วันที่ พุธ สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

someone


someone...

                                


มนุษย์ คือนักเดินทางที่โดดเดี่ยวยิ่งสร้างอะไรไว้เยอะก็ยิ่งสูญเสียเยอะตอนที่เราจากไป พลัดพรากจากสิ่งที่รักคือ ทุกข์อันดับหนึ่งของชีวิต มัน คือเรื่องปกติไม่มีใครไม่โดน  ทุกคนต้องเจอความสูญเสียแรงที่สุด อย่างน้อยก็ 1 ครั้ง รู้ว่ามัน คือธรรมชาติของโลกใบนี้ แต่พอเกิดขึ้นกับเรา มันก็ทำใจยากเหลือเกิน
ในคืนหนึ่ง ช่วงเวลา 2 ชม.เต็ม ชีวิตจริงของหลายๆ คน ถูกถ่ายทอดสดผ่านสายโทรศัพท์ จากคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก จนยอมรับความสูญเสียได้มากขึ้นเรื่อยๆ
บางคนกำลังจะเป็นเจ้าสาวในวันรุ่งขึ้น คือ เช้าวันเสาร์ ทุกอย่างจัดเตรียมไว้หมด โชคร้าย!! ว่าที่เจ้าบ่าว เสียชีวิตกะทันหันจากอุบัติเหตุรถยนต์ เมื่อวันศุกร์ เธอเสียงสั่นเครือ และงงๆ  ยังทำใจยากกับสิ่งที่เกิดขึ้นเธอเล่าให้ฟังว่า ช่วงเวลาสุดท้ายที่เธอไปหาเค้าที่โรงพยาบาล จับมือมองตากัน เจ้าบ่าวถามเธอว่า รักเขาบ้างรึเปล่า ตลอดเวลาที่รักกัน จนจะแต่งงาน ผู้หญิงไม่เคยบอก ได้แต่พูดว่า เห็นแบบนี้ยังไม่รู้อีกเหรอ ในที่สุด บอกรักคำแรก ก็เลยกลายเป็นคำสุดท้าย ก่อนที่จะไม่ได้ยินเสียงกันอีกแล้ว
สารภาพตามตรง ไม่รู้จะปลอบเธอยังไง 'ใจเย็นๆอย่าคิดมาก เดี๋ยวก็จะผ่านไปได้' ดูเป็นประโยคไร้สาระทันที ในวันที่ความสูญเสียยิ่งใหญ่เกิดขึ้นตรงหน้า คำถามสุดท้าย 'พรุ่งนี้ตั้งใจจะทำอะไร เพราะตอนแรกจะเป็นวันแต่งงาน'  'พรุ่งนี้ก็คงไปโบสถ์ค่ะ เพราะเราสองคนเป็นคริสต์' เธอตอบได้แค่นั้น
วินาทีเดียว ชีวิตก็เปลี่ยนแล้ว วันเดียวกัน สถานที่เดียวกัน แต่เป้าหมายต่างกันแบบไม่ตั้งใจ
ผู้ชายอีกคน โทรศัพท์ทางไกลมาจากออสเตรเลีย หนีความสูญเสียไปพักใจไกลอีกซีกโลก หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังมีภาพเธอคนนั้นอยู่ 'แฟนผมน่ารักมากนะคับ' เค้าเริ่มต้นเล่า 'ออกจะโก๊ะๆหน่อย มีวันหนึ่งผมไปเช่าการ์ตูนมาอ่าน ตอนเอาไปคืนผมจอดรถแล้วให้เธอลงไปคืนให้ เธอเดินกลับมาแล้วข้ามถนนไปเปิดประตูรถใครก็ไม่รู้ ผมนั่งหัวเราะอยู่ในรถเธอรู้ตัววิ่งกลับมา แล้วให้รีบออกรถอย่างด่วนเพราะอายมาก'
เค้าเริ่มเล่าต่อ 'ไม่รู้ทำไมครับ มีวันหนึ่งอยู่ๆ ก็อยากใส่บาตร เลยชวนเธอไปทำบุญด้วย ตอนจะกลับ ผมเรียกเธอ แล้วบอกว่า ผมรักคุณนะ เธอหันมายิ้มขำๆ แล้วตอบว่า ไอ้บ้า !! เป็นภาพที่ผมจำได้ติดตา
หลังจากนั้นเธอขึ้นรถไปกับพี่สาวผม รถประสบอุบัติเหตุ ผมเสียเธอไปพร้อมกับพี่สาวผม (กระชากหัวใจคนฟังอย่างมาก) 'คิดถึงเธอเหลือเกินครับ 6-7 ปีแล้ว วันไหนที่ฝันถึง ผมไม่อยากตื่นเลย' ทุกวันนี้ผมยังเขียนไดอารี่ถึงเธอทุกวัน และลงท้ายเหมือนๆ กันว่า 'รอผมนะ เดี๋ยวเราก็ได้เจอกัน'
บางคนจากกันไม่ทันลา บางคู่มีเวลาให้ค่อยๆ นับถอยหลัง เพื่อให้รู้ว่า ความสุขใกล้หมดลงทุกที เทียบไม่ถูกว่า อันไหนดีกว่า

                             


ทุกคนในโลกนี้ และทุกคู่ในโลกนี้จะรักกันมากขนาดไหน เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่ช่วงเดียวเท่านั้น ที่สำคัญ เราไม่มีโอกาสรู้ด้วยซ้ำว่าเราพกเวลากันมาคนละเท่าไหร่
วันนี้ยังเห็นหน้ากัน ดูแลรักษากัน ไว้ให้อย่างดีที่สุด วันหนึ่งจุดธูปคุยกัน เคาะโลงพูดกัน มีแค่ไม้กระดานกั้น  แต่เราไกลกันเหลือเกิน วันนั้น เราจะยังได้ยินกันรึเปล่าก็ไม่รู้
หากันเจอแล้ว ก้อรักษากันไว้นะ

ขอบคุณพี่สาวที่แสนดีที่ส่งMail นี้มาให้อ่านค่ะ

โดย toujaa

 

กลับไปที่ www.oknation.net