วันที่ เสาร์ กรกฎาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ถุงปลาหมึก


เสียงรถคงจะดังเกินไป
หรือไม่คุณพ่อค้าที่กำลังคุยโฉมงโฉงเฉงกับพ่อค้าขายปลาหมึกปิ้งข้างๆอย่างออกรสชาตินั้นก็คงจะมีสมาธิดีจนเกินไป จนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีสาวเจ้าหนึ่งนางมายื่นคอยาวชะเง้อชะแง้สับปะรดของพี่ท่านอย่างหิวกระหาย

“พี่ สับปะรดถุงนึง” มันดังเกือบจะเป็นตะโกน เพราะนี่เป็นครั้งที่ 3 ที่ฉันพูดประโยคนี้ในระยะเวลาราวๆ 20 วินาที ได้ผล คุณพ่อค้าหันมาหัวเราะแหะๆ ก่อนจะจิ้มสับปะรดขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วค่อยๆบรรจงหั่นมันเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วเทใส่ถุง ฉันหันไปสั่งปลาหมึกปิ้งอีกสองไม้จากร้านข้างๆก่อนที่จะหันกลับมาบอกพ่อค้าขายผลไม้ว่า

“ไม่ต้องใส่ถุงนะคะ” ฉันขัดจังหวะในระหว่างที่เขากำลังจะเอาสับปะรดถุงนั้น ใส่ในถุงอีกใบ

“ครับๆๆ” เขาตอบรับพร้อมกับขยี้ปากถุงพลาสติกให้คลี่ออก แล้วโยนพริกเกลือถุงเล็กๆใส่เข้าไปในถุงใบนั้น ฉันต้องบอกเขาอีกครั้งด้วยประโยคเดิมว่า

“ไม่ต้องใส่ถุงนะคะ”

“อ้อ ครับๆๆ” เขาตอบรับพร้อมกับหัวเราะแหะๆอีกที ก่อนจะยื่นสับปะรดที่อยู่ในถุงพลาสติกเพียงชั้นเดียวนั้นมาให้

“ขอโทษครับ มันไม่ชิน” เขาพูดกับฉันก่อนที่จะหันกลับไปสานต่อบทสนทนากับเพื่อนของเขาที่กำลังปิ้งปลาหมึกให้ฉันอยู่

จังหวะเด็ดที่พ่อค้าขายอาหารประเภทปลาหมึกปิ้ง หรือลูกชิ้นทอดมักจะใช้โชว์ความเหนือชั้นและเป็นมืออาชีพของตัวเองนั้นก็คือตอนใส่น้ำจิ้ม ท่าทีคุยเอื่อยๆ ปิ้งไปเรื่อยๆเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเมื่อถึงจังหวะนี้

“ฟั่บ!” คือเสียงที่ฉันแอบใส่ลงไปหากภาพตรงหน้าเป็นการ์ตูน ด้วยอาการของกระบวยตักน้ำจิ้มที่รวดเร็วปานกระบี่ของจูล่ง เลือดสาดกระจายด้วยคมดาบที่ฟาดฟันลงไปบนลำตัวของข้าศึก น้ำจิ้มปลาหมึกก็สาดกระจายเลอะถุงไม่แผกแตกต่างกัน

บางคนอาจจะกินปลาหมึกไม่ใส่น้ำจิ้ม แต่นั่นไม่ใช่ฉันแน่ๆ
บางคนอาจจะกินปลาหมึกใส่ถุงสองชั้น และฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นเสียด้วย

เพราะคราวนี้ ด้วยความเห็นแก่ตัวมากกว่าเห็นโลก ฉันจึงกดลิ้นตัวเองไว้ทันก่อนที่จะหลุดปากบอกไปว่าไม่เอาถุงตามนิสัย และพอรับปลาหมึกในถุงที่ซ้อนกันสองใบมาแล้วฉันก็อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เพราะในขณะที่มือซ้ายฉันถือถุงปลาหมึกอย่างประเจิดประเจ้ออยู่นั้น หัวไหล่ขวาฉันก็สะพายถุงผ้าที่มีข้อความเขียนไว้ว่า

“Reduce
Reuse
Refill
Recycle
Rethink”

By Global Cooling Company

“ปิ๊บๆๆ คิดมากจัง ก็ถุงมันเลอะนี่หว่า” เสียงนี้ดังอยู่ในสมองส่วนควบคุมความสามารถในการใช้เหตุผล
“ปิ๊บๆๆ ก็กูไม่ชอบนี่หว่า” ส่วนเสียงนี้ดังออกมาจากความรู้สึก

