันเช่นฉะนี้  บทเพลง

ใต้แสงดาว และเรื่องราวความรักในเพลง..เติมใจให้กัน ที่เขาแต่งขึ้นเพื่อประกอบ

ภาพยนตร์พริกขี้หนูกับหมูแฮม

                      

  

   สำหรับชื่อ สมจุ้ย เจตนาน่าสนุก และ ศุ บุญเลี้ยง ที่มาพร้อมงานเขียนภายใต้ชายคา

ของสำนักศิษย์สะดือ สำนักพิมพ์รูปจันทร์ สำนักพิมพ์ไปยาลน้อย กระทั่งสำนักพิมพ์

วงกลม  ล้วนแฝงความคิดคมๆ ผ่านตัวหนังสือ อย่าง หนุ่มนักโบกกับสาวขี้บ่น  ลิ้นชัก

นักเดินทาง  ฝันเอียงๆ  กบถแกมกวน  นักอยากเขียน  เหล่านี้ทำให้เราสัมผัสความคิด

ของเขาในบทบาทนักเขียนได้อีกมุมหนึ่ง

                                  

   และบทกวีที่ใช้ชื่อน่ารักๆ ว่า ... “มีรังไว้ให้รักอุ่น”   

เป็นงานร้อยกลั่นและกลอนปล่อย ภายใต้มุมมองชีวิตของพี่จุ้ย และเป็นหนังสืออีกเล่ม

ที่ชอบ เพราะความคิดที่ผ่านประสบการณ์ชีวิต ความเชื่อและความศรัทธาของผู้เขียน

ถูกถ่ายทอดออกมาด้วยจังหวะภาษาที่คมคายและงดงาม อย่าง เรื่อง...

ก้ม และ มีรังไว้ให้รักอุ่น

 

...ก้ม...

 

ข้าวกล้า

ได้มา

เพราะก้มเกี่ยว

 

ความสุข

ได้มา

เพราะก้มเก็บ

 

คนเอย…

แหงนดูดาว

เท้าเหยียบดอกไม้

ไม่ระวัง

แหงนนักมักเมื่อยคอ

ดอกไม้บานรอ

ไม่รู้จักก้ม...มาดอมดม

 

และที่ชอบมากที่สุดในหนังสือเล่มนี้ คือความคิดในกลอนบทนี้ที่มีชื่อเดียวกับชื่อหนังสือ

 

...มีรังไว้ให้รักอุ่น...


รักต้องการอ้อมแขนไม่ใช่กรงขัง

นกต้องการรัง

มิใช่กั้นกรง

 

ด้วยกรง...มีไว้ขัง

รังมีไว้...อุ่น

 

อย่าให้ความห่วงใย

แปรเป็นโซ่ดอกไม้

ล่ามไว้เพียงเพื่อจะให้หอม

 

…มีอ้อมแขนไว้ปกป้อง

แต่ต้องไม่ปกปิด

เราใกล้ชิด  เพื่อที่จะได้อบอุ่น

 

มีนกตัวไหน

สุขใจเมื่อได้อาศัยในกรงสวย

ฉันจึงรักเธอด้วย

แต่ต้องบินไป..

 

กลอนบทนี้ทำให้นึกไปถึงบทเพลงของพี่จุ้ยกับเรื่องราวความรักที่  “รู้จักรัก” และ

“สุขใจ” กับการให้ มิใช่รักเพื่อครอบครอง  เพลงนี้ฟังทีไรก็อิ่มเอมกับคนให้ และอิ่มใจ

กับผู้รับ  บทเพลง “เต็มใจให้”  ร้องด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ  ของหนุ่มนักคิด  ที่ใช้ชีวิต

ธรรมดาๆ อย่างมีความสุข...

“ พี่จุ้ย  ศุ บุญเลี้ยง ”  ผู้ชายที่มีฝันเอียงๆ ไปกับการเดินทาง

 

 

...เต็มใจให้…

 

ฉันรู้ควรรักเธออย่างไร

เพราะรู้ความจริงเป็นเช่นไร

ฉันรัก รักเธอ เพราะใจอยากให้

ใช่รักเพียงเพื่อครอบครอง

ไม่เคยร้องขอรักตอบ  ไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด

เพียงเธอรับรู้  มีฉันคอยห่วงใย  สิ่งนั้นมันมากมายเกินพอ

 

ขอเพียงได้คิดถึง  แค่นี้ก็สุขใจ

แม้เธออยู่ไกลแสนไกล  แม้ใครอยู่ข้างเธอ

ฉันรู้ควรรักเธออย่างไร  จึงยอมเข้าใจทุกอย่าง

ไม่ช้ำไม่เสียใจไม่เคยบาดหมาง  ทุกอย่างเต็มใจให้เธอ

 

 

 

วาดดาว..

 

ขอบคุณภาพจาก Internet

ขอบคุณเพลงจาก  www.esnips.com

เต็มใจให้ : ศุ บุญเลี้ยง

 

 

จุ้ย - เต็มใจให้.m...

 

โดย waddaw

 

กลับไปที่ www.oknation.net