วันที่ อังคาร สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่าจากนักเดินป่า(ระดับอนุบาล) ตอนที่ 1


"ไปเขาแหลมกันมั้ย" เพื่อนคนนึงเอ่ยถาม "ไปทำไรอะ แล้วเขาแหลมที่ว่านี่มันอยู่ที่ไหนเหรอ?" นึกสงสัยขึ้นมาตะหงิดใจ เขาแหลมหน้าตาเป็นไงหว่า..?? "ก็เป็นหน่วยย่อยหนึ่งที่อยู่ใน อช.เขาใหญ่ไง แล้วก็ ต้องเดินเข้าไปในป่า พี่ๆเขาชวนมา เดินไม่ไกลหรอก 5กิโลเอง ทางเดินก็มีลำบากบ้างเล็กน้อยให้พอเหงื่อออกอะ ไปมั้ย" อืม..."โอเค ไปก็ไป" (ใจง่ายจังแฮะ...แต่ก็เพราะใจรักหรอก อิอิ)

อยากรู้เหมือนกัน ว่าการเดินป่า จะเป็นยังไงน๊อ จะสนุกแค่ไหนกัน ตื่นเต้นจัง เพราะได้ยินชื่อเขาใหญ่มานานแล้ว แต่ก็เป็นแค่รีสอร์ทที่อยู่ในบริเวณเขาใหญ่แค่นั้น แต่ยังไม่เคยไปสัมผัสเขาใหญ่ ที่เป็นรูปแบบธรรมชาติสักที คราวนี้แหละ เขาใหญ่จ๋า สาวน้อยคนงามจะไปเยือนแล้วน๊า...^^

การไปเขาแหลมครั้งนี้ ไปกันชิวๆ มากๆ  แทบจะไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย เพราะหากเป็นนักเดินป่าตัวจริง อุปกรณ์ต้องพร้อมออกรบ แต่ด้วยเพิ่งเริ่มสมัครเป็นนักเดินป่าระดับอนุบาล ความพร้อมก็เลยน้อยนิด แต่ก็พร้อมที่จะเรียนรู้ไปทีละขั้น อุปกรณ์ที่คิดถึงอย่างแรกคือ ถุงนอน เอ...จะเอาไปดีรึป่าวน๊า มันใหญ่จัง กระเป๋าเราก็เล็กนิดเดียว เปลี่ยนใจเอาเปลไปดีกว่า แหะๆ เล็กกว่า แล้วก็ยัดลงกระเป๋าได้ด้วย เลือกได้แล้วก็จับยัดลงกระเป๋าทันที

นึกอีกสิว่ามีอะไรต้องเอาไปอีกน๊า ใช่ๆ เพื่อนบอก "ทาก" เยอะ แงๆ ทำไงดีละนี่ ก็ไม่กลัวหรอกนะ แต่ว่า บรึ๋ยๆ ปิ๊งป่อง ถุงกันทากไง ถ้ามีก็ไม่กลัวแล้ว ต่อให้มากี่ตัวก็ไม่กลัว (ทำเป็นเก่งไปงั้น จริงๆร้องภาวนาอยู่ในใจ อย่าเจอเลยน๊า T_T)

แล้วข้าวสาร อาหารแห้งหละ อุปกรณ์ทำครัวอีก ต้องจัดไปรึป่าว "ไม่ต้องๆ พี่ๆเค้าเตรียมให้หมดแล้ว" ว๊าว ดีจัง คิดว่าต้องแบกไปเองซะแล้วสิ (เอ๊ะ ยังไง คิดจะเป็นนักเดินป่า แต่ไม่คิดจะแบกของ..แหะๆ)

ครั้งนี้ไปให้เรียนรู้ก่อน ว่าต้องทำไงมั่ง ได้เลื่อนขั้นขึ้นชั้นประถมเมื่อไหร่ ว่ากันอีกที อิอิ เอาหละ พร้อมออกเดินทางแล้วคับ เพื่อนๆ ไปกันรึยัง..เย้ๆๆ

"พี่ค่ะ..รอเพื่อนหนูแป๊ปนะคะ..เพื่อนหนูกำลังนั่งมอไซต์มาแล้วคะ" เสียงใสออดอ้อน พร้อมกับพยายามทำลูกกะตาให้ดำที่สุด ก็จะไม่ให้อ้อนได้ยังไงละนี่ ก็เพื่อนร่วมทางสองคนสุดท้ายมาตอนเวลารถจะออก (ไม่ได้แฉนะ แต่แค่จะบอกว่ามันลุ้นอะ คนรอกันเต็มคันเลย..แง่มๆ) "นั่นไงค่ะพี่ เพื่อนหนูมาแล้ว ขอบคุณนะค่ะ" จบการสนทนาด้วยการส่งยิ้มหวานๆให้พี่คนสวยที่ยืนเก็บตั๋วอีกหนึ่งครั้ง ก่อนจะวิ่งขึ้นรถเพื่อเข้าประจำที่ (เกือบจะไม่ได้ไปแล้วไหมละนี่ ..เหงื่อแตกซิกๆ เลย)

