วันที่ อังคาร สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

Groove Riders สะท้อนอะไรในวงการเพลงไทย


ความจริงผมได้ยินชื่อวงดนตรีวงนี้อยู่นานพอสมควรแล้วทางสถานีวิทยุ  แต่ว่าด้วยความที่ห่างเหินกับเพลงไทยจนเหมือนเป็นคนแปลกหน้า  ผมเลยไม่ใส่ใจอะไรเลย  เพิ่งจะได้สดับตรับฟังเมื่อเร็ว ๆ นี้  และก็มีประเด็นที่ผมอยากพูดถึงหลายประการเชียวครับ  ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ดนตรีคลาสสิกนะเนี่ย !

พวกเขามีอัลบั้มแรกเมื่อ ๖ ปีที่แล้ว  และก็เพิ่งจะมีอัลบั้มที่ ๒  (ความจริงก็คงออกมาพอสมควรแล้ว  แต่ผมเชยไปเอง)  ผมมีความรู้สึกดีใจจังเลยครับ  ที่เมืองไทยมีดนตรีที่เป็น "ดนตรี" ออกมาให้ฟังกันบ้าง  หลังจากที่ผมฟังแกรนด์ เอ็กซ์ ในสมัยเด็ก แล้วก็หยุดการฟังเพลงไทยไปอย่างเกือบจะถาวร !

ต้องขอออกตัวว่า ไอ้การที่ผมฟังแต่เพลงฝรั่ง จะคลาสสิก แจ๊ส ร็อค บลูส์ หรืออะไรก็ตามนั้น  ประการหนึ่งเป็นเพราะรสนิยมส่วนตัวโดยแท้  แต่อีกประการหนึ่งที่อาจมีส่วนส่งเสริมให้ผมหนีหายไปจากเพลงไทย ก็คงเป็นเพราะไม่มี "เพลง" ให้ผมฟังนั่นเอง  ที่ "ฟังได้" ในสมัยต่อมาเมื่อโตขึ้น จะมีก็เพียงแต่ ภูสมิง และคาราวาน ที่พอจะต้องด้วยรสนิยมเป็นการส่วนตัว

การที่ได้พบเพลงไทยที่รู้สึกชอบขึ้นมานาน ๆ ที  เป็นความรู้สึกที่มีความสุขครับ  เพราะเหตุว่าเพลงไทย อย่างไรเสียคนไทยก็ต้องชอบฟัง  ถ้า....มีคุณภาพดีพอ  ซึ่งก็ไม่ใช่ว่าเป็นคนไทย ต้องอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยตะบี้ตะบันด้วยการฟังเพลงลูกทุ่ง  ใส่ผ้าไทย เอ... เพลงแนวอื่นที่เป็นเพลงไทย เช่นเพลงไทยสากล หรือสินค้าของคนไทย แต่ไม่ได้มีลักษณะพื้นบ้านชานเรือน คงไม่ใช่อนุรักษ์ไทยกระมัง?

ผมพบว่านักดนตรี ๔ คนนี้ และยังมีเครื่องเป่าเสริมอีก น่าจะสร้างดนตรีออกมาในอย่างที่เขาต้องการ  และการที่เขาทำเพลงในแบบของเขาเอง จึงแสดงให้เห็นว่าพวกเขาเป็นนักดนตรีที่แท้  แต่งเพลงเอง เล่นเอง แม้บางเพลงจะมีคนอื่นช่วยแต่ง  ก็นับว่าเป็น "คนดนตรี" จริง ๆ  ไม่ใช่ขายหน้าตา หรือแต่งเพลงลอย ๆ ขึ้นมา โดยไม่มีพื้นฐานทางดนตรีสักนิด  ไม่ต้องแสดงภาพที่โปรดิวเซอร์ปั้นขึ้นมานัก แต่งตัวตามใจเขาเองเมื่อเล่นคอนเสิร์ต  ไม่ต้องมาแสร้งร็อค โดยใส่กางเกงยีน เสื้อยืดขาว แว่นตาดำ  หรือป๊อปจ๋า แต่งตัวตามคอนเซ็ปต์อัลบั้มตลอดเวลา  โดยไม่เป็นตัวของตัวเอง  เอาเป็นว่าขอสรุปเป็นข้อ ๆ ก็แล้วกัน

