วันที่ อังคาร สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เขียนถึงแม่..ผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ธรรมดาของข้าพเจ้า (Amazing Mom)


ตั้งใจไว้ว่าวันแม่ปีนี้  จะต้องเขียนถึงแม่...ผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ธรรมดา หรือ Amazing Mon ของผมไว้ในบล็อก เก็บไว้เป็นความทรงจำดี ๆ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแม่ทุกคนในโลกนี้รักลูก ห่วงใยลูกมากแค่ไหน ตอนนี้ผมเองอายุ 43 ปีแล้ว แม่เองก็ 73ปีแล้ว ยังรักและเป็นห่วงผมตลอดเวลา 

ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งที่มีคนบอกว่าความรักของแม่ที่มีต่อลูก เป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข หรือ Unconditioned  Love รักแบบไม่หวังผลตอบแทน แค่เห็นลูกตัวเองมีความสุขแม่ก็สุขใจแล้ว

ความรักของแม่ผมที่มีต่อลูกทุกคน เป็นความรักที่ไม่มีวันหยุด  รักได้ตลอดเวลา  ถ้าแม่พูดภาษาอังกฤษได้ แม่คงพูดกับลูกว่า I’ll always love you. แน่ ๆ เลย

ไม่น่าเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อว่าแม่รักลูกแบบไม่มีลิมิต รักเกินร้อย  เป็นรักแบบ Unlimited ซึ่งไม่มีใครจะรักเราได้มากมายขนาดนี้

เนื่องในวันแม่แห่งชาติ 12 สิงหาคม 2551 ผมขอกราบขอบพระคุณอันยิ่งใหญ่ของแม่ทีมีต่อผมตลอดมา  และเราก็จะเป็นแม่ลูกกันตลอด  ทุกวันนี้เราก้ได้เจอหน้ากันทุกสัปดาห์อยู่แล้ว ถ้าสัปดาหืไหนติดงานผมก็โทรคุยกับแม่อยูแล้ว

นี่รูปแม่ผม ภาพนี้ถ่ายที่สุพรรณฯ เมื่อปีที่แล้ว

วันนี้ขอเขียนถึงความไม่ธรรมดา น่าทึ่ง ของแม่ผม ในแนว Amazing Mom  เอาไว้ให้คนในครอบครัวอ่านกันเองเวลาไหนก็ตามที่อยากอ่าน (คนอื่นจะอ่านด้วยก็ไม่เป็นไรครับ)

อเมซิ่งอย่างแรกเลย แม่ผมเป็นผู้หญิงชาวบ้านธรรมดาที่เรียนจบแค่ ป.3 แต่สามารถเลี้ยงและดูแลลูกทั้ง 5 คนจนเติบโต ให้มีความรู้ มีงานทำ  เป็นทุก ๆ สิงของลูก  เป็นพ่อเป็นแม่ในคน ๆ เดียวกัน (พ่อผมเสียชีวิตแล้ว)  เป็นที่ปรึกษาคอยให้คำแนะนำ ทำตัวเป็นโค้ชที่ดีของลูก  แถมเป็นธนาคารรับฝาก-ถอนเงินได้ด้วย

เหตูการณ์อเมซิ่งครั้งหนึ่งที่ผมไม่เคยลืม คือ ตอนผมเรียนจบม.ศ.3 ที่สุพรรณฯ และต้องเข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพฯ  จริง ๆ แล้วครอบครัวของเราไม่มีญาติพี่น้องอยู่ในกรุงเทพเลย  แต่แม่ผมก็ใช้ความพยายามมาก จนกระทั่งนึกได้ว่ามีเพื่อนของแม่คนหนึ่ง ชื่อ “ปุ้ย” แม่บอกว่า เป็นเพื่อนสมัยเรียนชั้นประถม  ไม่ได้เจอหน้ากันมาเป็นสิบปีแล้ว 

ตอนนั้นน้าปุ้ยขายขนมจีนอยู่แถวริมทางรถไฟ วงเวียนใหญ่ ที่กรุงเทพฯ จำได้ว่าแม่พาผมนั่งรถเมล์จากสุพรรณฯ มากรุงเทพฯ  มาหาน้าปุ้ยเพื่อนของแม่ เพื่อฝากผมให้อาศัยอยู่ด้วย  และผมก็ได้อยู่ที่บ้านน้าปุ้ยจนเรียนจบชั้นม.ศ.5 จากโรงรียนแจงร้อนวิทยา ที่ราษฎร์บูรณะ

อีกอเมซิ่งหนึ่งที่แม่มีส่วนร่วมอย่างมากคือ  ตอนผมเรียนมหาวิทยาลัยปี 2  ที่คณะพาณิชย์ฯ จุฬา ฯ อยากหางานพิเศษทำช่วงปิดเทอม  ก็ได้แม่นี่แหละครับพาผมนั่งแท็กซี่ไปฝากให้ฝึกงานที่บริษัทของเพื่อนพ่อคนหนึ่ง ที่อยู่ที่กรุงเทพฯ แม่เรียกชื่อเขาว่า ”เสี่ยฮั้ว” 

ตอนเด็ก ๆ ผมเคยเจอหน้าเสี่ยฮั้วคนนี้แบบแว้บ ๆ อยู่ 2-3 ครั้งที่สุพรรณฯ  พ่อผมไม่ชอบเดินทางมากรุงเทพ  เข้าใจว่าพ่อคงไม่ถูกกับสภาพรถติด ความวุ่นวาย และอากาศในกรุงเทพฯ   เลยยกหน้าที่ให้แม่ซึ่งมีความกล้าและเก่งมาก พาผมดั้นด้นไปจนพบเพื่อนของพ่อ แล้วก็พูดจาฝากให้ผมฝึกงานด้วย 

ผมเลยได้ฝึกงานที่ฝ่ายบัญชีของบริษัทนี้เกือบ 3 เดือน  ฝึกงานที่นี่สนุกดี มีค่าขนมให้วันละ 70 บาท ด้วย

จริง ๆ แล้วแม่ผมมีวีรกรรมดี ๆ เด็ด ๆ ให้ลูก ๆ อย่างผมและพี่น้องคนอื่น ๆ ได้อเมซิ่งอยู่เสมอ  แม่เป็นคนที่คุยเก่ง ยิ้มแย้มแจ่มใส จึงผุกมิครกับคนง่าย  มนุษย์สัมพันธ์ดีมาก รักสวยรักงามเป็นที่สุด 

ทุกวันนี้เจอหน้าแม่ที่ไรต้องเห็นผู้หญิงคนหนึ่งแต่งหน้าขาวทาปากสีแดง ชอบเกล้าผมแบบสาวเชียงใหม่  บางครั้งก็แอบเซ็กซี่ด้วยการปล่อยผมสบาย ๆ

 

ทุกวันนี้เวลาเจอกัน ผมชอบแซวแม่ว่าแต่งตัวซะสวยเชียว จะไปไหนเหรอ ? แม่ก็จะยิ้ม ๆ ไม่พูดอะไรเพราะจริง ๆ แม่ไม่ได้ไปไหนหรอก แต่ชอบแต่งตัวให้ดูดีไว้ต้อนรับลูกหลานครับ

          สุดท้ายก็อยากให้แม่มีความสุขตลอดไป  สุขภาพแข็งแรง  พวกเราทุกคนรักแม่  วันนี้ตอนสาย ๆ ผมและครอบครัวจะไปกราบแม่  แล้วเจอกันนะครับ

โดย Pro.Trainer

 

กลับไปที่ www.oknation.net