วันที่ ศุกร์ กรกฎาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องของความรัก...มิอาจห้ามใจ


สวัสดีค่ะ หายหน้าหายตากันไปนาน เพื่อนๆทุกคนสบายดีนะคะ คิดถึงทุกคนค่ะ

คงจำกันได้นะคะ เรื่องของน้องชายของฉัน ช๊อปเปอร์ กับ น้องหมีพูห์ ฉันเอาความคืบหน้าของทั้งสองมาเล่าสู่กันฟังค่ะ

สำหรับใครที่ยังไม่รู้เรื่องของทั้งสอง ตามไปอ่านได้ที่นี่นะคะ

http://www.oknation.net/blog/anytime/2008/04/08/entry-1 

หลังจากวันนั้นแล้ว ฉันได้แต่คอยมอง คอยสังเกตน้องพูห์ว่าจะมีปฏิกิริยาอะไรหรือเปล่า ด้วยความสดใส ความน่ารัก ความเป็นกันเอง ทำให้ฉันมองไม่ออกซักทีนึง ว่าน้องรู้สึกยังไงกันแน่ แต่ที่แน่ๆ ฉันรู้แล้ว เปอร์ชอบน้องพูห์มาก มากขนาดที่ว่า ไม่อยากให้มีเสาร์ และ อาทิตย์เลย เพราะมันทำให้ไม่เห็นหน้าน้องเค้า ฉันก็ได้แต่บอกว่า ใจเย็นหน่อยนะ ก็ไม่รู้จะปลอบว่าไงเนาะ ฉันเองก็กลืนไม่เข้า คลายไม่ออก ยอมรับว่าเหนื่อยใจแทนจริงๆค่ะ

แล้ววันหยุดยาวก็แวะเวียนมาค่ะ น้องพูห์เพิ่งถอยรถป้ายแดงมาใหม่ ฉันกับพี่ฮันนี่มีแพลนว่าอยากเที่ยวทะเล น้องพูห์บอกว่าขอไปด้วย “เอารถหนูไปนะพี่” น้องพูห์เสนอให้อย่างมีน้ำใจ ฉันกับพี่ฮันนี่ ก็ตอบตกลง เราไปกันสามคนนะ อ้อ น้องอ้นลูกชายของฮันนี่ด้วย คนนี้ต้องไปด้วยตลอด แต่ข่าวก็รู้ถึงหูของน้องเปอร์จนได้ น้องเปอร์ขอไปด้วย ฉันอึดอัดมาก ไม่อยากให้ไป เลยแกล้งว่า เดี๋ยวพาเอ๋ไปด้วยนะ เพราะว่า ไปหลายคนจะได้สนุก (ความจริงฉันอยากเที่ยวส่วนตัวนิดหน่อย คนนอกให้น้อยที่สุด) น้องเปอร์ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ที่ฉันเอ่ยชื่อน้องเอ๋ จนในที่สุดน้องเปอร์ได้ร่วมทางไปกับเราด้วย โดยปราศจากภรรยา อ้างว่า อยากใช้เวลาอยู่กับเพื่อนบ้าง แปลกนะ ร้อยวันพันปีไม่เคยนึกอยากอยู่กับเพื่อน ทำไปได้เนาะคนเรา

ระหว่างทาง ไประยอง เราแวะไหว้พระ และเที่ยวหลายที่ ตอนนี้ฉันเริ่มสังเกตน้องพูห์บ้าง อย่างเงียบๆ และก็ได้เห็นว่าน้องพูห์ก็มีใจให้พี่เปอร์มากเหมือนกัน เช่นเวลาพูดก็จะสนใจฟังพี่เปอร์คนเดียว เล่นน้ำก็เล่นกับพี่เปอร์สองคน และแสดงกริยาเสมือนว่าเป็นคู่รักเพิ่งคบกัน แม้กระทั่งน้องอ้น ลูกชายพี่ฮันนี่ ยังแอบมาบอกฉันกับแม่เขาเลยว่า “แม่ๆ พี่แอน พี่พูห์กับพี่เปอร์เค้าเป็นแฟนกันเหรอ” เด็กนะคะ เด็ก 9 ขวบ ยังดูออกเลย จับมือ ถือแขน กอดรัด ฟัดเหวี่ยงกันในทะเล ฉันเอง ได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ

น้องพูห์รู้ค่ะ รู้ว่าพี่เปอร์มีภรรยาแล้ว มีพันธะซึ่งไม่สามารถมองใครได้อีกแล้ว แต่ทำไมทั้งสองไม่หักห้ามใจกันบ้างนะ ไม่คิดถึงความเป็นไปได้ แต่ก็นั่นแหละ เรื่องของความรู้สึก ห้ามกันยาก มันอาจเป็นลิขิตของทั้งสองก็เป็นได้