ก็มันขัดลูกตาเวลาเห็นคนสะพายถุงผ้า ในขณะที่อีกมือหนึ่งหิ้วถุงพลาสติกพะรุงพะรัง มันเลยยิ่งเป็นเรื่องขัดความรู้สึกเมื่อตัวเองต้องมาเป็นเสียเอง ฉันทรุดหาที่นั่งแถวๆนั้น แล้วรีบจัดการปลาหมึกสองไม้นั้นให้หมดอย่างเร็วที่สุด เพราะฉันรู้สึกแย่เกินไปที่จะถือถุงปลาหมึกนั้นไปไหนต่อไหนด้วย

มันเป็นเรื่องดีนะ ที่เราหันมาใส่ใจดูแลสภาพแวดล้อม และตระหนกต่อสภาวะการเปลี่ยนแปลงทางอากาศมากขึ้น แต่เพราะการรณรงค์ลดโลกร้อนโดยการให้หันมาใช้ถุงผ้านี่แหละที่ทำให้การดูแลสภาพแวดล้อมซึ่งเป็นเรื่องที่ยากอยู่แล้วนั้น ยากยิ่งขึ้นไปอีก

เมื่อคนจำนวนไม่น้อยมองการกอบกู้ชีวิตให้รอดพ้นจากการเอาคืนของธรรมชาตินั้น
ง่าย... จะตาย
ก็แค่หิ้วถุงผ้า ราศีของคนรักษ์โลกก็จับแล้ว ฉันไม่ได้โกหกเพราะมีคนคิดอย่างนี้จริง, โดยไม่รู้ตัว
ง่าย... จนจะตาย

ร้ายยิ่งกว่า เมื่อถุงผ้ากลายเป็นป้ายบอกความเป็นคนรักโลก ในภาวะที่การรณรงค์ลดโลกร้อนกำลังอินเทรนด์อย่างมาก ฮิตติดกระแสเสียจนใครต่อใครก็มุ่งเข้ามาโหนเพื่อหาผลประโยชน์จากมัน ไม่แปลกเท่าไหร่ที่ฉันเห็นคนหิ้วถุงผ้ากันเกลื่อนเมือง ห้างสรรพสินค้าต่างๆพากันวิ่งตามเทรนด์กันชนิดที่เรียกว่าไม่มีใครยอมใคร ลูกค้าเองก็สนุกกับการวิ่งหัวปั่นซื้อๆๆๆๆๆ สะสมแต้มๆๆๆๆ เพื่อให้ยอดซื้อรวมในใบเสร็จนั้น มีมากพอที่จะนำไปแลกเอาถุงผ้ามาครอบครองได้

ถามว่าการรณรงค์ให้ใช้ถุงผ้าเพื่อแก้ไขปัญหาโลกร้อนได้ไหม ตอบแบบง่ายๆคือ ท่าจะไม่รอด แต่ถ้าจะให้ตอบแบบยากๆหน่อยก็คงจะต้องตอบให้ยาวขึ้นมาอีกนิดว่า ท่าจะไม่รอดตราบใดที่การรณรงค์ให้ใช้ถุงผ้ายังคงไปไม่พ้นจากการเป็นสัญลักษณ์เพิ่มคุณค่าให้ผู้ครอบครอง และยังคงยุ่งวุ่นวายอยู่กับการตอบสนองความต้องการที่เกินจำเป็นของมนุษย์

การกระตุ้นให้บริโภคมากขึ้นดูจะตรงใจคนในยุคที่การซื้อคือการเพิ่มราคาให้ตัวเองมากกว่าการกระตุ้นให้บริโภคน้อยลง และความต้องการถุงผ้าก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ร้อนไปถึงผู้ผลิตที่ต้องผลิตถุงผ้าเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก ดังนั้นแทนที่การผลิตโดยรวมจะลดลง กลับกลายเป็นต้องผลิตเพิ่มขึ้น และถุงผ้าก็กลายเป็นสินค้าอีกตัวที่กำลังก้าวเข้าไปเบียดเบียนโลก

ดูเหมือนกับว่าเรากำลังแก้ปัญหาหนึ่ง ด้วยการผูกปัญหาใหม่ขึ้นมา

บางทีปัญหามันแก้ง่ายๆ เพียงแค่ตัวเราเองเปลี่ยนนิสัยลดการซื้อ ลดการใช้ลงเสียได้
แต่ใช่,
พูดง่าย ใช่ทำง่าย

เพราะบางที พ่อค้าขายปลาหมึกเขาอาจจะไม่รู้เลยว่า
การใส่น้ำจิ้มเบาๆ แบบไม่ต้องอิงลีลาของจูล่งนั้น
ทำอย่างไร




เสี้ยวตะวัน พระจันทร์ข้างฝา -- เรื่อง

โดย เสี้ยว

 

กลับไปที่ www.oknation.net