วันที่ อังคาร สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

มะเร็ง...เพื่อนรัก ตอน ทำความรูู้จักกับเพื่อนใหม่


เพื่อนใหม่ในชีวิตผม... "มะเร็ง" ตอน ทำความรู้จักเพื่อนใหม่

ไม่ได้อัพบล็อกเสียนาน หวังว่าเพื่อนๆทุกคนยังคงสบายดีนะครับ วันนี้อยากจะเขียนบล็อกมาก อยากจะมาแบ่งปันประสบการณ์ในช่วงที่ผ่านมาว่า ผมได้พบเจออะไรมาบ้าง และจากสิ่งที่ได้เจอมา มีผลต่อตัวผมในด้านไหนบ้าง

ชีวิตที่ทำแต่งาน ความกดดันที่ไม่รู้ตัว

ตลอดสองสามปีมานี้ ผมทุ่มเทกับการทำงานบ้าง บางทีทำงานติดกัน 15 วันโดยไม่ได้พักผ่อนเลยก็มี งานที่ก็ทำจัดว่าเครียดพอสมควร เพราะต้องแข่งกับเวลาและก็ให้ทันกำหนดส่ง แต่ผมก็คิดกับตัวเองเสมอว่า ตอนนี้เรายังอายุน้อย น่าจะขยันทำงานไว้ ทำให้มากกว่านี้ ทำให้ดีที่สุด ทำไปเรื่อยๆ โดยไม่ค่อยจะใส่ใจกับสุขภาพตัวเองมากนัก

มาถึงตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกับว่า อืม สงสัยเราจะใช้ร่างกายหักโหมโดยไม่รู้ตัว มันเลยแสดงผลออกมาอย่างนี้

สูญเสียอาม่า

ในปี 2549 ที่ผ่านมา มีการสูญเสียที่หนักที่สุดก็เห็นจะเป็น การสูญเสียอาม่า (ยาย) ของผม และจากวันนั้น วันที่ผมไปลอยอังคารอาม่าในจังหวัดใกล้ๆกทม.นี้ ผมก็เริ่มปวดท้องเป็นครั้งแรก วันที่ 2 พฤศจิกายน 2549 ตอนนั้นคิดว่าเครียดและพักผ่อนน้อย เลยปวดท้องขึ้นมา หรือไม่ก็อาหารเป็นพิษ เลยไม่ได้คิดอะไร หลังจากนั้นอาการก็หายไป..

ผมก็ยังกินได้ นอนหลับ ขับถ่ายสะดวกเหมือนปกติ ไม่มีอะไรที่แสดงออกเลยว่า มีอะไรผิดปกติซ่อนอยู่

ปีใหม่ที่ไม่ได้เที่ยว

พอเข้าสู่วันสิ้นปี 31 ธันวาคม 2549 อาการปวดท้องตัวงอ เหมือนลำไส้บิด ก็กลับมาอีก ครั้งนี้ไม่ปวดมาก แต่ปวดเป็นระยะๆ ผมคิดว่า อาหารเป็นพิษ จึงทานยาแล้วพักผ่อนอยู่บ้าน จนถึง 2 มกราคม 2550 อาการก็ยังไม่ดีขึ้น จึงตัดสินใจไปตรวจที่โรงพยาบาลเอกชน ทางคุณหมอวินิจฉัยว่า คงจะเป็นลำไส้อักเสบ เพราะเท่าที่ฟังเสียง ลำไส้ทำงานหนักมากๆ จึงฉีดยาและให้นอนพัก แล้วค่อยกลับบ้าน คืนนั้นอาการก็ดีขึ้น หลังจากวันนั้นก็พยายาม ทานอาหารเป็นเวลา งดอาหารรสจัด และเผ็ด ทานยาสม่ำเสมอ