ตกตอนเย็นหลังจากกลับจากทานหารเย็น พวกเราได้มานั่งปาตี้กันต่อที่บ้านพัก ระหว่างที่น้องพูห์ไปธุระที่ห้องน้ำ ฉันได้ถามน้องเปอร์ว่า

“เป็นไงน้อง อารมณ์ดีเชียวนะ แกจะทำยังไง ท่าทางเหมือนเค้ามีใจเลย” 

 “เห็นมั๊ยล่ะ พี่เห็นมั๊ยล่ะ ผมไม่ได้คิดไปเองใช่มั๊ย พี่ว่าเค้ามีใจไหมล่ะ” พูดอย่างภาคภูมิใจเสียยิ่ง

“ป่าว ฉันจะถามแกว่า ทำไมไม่พาเอ๋มาด้วย แล้วคิดว่าทำแบบนี้ดีแล้วเหรอ” น้ำตาเปอร์ซึมหน่อยๆ

“ผมมันเลวพี่ ผมรู้ตัวดี ผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกนะระหว่างผมกับน้องเค้า ผมจะตัดใจ แต่ขอหน่อยนะ ขอผมมีความสุขบ้างนิดหน่อยก็ยังดี”

“แล้วแกไม่ห่วงเอ๋ มันเหรอ มันจะรู้สึกยังไง เปอร์เอ้ย แกต้องห้ามใจ ฉันรู้ว่ามันยาก แต่ต้องพยายาม ตราบใดที่แกยังมีเมียชื่อเอ๋อยู่ แต่ต้องตัดใจจากหมีพูห์ให้ได้ และก็อย่าได้สานสัมพันธ์กันให้มากกว่านี้เลย แค่นี้พี่ก็รู้สึกไม่ดีแล้ว เหมือนเป็นคนยุยงส่งเสริมแกยังไงไม่รู้ โอ้ย ฉันอยากร้องให้ เห็นใจพี่บ้างนะ พี่คนกลาง พี่อึดอัด”

 “ผมขอโทษพี่ ผมไม่ทำให้พี่เสียหรอกน่า เชื่อผมดิ ผมมันเลว มันชั่ว ขอรับไว้เองคนเดียว ถ้าจะมีคนผิดก็ผมผิดคนเดียว พี่ไม่ต้องกลัวโดนใครว่า ไม่ต้องกลัวเสียเพราะผม เพราะผมไม่ยอมให้ใครว่าว่าพี่แน่นอน” 

“พี่ไม่ได้กลัวใครว่าหรอกนะ แต่พี่สมเพชตัวเองมากกว่า ตอนนี้พี่รู้สึกผิดในใจ เพราะกำลังคิดอยู่ว่า หากฉันเป็นเอ๋ ฉันจะยอมรับการกระทำของสามีได้มั๊ย”

 “ไม่ๆๆๆ พี่ ผมรักเอ๋ ผมไม่ทิ้งมันแน่นอน แต่ตอนนี้ผมขออยู่กับเพื่อนก่อนนะ อย่าเพิ่งพูดเรื่องเอ๋เลย”

 การสนทนาระหว่างฉันกับเปอร์จบลงแค่นั้น เพราะน้องพูห์กำลังเดินกลับมาหาพวกเรา ฉันได้แต่มองตาเปอร์เพื่อค้นหาคำตอบ และวิงวอนว่า ขออย่าได้มีเรื่องอะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้นเลยนะ

 ทริประยองของเราผ่านไปด้วยความสุข ปน ความขมขื่นในใจของฉัน ฉันนั่งมองพวกเขาหัวเราะต่อกระซิกกัน ฉันนั่งมองเขาเล่นหัวกัน ฉันนั่งมองเขาส่งสายตาหวานๆให้กัน แล้วให้รู้สึกหดหู่ในใจ ป่านนี้ภรรยาที่บ้านจะรอคอยให้สามีกลับบ้านด้วยใจห่วงหาแค่ไหนนะ ป่านนี้จะนอนร้องให้จนหมอนเปียกบ้างหรือเปล่า ป่านนี้ ป่านนี้ จะเป็นยังไงบ้าง สงสารน้องเอ๋จับใจ แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้

วันทำงานเริ่มต้นอีกครั้ง เรื่องราวที่น้องเปอร์หนีเมียเที่ยวกระจายทั่วออฟฟิศ ป่านนี้คนคงรู้กันเยอะแล้ว

