วันที่ จันทร์ สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ทุ่งหญ้า...พนา...ไพร...เขาใหญ่...ในความทรงจำ


เขาใหญ่...ในความทรงจำ...คือ...รีสอร์ท..ที่รายล้อมไปด้วยไร่องุ่น..และการทำกิจกรรมรับน้อง..แค่นั้น...ไม่มีอะไรนอกเหนือไปจากการตีกลอง..ร้องเพลง..เพื่อความบันเทิงให้กับน้องๆเลย

แต่เขาใหญ่...ในวันนี้...คือ...ธรรมชาติ..ป่าไม้..ทุ่งหญ้าสีเขียว..ที่มองออกไปได้ไกลสุดตา...พร้อมกับสายลมเย็นฉ่ำ..ที่ต้อนรับการมาเยือนของคณะนักเดินทางทั้งหมด

สมาชิกในการเดินทางครั้งนี้...มีด้วยกัน 8 ชีวิต..คือ ..กุ้ง(ผู้เป็นแกนนำ) พี่เอก(พี่ชายนักเดินป่าตัวจริง) พี่นุช(พี่สาวนักสะพายกล้อง) พี่ต้น(พี่ชายอีกหนึ่งคนที่เรียนด้วยกัน) พี่เนตซ่า(พี่สาวที่รักยิ่ง) โจ(องค์รักษ์พิทักษ์ใจของพี่เนต) โจ้(น้องชายต่างพ่อแม่แต่สายพันธ์เดียวกัน) และตัวเราเอง(นักเดินป่าระดับอนุบาล)

การเดินทางครั้งนี้...เต็มไปด้วยรอยยิ้ม..ความประทับใจ...และการได้พบเพื่อนใหม่...นั่นก็คือ...ผืนป่า..ใบหญ้า..และสัตว์เล็ก..น้อย..ใหญ่ที่ได้พบเจอตลอดการเดินทางเข้าสู่เขตพื้นที่อุทยานฯและป่าผืนใหญ่แห่งนี้

ช่วงเวลาของการเดินทาง...ก็ไม่ใช่เวลาที่เป็นปกติที่นักเดินทางจะสามารถเข้าไปได้...และครั้งนี้ทำให้ได้รุ้จักกับสองหนุ่มเจ้าหน้าที่ผุ้ใจดี..ที่อาสามารับถึงปากช่อง...นั่นคือ ..พี่ตั๊ก..และพี่ยูร..ตามไปสมทบกับ พี่ปุ้ย..และพี่ดำ..พี่ๆทั้งสี่คนเป้นเจ้าหน้าที่ประจำหน่วยย่อยเขาแหลมที่พวกเราจะเข้าไปเยือน

เมื่อเวลาของการเดินทางเริ่มขึ้น...ประตูด่านแรกที่จะต้องผ่านเลยก็คือ..ธารน้ำตก..ทุกคนจะต้องลุยข้ามผ่านไป..ครั้งแรกก็นึกกลัว..แต่เมื่อย่ำเท้าลงไป...ก้สัมผัสได้ถึงการเปิดประตุต้อนรับที่แสนอบอุ่น...(แต่มันเปียกและแอบเย็น..^^)..ตลอดทางแม้ไม่สามารถหยุดดู..หรือพิจารณาธรรมชาติให้ใกล้ชิดได้...ก็เนื่องมาจาก..เพื่อนตัวน้อยในป่าใหญ่แห่งนี้...พร้อมหน้ากันออกมาชูคอต้อนรับทุกคน..แม้จะเป็นการมาเยือนบ้านของเค้า...แต่เกรงว่าการหยุดทักทาย..จะทำให้กลายเป้นสนามบริจาคเลือดเป็นแน่...ก็เพื่อนๆเหล่านี้..คือ...ทาก..นั่นเอง..คิดถึงแล้วบรื๋อๆๆ

ตลอดระยะทาง 5 กิโลเมตร ..โดยประมาณที่ทุกคนจะต้องเดินทางเข้าไป...เส้นทางที่เดิน..ไม่ได้เรียบง่ายเหมือนเส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ..ทุกคนจะต้อง...ปีนเขา(จะว่าอย่างนั้นก็ได้..เพราะทางมันชันมาก)..เดินผ่านทุ่งหญ้า...และตัดเข้าไปในป่าดงดิบ...แม้จะเหนื่อย..แต่กับสิ่งที่ได้พบเจอก็ทำให้เย็นใจได้บ้าง...และเมื่อมาถึงปากทางออกของป่าดิบชื้น..ก็พบเจอกับทุ่งหญ้าสีเขียวขจี..ที่ทำให้หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งทีเดียว...ทั้งยังทำให้มีกำลังใจในการเดินต่อไป..ถึงยังจุดหมายที่อยู่อีกไม่ไกลเกินสองเท้าจะเดินถึง

ทุกภาพที่ได้เห็น...ถูกบันทึกทับความทรงจำครั้งเก่า...ที่มีเพียงแค่การนอนเล่นที่รีสอร์ท...แทนทับด้วย..ภาพของขุนเขา...ทุ่งหญ้า...ต้นหญ้า..ป่าไม้..และมวลสมาชิกของเขาใหญ่แห่งนี้..ช้างตัวใหญ่...ที่เคยเห้นตามท้องถนน..ก็ได้เห็นมันมีความสุขกับการกินอาหารที่ปราศจากการปรุงแต่ง...ฝุงกวาง...ที่ออกมาต้อนรับโดยปราศจากกรงขังที่น่าอึดอัด...นกประเภทต่างๆ..ที่ออกมาโผบินโดยปราศจากการจำกัดอาณาเขต..ผีเสื้อสีสวย...ที่ปราศจากการถูกสตาฟประดับเพื่อความสวยงาม...ทุกสิ่งที่ได้เห็นคือ..ธรรมชาติอย่างแท้จริง

เรียกได้ว่า...การเดินทางครั้งนี้...ทำให้เกิดอาการตกหลุมรัก...ผืนหญ้า..ป่าเขา..และสิ่งละอันพันละน้อยที่ธรรมชาติรังสรรค์...ขึ้นมาถนัดใจเลยทีเดียว

~แม้การเดินทางครั้งนี้จะต้องสิ้นสุด...แต่จะไม่มีการหยุดเพื่อเริ่มต้นกับการเดินทางในครั้งใหม่~

โดย Katuay

 

กลับไปที่ www.oknation.net