วันที่ อังคาร กรกฎาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นักประดาน้ำ


นั ก ป ร ะ ด า น้ำ


เธอก็รู้-ฤดูฝน
....................................

เวียนวนซ้ำแล้วก็ซ้ำเล่า

สิ้นแล้งสิ้นร้อนได้ผ่อนเพลา

แล้วฝนก็ผ่านเข้าก่อนหนาวมา

เธอก็เห็น-เมฆคลุ้มเป็นกลุ่มก้อน

ซ้อนซ้อนชั้นชั้นจนหนั่นหนา

ลมเย็นแรงจัดก็พัดพา

แสงแลบแสงผ่าก็วิบวิบ

เห็นก็เห็นรู้กันรู้กันอยู่นี่

ยังหวังหรือฟ้าสีทองคลี่ขลิบ

โน่นน้ำท่วมเนิ่นนับไปลับลิบ

ร้อยสิบพันหมื่นแสนล้านครัว

มันคือความทุกข์ตรมอันขมขื่น

ครอบคลุมพื้นที่ถ้วนทุกส่วนทั่ว

มิใช่เรื่องกลัวหรือไม่กลัว

การเอาหัวหลบฝนให้พ้นฟ้า

แต่เธอต้องจำเป็นไม่เป็นหวัด

เพื่อการคัดหาค้นซึ่งคนกล้า

แข็งแรงสุดเท่าที่เคยมีมา

โผนไปเป็นเหมือนปลา-ประดาน้ำ

เพื่องมหาคนที่มีชีวิต

ภารกิจหนักหน่วงเช้าล่วงค่ำ

ไร้ชื่อจารลงให้ทรงจำ

เงียบเงียบเหมือนดำลงน้ำลึก

เห็นก็เห็นรู้ก็รู้-ฤดูฝน

กว่าผ่านพ้นเมฆมืดเป็นพืดปึก

หมายความว่าราตรีต้องมีพรึก

และดึกนั้นนี้ต้องมีดาว

มันเป็นภารกิจชนิดหนัก

ใจเสาะเปราะบางนักก็อย่าห้าว

เพราะการดำลงไปหลายหลายคราว

นั้นคือการพุ่งหลาวสู่ความตาย

จำไว้-ยอดนักประดาน้ำ

จะดิ่งดำพุ่งหลาวต้องเป้าหมาย

ภารกิจเธอมันอันตราย

ง่ายง่ายเงียบเงียบ-แต่เฉียบพลัน!

……………………………….
ตากฝนหาฟ้าทองอันผ่องพราย

ถ้าเธอเป็นหวัดตาย-ก็อายคน!

๑ พิจิก ๒๕๔๙

อันนี้ไม่เกี่ยวกับการเมืองนะครับ  ไม่ต้องตีความก็ได้ 

โดย หมี่เป็ดสิวะ!

 

กลับไปที่ www.oknation.net