วันที่ อังคาร สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความงามตามธรรมดา


กลีบดอกสีเหลืองร่วงหล่นลงบนพรมเขียวฉ่ำน้ำ เงยหน้ามองสูง เห็นใบไม้เขียวสว่างตัดกับฟ้ามืดครึ้ม เธอดูโดดเด่นอย่างประหลาด จนอดคิดไม่ได้ว่า ช่างคล้ายกับตัวละครท่ามกลางแสงไฟสาดส่องบนเวทีแสดง

ลมพัดวูบหนึ่ง หอบเอาไอชื้นหอมๆมาด้วย กลีบดอกนุ่มลอยหลุดจากต้นมาเคลียแก้มฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะร่วงสู่พื้นดินอย่างสงบ ทอดกลีบสง่างามบนผืนหญ้า ดูเหมือนสรรพชีวิตจะรู้ความจริงแท้อันแสนธรรมดาดีอยู่แล้ว หมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน จากสูงสุดสู่ผืนดิน รวบรวมเพื่อแตกสลาย แยกกระจายเพื่อกลับมารวมใหม่ ไม่มีสิ่งใดจริงแท้ ไม่มีสิ่งใดจีรัง แล้วจะต่อต้านหรือยึดติดไปทำไม ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ก็ล้วนต้องดับไป อยู่ที่ว่าเราจะตั้งอยู่อย่างไรไม่ให้มัวเมายึดหลงลืมตน

กลีบดอกบานงามแล้วร่วงหล่น เรื่องธรรมดา หากเป็นเรื่องธรรมดาที่งดงามยิ่ง แม่น้ำเจ้าพระยายังไหลเอื่อยเหมือนดังที่เคย หากสองฝั่งน้ำสิเปลี่ยนไปเรื่อย คนเราดูจะกลัวความธรรมดากันเสียเหลือเกิน

คล้ายกาลเวลาหยุดนิ่ง เมื่อลมหลังฝนพัดผ่านมาอีกวูบหนึ่ง พัดใบไม้ไหวเสนาะหู ละอองน้ำปลิวจากใบปะทะกับใบหน้า พลังความบริสุทธิ์แผ่ซ่าน ณ สวนริมน้ำแห่งนั้น ฉันสูดลมหายใจเต็มปอด และนึกขอบคุณ โดยที่ไม่แน่ใจนักว่าตัวเองกำลังขอบคุณอะไร

เมฆฝนกำลังตั้งเค้าอีกระลอก ฉันก้มลงหยิบกลีบดอกที่ร่วงหล่น เงยหน้าหาต้นไม้ แล้วพึมพำขออนุญาต เก็บกลีบดอกใส่ในสมุดบันทึก รู้สึกคล้ายกับเด็กที่กำลังกระทำผิด ฉันไม่ควรเอาไป แต่ได้ไหม ให้ฉันได้เพียงเก็บส่วนเสี้ยวของความงดงามนี้ไว้ เผื่อไว้เปิดดูเมื่อไหร่ ก็จะได้ระลึกว่า

ธรรมชาติตามความธรรมดานั้น งดงามเสมอ

ฉันลุกขึ้นยืน
ฝนตกอีกครั้ง

...สวนสันติชัยปราการ



เสี้ยวตะวัน พระจันทร์ข้างฝา -- เรื่อง

โดย เสี้ยว

 

กลับไปที่ www.oknation.net