วันที่ ศุกร์ สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คนตัดไม้กับขวานไร้คม


เมื่อเดือนที่แล้วผมไปเป็นวิทยากรหลักสูตร “Train-The-Trainer” ได้พบลูกศิษย์คนหนึ่งชื่อ “เจี๊ยบ” ทำงานเป็น HR ที่บริษัทข้ามชาติแห่งหนึ่ง  ในสายตาของผมเธอเป็นเด็ก Gen Y  ขนานแท้ ชอบท่องเน็ต  พูดจาคล่องแคล่ว  เวลาพูดภาษาอังกฤษสำเนียงดีมาก มั่นใจในตัวเอง กล้าพูดกล้าแสดงออกดีครับ

แต่มีสิ่งที่ผมและผู้เข้าอบรมนึกไม่ถึงก็ คือ น้องเจี๊ยบ คนนี้เป็น Gen Y ที่ใฝ่ธรรมะมากถึงมากที่สุด วันหยุดชอบไปวัด ทำบุญทำทานเสมอ   

วันแรกที่พวกเราเจอเจี๊ยบในคลาส เธอเล่าให้ฟังว่า เพิ่งไปเข้าอบรมหลักสูตรยอดฮิต “ 7 Habits ” จากหนังสือขายดีระดับโลก ของ Stephen R. Covey  มา แล้วก็รู้สึกชื่นชมและชื่นชอบมาก ๆ ดูแล้วเธออินกับหลักสูตรสุด ๆ

ทุกครั้งที่มีโอกาสเธอจะพูดถึงหลักสูตรนี้เสมอ  ผมเองเคยเข้าอบรมหลักสูตรนี้เมื่อ 10 ปีก่อน ก็เห็นด้วยและยอมรับว่าเนื่อ้หาของหลักสูตรนี้ดีจริง ๆ ทันสมัย ไม่ตกยุคเลย   

ผมเองชอบ Habit สุดท้ายมากเป็นพิเศษ  คือ  “Sharpen the saw” หรือ ลับเลื่อยให้คมอยู่เสมอ นัยยะของนิสัยนี้ ต้องการบอกให้เราหมั่นฝึกฝนพัฒนาตนเองให้ดีขึ้นเก่งขึ้นอยู่เสมอ 

ถ้าคนเก่ง หรือคนที่ที่คนว่าตัวเองเก่งแล้ว แต่ไม่พัฒนาตัวเอง ความรู้ความสามารถที่มีอยู่เดิมอาจจะใช้การไม่ได้ ผลงานที่ทำได้ก้ไม่ดีเหมือนเคย เหมือนกับเลื่อยที่ถูกใช้งานไปเรื่อย ๆ ถ้าไม่หมั่นลับคม สักวันมีดก็ทื่อ ใช้การไม่ได้ในที่สุด

บังเอิญวันนี้มีเพื่อนส่งอีเมล นิทานเรื่อง “คนตัดไม้” มาให้อ่าน ๆ แล้วก็ตรงกับ Habit ที่ 7 พอดี เลยเอามาโพสต์ไว้ในบล็อกให้เพื่อน ๆ และลูกศิษย์ของผมดิอ่านกัน 

เรื่องมีอยู่ว่า ......

กาลครั้งหนึ่ง มีคนตัดไม้ที่เก่งมากคนหนึ่ง ซึ่งได้ทำงานกับพ่อค้าไม้ เนื่องจากพ่อค้าไม้ได้จ่ายผลตอบแทนและสภาพการทำงานที่ดีให้แก่เขา

ดังนั้น คนตัดไม้จึงตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำงานของเขาให้ดีที่สุด เจ้านายได้ให้ขวานและบอกให้เขาไปตัดไม้ในพื้นที่ที่กำหนดให้

ในวันแรกคนตัดไม้ สามารถตัดไม้ได้ถึง 18 ต้น เจ้านายประทับใจในตัวเขามาก และกล่าวชมเขา “ดีมาก ทำงานให้ดีต่อไปน่ะ”

เพราะเขาได้รับกำลังใจที่ดีจากเจ้านาย เขาจึงตั้งใจที่จะทำงานหนักขึ้นในวันต่อมา แต่เขากลับตัดไม้ได้เพียง 15 ต้นเท่านั้น

ในวันที่สาม  เขาเพียรพยายามมากขึ้นไปอีก แต่กลับตัดไม้ได้เพียง 10 ต้นเท่านั้น

แต่ละวันผ่านไปเขากลับตัดไม้ได้น้อยลงทุกที คนตัดไม้รำพึงกับตนเองว่า ความแข็งแรงของเขาคงลดน้อยถอยลงเสียแล้ว

เขาจึงไปหาเจ้านายของเขาเพื่อขอโทษ และบอกกับเจ้านายว่า เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผลลัพธ์มันจึงเป็นเช่นนี้

เจ้านายจึงถามเขาว่า “ เธอได้ลับขวานครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

“ลับขวานเหรอครับ ? ผมไม่มีเวลาที่จะลับขวานของผมเลย ผมยุ่งอยู่แต่การตัดต้นไม้”

ข้อคิดของนิทานเรื่องนี้

ชีวิตของพวกเราก็เช่นกัน  บางครั้งเรายุ่งเสียจนไม่มีเวลาจะลับขวานให้คมอยู่เสมอ

ในโลกทุกวันนี้ดูเหมือนทุกคนจะยุ่งมากขึ้นแต่กลับมีความสุขน้อยลงกว่าเคย  ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ?

เป็นไปได้หรือเปล่าที่ว่า พวกเราลืมที่จะมีชีวิตอยู่อย่างชาญฉลาดที่จะลับชีวิตของเราให้คม มันไม่ผิดที่เราจะทำงานหนัก แต่เราไม่ควรวุ่นวายจนละเลยสิ่งที่สำคัญในชีวิต เช่น ชีวิตส่วนตัว การเอาใจใส่ผู้อื่น การให้เวลากับการอ่านหนังสือ และอื่นๆ

เราทุกคนต้องการเวลาที่จะผ่อนคลาย ที่จะคิด ที่จะสร้างสมาธิ และที่จะได้เรียนรู้และเติบโต ถ้าเราไม่ยอมใช้เวลาที่จะลับคมให้แก่ชีวิตของเรา เราจะกลายเป็นผู้ที่โง่เขลาและสูญเสียซึ่งประสิทธิผลและศักยภาพของเรา

 เป็นความรับผิดชอบของเราที่จะต้องรักษาและพัฒนาศักยภาพของตน เพราะมันจะเป็นส่วนหนึ่งที่จะรับประกันความสำเร็จ และความเป็นที่ต้องการในอาชีพของตัวเรา

ดังนั้นขอให้เริ่มต้นตั้งแต่วันนี้  ลองคิดหาหนทางที่จะพัฒนาศักยภาพของเรา เพื่อที่จะทำให้เราสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิผลและสร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่งานของเรามากขึ้น

หวังว่าเรื่องนี้จะให้ข้อคิดที่ดีแก่ชีวิตของเรามากขึ้น  ต้องขอบใจเจี๊ยบ ลูกศิษย์คนใหม่ของผม และเพื่อนที่ส่งอีเมลมา ทำให้ผมรื้อฟื้น Habit ที่ 7 อีกครั้งหนึ่ง

จบแค่นี้นะครับ..ขอหยุดพักเอาขวานไปลับก่อนครับ  …

โดย Pro.Trainer

 

กลับไปที่ www.oknation.net