“ตกลงไอ้เปอร์มันไปเที่ยวด้วยเหรอแอน รู้อย่างนี้พี่ห้ามมันซะก็ดี” เพื่อนร่วมงานที่อยู่แผนกเดียวกันกับเปอร์บอกฉัน

“อ้าว ทำไมอะพี่” ฉันแกล้งถาม

“พี่ว่า ไอ้เปอร์ กับ พูห์ มันต้องมีอะไรกันแน่ๆเลย มันบอกพี่ว่าไม่ไป พี่เลยไม่ได้ว่าอะไร แต่ถ้าพี่รู้ว่ามันจะไป พี่จะห้ามมัน พี่ว่ามันมีอะไรแปลก พี่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนแอนนะ สังเกตเองก็ได้ ผู้ชายด้วยกัน เปอร์เอ้ย ไม่น่าเลย” 

ฉันอึ้งๆไปนิดนึง จริงด้วยสิ เขาผู้ชายด้วยกัน คงดูกันออก วันนี้ฉันตั้งใจจะเตือนน้องพูห์เองดีกว่า

“พี่แอน พี่เปอร์ไปเที่ยวกับเรา เมียเขาต้องว่าแน่เลย ว่าป่าว” น้องพูห์ตอนขึ้นหลังตอนเลิกงาน คนอื่นกลับกันหมดแล้ว

“มันก็ธรรมดาล่ะนะ เขาผัวเมียกัน มันก็ต้องรู้สึกกันบ้างล่ะ” 

“อ้าว แล้วทำไมเขาไม่ไปกับเราด้วยล่ะ” น้องพูห์ถามฉัน

“ไม่รู้สิ” ฉันตอบ แต่ความจริงที่รู้ว่า คือว่าน้องเอ๋ ขอไปด้วยแล้ว แต่เปอร์ไม่ยอม บอกว่าไม่มีที่นั่ง รถเต็ม และก็ทริปนี้เฉพาะสำหรับคนในออฟฟิศเท่านั้น ฉันเลยตั้งคำถามกับน้องพูห์ขึ้นว่า  

“พูห์ หากว่าพี่เปอร์เขาชอบพูห์ น้องพูห์จะทำยังไง” น้องพูห์มองหน้าฉันเขินๆนิดหน่อยแล้วบอกว่า

“มันเป็นไปไม่ได้หรอก หนูไม่ได้ชอบพี่เค้าแบบนั้น แค่เพื่อนกัน”

“พี่ถามว่า พูห์จะทำยังไง หากว่าพี่เปอร์เขาชอบพูห์มาก แล้วเขามาบอกว่าชอบ พูห์จะทำยังไง” น้องพูห์หยุดคิด แล้วพูดไม่มองหน้าฉันว่า

“หนูก็ต้องบอกว่า พี่เปอร์ พี่มีเมียแล้วนะ” 

“ตอบไม่ตรงคำถาม ก็ถ้าเขาชอบจริงๆ จะทำยังไง”

“โธ่ พี่แอน พี่เปอร์เค้าไม่ชอบหนูหรอก” ฉันจึงจบคำถามแค่นั้น ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรหากว่าถามต่อไป

นานวันไป ฉันเริ่มรู้สึกว่าพวกเขาเป็นแฟนกันแล้วจริงๆ ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆนาๆ แต่ฉันก็เห็นว่าพวกเขาดูไม่รู้สึกอะไร

“ยัยแอน น้องเธอน่ะ ทั้งสองคน มันยังไงอยู่น๊า ดูแลน้องหน่อยสิ” ความซวยมาเยือนซะแล้ว

“โอ เรื่องของแอนยังเอาตัวไม่รอดเลย เรื่องของคนอื่นไม่รู้หรอก อย่าถามเล้ย แอนเหนื่อย”

ฉันมีโอกาสได้คุยกับน้องทั้งสองอีกครั้งนึงในตอนเย็นของวันหนึ่ง 

“พูห์ พี่ถามอีกครั้งนะ พูห์รู้ใช่มั๊ยตอนนี้เรื่องที่ฮิตในออฟฟิศคือเรื่องอะไร”

“รู้สิ”

“แล้วพูห์ว่ายังไง” น้องพูห์ได้แต่เงียบ

“พี่ไม่รู้หรอกว่า พูห์คิดกับพี่เปอร์เขายังไง แต่อยากเตือนหน่อยได้ไหม ถ้าพูห์ชอบพี่เปอร์เขาให้ตัดใจซะ พูห์จะทนได้เหรอ หากเขารักเรา เขาเลือกเรา แล้วเขาต้องเลิกกับเมียเขา มันก็เป็นบาปใช่ไหม เท่ากับว่าเราไปแย่งเขามา แล้วจะมีความสุขเหรอ เราทำให้ผู้หญิงอีกคนนึงต้องช้ำใจ ต้องเสียใจ แล้วถ้าวันนึงเขาเลิกรักเรา และทิ้งเราไปเหมือนเขาทิ้งแฟนเขามา เราจะเจ็บปวดไหมลองคิดดู”