ยาไม่ช่วยอะไร

ทานยาที่หมอให้มาจนหมดแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่หายสนิท จึงปรีกษาเพื่อนที่เป็นหมอ แล้วไปซื้อยามาทานต่อ เพื่อบรรเทาอาการปวด เพราะตอนนั้นคิดว่า คงจะลำไส้อักเสบหนักมาก จึงยังไม่หาย 18 มกราคม 2550 รู้สึกอาการปวดกลับมาเป็นอีก จึงไปโรงพยาบาลเพื่อให้หมอตรวจอีกครั้ง

ผมเทียวเข้าออกโรงพยาบาลอยู่สองสามวันติดกัน แต่ลำครั้ง คุณหมอก็ไม่ได้สงสัย ก็ได้แค่เพียงฉีดยา เพื่อบรรเทาอาการ จนกระทั่ง วันเสาร์ 20 มกราคม 2550ได้แต่นอน อยู่บ้านเพราะว่าปวดท้องมาก จนถึงตอนค่ำ รู้สึกปวดท้องจนทนไม่ไหว และรู้สึกว่าไม่มีแรง จึงขอให้อา ไปส่งโรงพยาบาล ครั้งนี้ขอให้คุณหมอ admit เพื่อตรวจเพิ่มเติมในวันรุ่นขึ้น

ยิ่งตรวจยิ่งเจอ

หลังจากตรวจที่โรงพยาบาล คุณหมอก็เริ่มด้วยการให้งดน้ำงดอาหาร หลังเที่ยงคืนวันเสาร์ หลังจากนั้น ก็ทำ X-ray และ ultrasound เพื่อดูความผิดปกติในช่องท้อง หมอมาบอกผลว่า ลำไส้มีขนาดขยายตัวขึ้นผิดปกติ และเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างไปอุดตันลำไส้ จึงขอให้ทำ CT-Scan เพิ่มเติม โดยจะได้เห็นว่า จริงๆแล้ว ที่อุดตันนั้นเป็นก้อนเนื้อหรือก้อนหินปูน เนื่องจากผมแพ้อาหารทะเล การทำ CT-Scan นั้น สีที่ใช้เป็นสารที่มีส่วนประกอบจาก ไอโอดีน ทางเจ้าหน้าที่จึงฉีดสีให้ไม่ได้ ทำให้ผลออกมาไม่ชัดเจนอีก จึงได้เดินทางมาถึงหนทางสุดท้ายคือ การส่องกล้อง

ชะตากรรมหลังการส่องกล้อง..

ก่อนส่องกล้องก็ต้องทำการสวนล้างลำไส้ถึงสองรอบ เพื่อให้ลำไส้สะอาดพอที่จะส่องกล้องแล้วเห็นภายในได้ หลังจากตื่นขึ้นมาหลังการส่องกล้อง ก็สะลิมสะลือด้วยฤทธิ์ของยานอนหลับ แต่ที่รู้สึกได้ทันทีคือ ความรำคาญของสายที่ยื่นออกมาตรงจมูก สายเส้นนี้คุณหมอจะใช้สำหรับดูดน้ำย่อยออกจากกระเพาะอาหารเรา เพื่อไม่ให้กัดกระเพาะ ถือว่าเป็นพันธนาการเส้นที่สองถัดจากน้ำเกลือที่ให้ไว้ตอนแรก เวลาจะเข้าห้องน้ำก็ไม่สะดวกนัก...

ผลการส่องกล้อง

สิ่งที่อุดตันนั้นเป็นก้อนเนื้อ ซึ่งก็ไม่ทราบว่าเป็นเนื้อร้ายหรือดี แต่ไม่
ว่าจะอย่างไร มันอุดตันลำไส้เสียจนจำเป็นต้องทำการผ่าตัด ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว มาถึงจุดนี้ผมก็รู้แล้วว่า ต้องทำการผ่าตัด ซึ่งในใจก็บอกตัวเองว่า เป็นสิ่งที่กลัวมาตลอดชีวิต แต่ ณ วันนั้น ความทรมาณมันมากกว่าความกลัวจึงตัดใจว่า เป็นไงเป็นกัน ต้องลองดูกันสักตั้ง..

โปรดติดตามตอนต่อไป...

โดย จักรจาคี

 

กลับไปที่ www.oknation.net