การเดินทางใช้เวลาค่อนข้างนานทีเดียวในความรู้สึก รถออกจากสถานีขนส่งหมอชิตราวๆ 2 ทุ่มครึ่งและสุดสายปลายทางที่เฝ้ารอคือ ป้ายสุดท้ายที่ปากช่อง นับรวมๆเวลาเดินทางในคืนที่ฝนตกเช่นนี้ก็ ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงครึ่ง เอ...แล้วพี่ๆที่มารับหละ มากันรึยังน๊า.."นั่นไง รถกระบะคันนั้นหละ ที่จะพาเราขึ้นไป"..เย้ๆ ได้นั่งกระบะด้วย ชอบมากมาย ใครจะนั่งข้างหน้าก็ตามสบาย แต่ใจมันเรียกร้องให้คอยรับลมเย็นๆอยู่ด้านหลัง

แต่หารู้ไม่ว่า มันช่างเป็นการตัดสินใจที่ผิดถนัด เพราะลมมันเย็นเข้าถึงกระดูกเลยทีเดียวเชียว บรื๋อๆๆ กึกๆๆ ดีนะฟันไม่ใช่หนังกลองไม่งั้นคงดังกระหึ่มทีเดียว ต้องขอบคุณเพื่อนร่วมเดินทาง และพี่ๆที่มารับ ที่ทำให้การเดินทางมาถึงเขาใหญ่ พร้อมกับใจที่เต้นรัว เพราะกำลังจะได้เริ่มบทเรียนของนักเดินป่ากันแล้ว อิอิ

ว๊าวๆๆ ครั้งแรกเลยนะนี่ที่ได้ลองกางเต้นท์ (จริงๆก็เคยนอนเต้นท์นะ แต่ว่ามีคนกางให้อะ แหะๆ) สนุกจัง คิดว่าจะกางยากซะอีก แค่สอดโครงเหล็กยาวๆ 2 อัน ไขว้กันแค่นั้นเอง แล้วตรงปลายเต้นท์ก็มีรูไว้สำหรับให้มันเสียบ แล้วก็ได้เต้นท์มานอน 1 หลัง ความสำเร็จของการกางเต้นท์ครั้งนี้ ใช้กำลังพลถึง 4 คนเลยนะนี่ (ก็มือใหม่กันแกะกล่องกันทั้งนั้นเลย อิอิ)

ส่วนใครที่นอนเปลก็หาเสาและมุมที่เหมาะ และก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ได้ทดลองนอนด้วยเปล แล้วใครจะคาดคิดละว่า นักเดินป่าระดับอนุบาลคนนี้ จะต้องลงมานอนแอ้งแม้งที่พื้น เป็นการประเดิมบทเรียนบทใหม่ เพราะเปลเจ้ากรรมดันพลิกให้คนนั่งตกลงมาไม่เป้นท่าเลย 55 ช้ำใจ แต่ก็ได้เทคนิคในการนอนเปลมาแล้ว เย้ๆ

เมื่อการเตรียมการเรียบร้อย ก็ถึงเวลา ล้อมรอบกองไฟแล้ว หยุด ไม่ต้องนึกถึงแสงไฟที่มาจากกองฟืนที่สุมๆกันเยอะๆแล้วให้เป็นกองสูงๆ หรอกนะ เพราะแสงไฟในค่ำคืนนี้ คือ แสงไฟที่ส่องไสวมาจากเทียนเล่มเล็กๆ หลายๆเล่มหนะ (ถ้าอยู่กันสองคนคงจะโรแมนติกพอสมควร แต่ว่านี่อยู่กันเป็นกลุ่มใหญ่ แลดูอบอุ่น เพราะถึงจะโรแมนติก แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่มืดมิดรอบด้านก็ทำให้สยิวพอควรเลย บรึ๋ยๆ)

เวลาผ่านเลยไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ได้ รู้เพียงแค่ว่าเวลาของการสังสรรค์พูดคุยเพื่อแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ จะต้องจบลงแล้วสำหรับค่ำคืนนี้ เพราะเวลาได้ล่วงเลยจนถึงเวบาที่ทุกคนจะต้องเตรียมพร้อมร่างกาย เพื่อการเดินทางสำหรับเช้าวันต่อไปแล้วหละ ฮ้าว..!! ตาเริ่มปรือ ได้เวลานอนแล้วคะ

~แม้การเดินทางมาถึงจะเหนื่อยแสนเหนื่อย แต่หัวใจกลับพองโต เพียงเพราะรับรู้ว่า การเดินทางที่จะมาพร้อมกับเช้าวันใหม่ จะทำให้ดวงตา และหัวใจเบิกบานพร้อมรับและเรียนรู้กับสิ่งที่จะได้พบเจอข้างหน้า~

โดย Katuay

 

กลับไปที่ www.oknation.net