น้องพูห์เป็นผู้ฟังที่ดี ไม่เถียงซักคำ

“แล้วถ้าหากว่า เขาไม่เลิกกัน เขาคบกับเราด้วย ในขณะที่เขาก็ยังไม่เลิกกับเมียเขา พี่ขอถามว่า ตัวเองจะทำใจได้ไหม ที่ต้องเป็นรองเขา เป็นเมียน้อยเขาน่ะ ทำใจได้เหรอ”  

“ไม่ยอมหรอก เรื่องอะไร พูห์ไม่ยอมแน่นอน” น้องพูห์เริ่มเถียง

“นั่นสิ ในเบื่ออย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ ก็จะทำยังไงดีล่ะ ฝากไว้ให้ไปคิดนะ ไป กลับกันเถอะมีดแล้ว” 

อีกวันต่อมา ฉันก็ได้คุยกับน้องเปอร์เป็นการส่วนตัวอีกครั้ง

“เปอร์ เป็นไงบ้าง ตอนนี้รู้สึกว่าแกจะแฮปปี้ซะหลือเกินนะ” 

น้องเปอร์ยิ้มกริ่มเชียว

“เปอร์ พี่มองว่า มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกนะ น้องพูห์เขาจะชอบเราจริงๆเหรอ เค้ายังเด็กมาก ชีวิตของเขากับเราต่างกันมากนะ ครอบครัวก็ต่างกัน ตอนนี้อาจจะมีความสุข แล้วต่อไปแกคิดว่าจะทนกับความเอาแต่ใจของน้องเขาได้มั๊ย เด็กไฮเปอร์ของอย่างน้องเค้าน่ะ แกจะรับได้แค่ไหน ตอนนี้ไม่ต้องถามหรอก มันก็ได้อยู่แล้ว ต่อไปคิดว่าจะไปกันรอดมั๊ย” 

“ผมรู้พี่ผมรู้” 

“ตอนนี้ ให้ห่างกันซักพักดีมั๊ย ลองกลับไปคุยกับเอ๋ดูก่อนนะ ลองเปิดใจคุยกันว่ายังไง ถามใจตัวเองดูว่ายังรักเอ๋อยู่ไหม นึกถึงความดีของเขาให้มาก อย่างน้อยก็ร่วมทุกร่วมสุขกันมาหลายปี ผูกพันกันมากกว่าใคร ไม่เข้าใจกันอะไร นิสัยตรงไหนที่ไม่ชอบ ลองปรับตัวเข้าหากันใหม่อีกทีดีกว่าไหม พี่ว่าเรื่องอย่างนี้ต้องคุยกันนะ”

“ครับๆๆ จะลองดู”  

“พี่ก็คงบอกได้แค่นี้นะ พี่ไม่อยากให้ใครๆมาว่าพูห์ และก็ไม่อยากให้ใครว่าเอ็งด้วย มันไม่ดี แล้วพี่ก็ไม่อยากรับโทรศัพท์น้องเอ๋ด้วย พี่เหนื่อยใจ สงสารพี่เถอะ” 

ฉันก็ได้แค่บอกทั้งสองแค่นั้น หลังจากนั้น ฉันก็ไม่รู้แล้วค่ะว่าเขาไปปรับปรุง ปรับความเข้าใจกันยังไง เพราะทุกวันนี้ ฉันก็ยังคงเห็นน้องทั้งสองของฉัน เสมือนหนึ่งว่า เป็นแฟนกันซะงั้น เอ้อ เรื่องของเขาฉันคงยุ่งไม่ได้มาก ได้แค่รอดู หากจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก็คงปล่อยให้เป็นไปตาม “กรรมลิขิต” ของพวกเขาเองกระมัง

เอ็นทรีนี้ ยาวหน่อยนะคะ ฉันก็อยากระบายด้วยน่ะค่ะ เพราะฉันอึดอัดมาก

แล้วคุณล่ะคะ คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้ โปรดแนะนำฉันด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกคน

ชู้ทางใจ - หนู

**ขอบคุณเพลงเพราะจาก อินเตอร์เน็ต**

โดย anytime

 

กลับไปที่ www.oknation.net