๑. ผมพบว่าเป็นดนตรีที่มีความเป็นดนตรีจริง ๆ  ไม่ได้เป็นหนุ่มน้อยหน้าใสที่เดินเข้าสังกัด  แล้วก็มีใครไม่รู้มาแต่งเพลงให้  แล้วคิดให้เสร็จสรรพว่าคุณควรเป็นแบบไหน ภาพพจน์ การแต่งตัว แนวเพลง ควรเป็นอย่างไร  โดยที่คุณเองแทบเป็นใบ้  แต่ก็คงสมประโยชน์ของคุณที่ได้เป็นนักร้องดัง

๒. ดนตรีแนวดิสโก้ เป็นดนตรีที่แสนจะธรรมด๊า ธรรมดา  แต่ในสยามประเทศที่ไม่มีใครเขาทำกัน  ก็เลยกลายเป็นของแปลกไปเวลามีใครทำขึ้น  เลยมีการปุจฉาวิสัชนากันมากมาย ว่าทำไมถึงกล้าทำ  คิดแล้วก็แปลกนะครับ  เพราะเราชาชินกับการที่มีนักร้องออกมาก็ร้อง ๆๆ  แล้วก็พยายาม "เอ็นเตอร์เทน" คนดู  อย่างที่ชอบเรียกกัน  แล้วก็ตัดขาดจากนักดนตรี "แบ็กอัพ" เหมือนอยู่คนละโลก  เหมือนกับค่ายเพลงจะส่งใครมาก็ได้ ถ้าขายได้  พอมาเจอนักดนตรีที่เขาทำดนตรีกันขึ้นมาเอง  คนไทยเลยออกอาการ "งงปนเห่อ" ขึ้นมานิดหน่อย  แปลกดี

๓. พวกเขาเหล่านี้แสดงสดกันปีนึงไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ  เรื่องทักษะทางดนตรีจึงไม่น่าเป็นห่วง  ดนตรีของเขาเป็นดนตรีที่สนุก  มีบีท (beat) และจังหวะ (rhythm)  มีการโชว์ ไม่ว่าจะกีตาร์ เบส กลอง หรือคีย์บอร์ด  ไม่ได้มีแต่บีทอย่างเดียว  ไม่ได้ขายแต่เนื้อร้อง หรือนักร้อง  ผมสังเกตดูในช่วงหลัง ๆ  เวลาใครออกเทป มักไม่พูดถึงดนตรีเลยว่า ดนตรีดีหรือไม่ดี  พูดแต่ตัวนักร้อง  หรือว่าดนตรีมันไม่มีอะไรให้พูดถึง !

๔. ด้วยเพราะการที่ผมห่างเหินจากเพลงไทยมาก  เวลาซื้อซีดี (ผมยังซื้ออยู่ เพราะชอบสะสมของแท้ กับชอบอ่านเนื้อหาในปกซีดี  จึงไม่ดาวน์โหลด หรือก็อปปี้)  ซึ่งหาในเมืองไทยได้ยาก  หลัง ๆ จึงสั่งเอาทางอินเตอร์เน็ต  แต่พอผมจะหาซื้อซีดีของ กรูฟไรเดอร์  ผมหาแถวบ้านไม่เจอแผงขายเทปขายซีดีเหมือนแต่ก่อน  พอจะรู้อยู่บ้างว่าเดี๋ยวนี้ขายของแท้ได้ยาก  เพราะการดาวน์โหลด ไรท์แผ่น หรือเอ็มพี ๓ ก็แล้วแต่  แต่ด้วยความที่ไม่ใส่ใจ  ไม่คิดว่าจะหาซื้อยาก  พอหาจริง ๆ เลยหาไม่เจอ  ต้องพึ่งพาร้านใหญ่ ๆ ในห้าง  เลยได้ตระหนักจริง ๆ ว่าวงการซีดีในบ้านเรา และก็น่าจะทั่วโลกซบเซาเป็นเป่าสาก  เคยได้ยินว่าค่ายใหญ่ ๆ หลายค่ายปิดตัวในไทยลงก็มากหลาย  แต่เพิ่งจะประสบกับตัวเองก็คราวนี้  จึงขอให้คุณ ๆ ทั้งหลาย ช่วยกันซื้อซีดีแท้ ๆ หน่อยเถิด  ผมว่ามันชักจะไปกันใหญ่แล้วนา

๕.  ขอติอยู่นิดนึงว่า ด้วยการที่ผมฟังเพลงแบบเป็นบ้าเป็นหลัง  จึงเปรียบเทียบได้ว่าซีดีของเมืองนอก เรียกได้ว่าตั้งแต่ยุคสเตอริโอเกิดขึ้นมา ฝรั่งมันก็เล่นกับการบันทึกเสียง  โดยแข่งกันในด้านของคุณภาพ ให้ชัดเจนแจ่มแจ๋ว  (บางทีอัดแบบโมโน ยังแทบฟังไม่ออก นึกว่าสเตอริโอ)  แผ่นซีดียุคทศวรรษ ๕๐ ปลาย ๆ ที่เริ่มมีสเตอริโอ นอกจากความคมชัดแล้ว ยังเล่นกับทิศทางซ้ายขวา  พอมายุคหลังที่เป็นดิจิตอล ก็จะไม่เล่นกับทิศทางเหมือนเก่า  แต่จะเล่นกับความชัดเจนแทบจะได้ยินลมหายใจ  พอมายุคหลังก็มี sacd ที่เล่นกับทิศทางเสียงอีก  แต่ซีดีไทย และซีดีของกรูฟไรเดอร์นี้  เฮ้อ... ทั้งเสียงอับทึบ ไม่มีมิติ  เอฟเฟ็กต์ของเครื่องดนตรี หรือ"ซาวด์" ต่าง ๆ  แบน และไม่วิ่ง  ขัดกับเพลงแบบดิสโก้ ที่ส่วนใหญ่จะ "ปิ๊งปั๊ง"  เป็นพิเศษ  แหม อยากจะบอกว่าพิถีพิถันกับมาสเตอร์อีกสักนิด ไม่น่าจะหนักหนาอะไร  เดี๋ยวนี้ไรท์แผ่นยังออกมาเหมือนต้นฉบับเป๊ะ  ทราบมาว่ามีการไปทำอะไรบางอย่างที่เมืองนอกเมืองนา  เอ... น่าจะได้ดีกว่านี้มาก ๆ นะครับ  ใครที่นึกภาพที่ผมบรรยายนี้ไม่ออก ลองไปหยิบอัลบั้มเก่า ๆ ของฝรั่ง ที่วางขายในร้านซีดีขึ้นมาสักชุด  คุณก็จะเห็นได้ว่า เมื่อสัก ๓๐ ถึง ๔๐ ปีก่อน  เขายังทำดีกว่าเราในยุค ๒๐๐๘ เลยครับ อนิจจัง

๖. โปรดอย่าหมั่นไส้ผม ที่ผมไม่ได้เป็น "คอเพลง" ไทย  แต่บังอาจมาวิจารณ์วงการเพลงไทยนะครับ  เป็นเพียงความเห็นหนึ่ง  และผมคิดว่า ในฐานะที่ผมเป็นคนนอกวงการ  สายตาผมจึงเห็นอะไรบางอย่างที่ "แปลก ๆ"  เลยบอกเล่าความคิดสู่กันฟัง ซึ่งแน่นอนว่าเป็นความคิดแบบปัจเจก !!! 

โดย วิกหลุด

 

กลับไปที่ www.oknation.net