วันที่ จันทร์ สิงหาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่าจากนักเดินป่า (ระดับอนุบาล) ตอนสุดท้าย


"เย้ๆ...ในที่สุดก็เดินทางมาถึงจุดหมายสักที" เพื่อนๆ ที่เดินล่วงหน้ามาถึงก่อน ต่างก็จัดการ ล้างหน้าล้างตา และสำรวจความเรียบร้อยของร่างกาย ว่ามีอะไรตกหล่นไประหว่างทางหรือเปล่า ว่าแล้วก็ไม่รอช้า สำรวจตัวเองบ้างดีกว่า "กรี๊ด..." แงๆๆ มีเพื่อนร่วมทางติดมาด้วยอ่า...จะมีใครก็เจ้าทากน้อยหนะสิ แต่ต้องรีบขออโหสิกรรมทันที เพราะสภาพที่เห็นเจ้าทากน้อย คือสภาพแน่นิ่งแบนติดกับรองเท้าไปแล้วนี่สิ "ไปสู่ที่ชอบๆ น๊า สาธุ"

เมื่อจัดการกับสัมภาระให้เข้าที่เข้าทาง จองที่หับสำหรับนอนคืนนี้เรียบร้อยแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนตามแต่ใครใคร่อยากจะทำอะไรก็ทำ ใครอยากนอนก็นอน ใครอยากเล่นก็เล่น แต่สำหรับนักเดินป่าฝึกหัดที่มีความอยากรู้อยากเห็นคนนี้ ก็เดินไปดูโน่นดูนี่รอบๆ (เดินวนรอบโต๊ะ เพื่อหาที่นั่ง 55) สำรวจพื้นที่โดยรอบนั่นแหละ แต่ไม่เกิน 50 ก้าว กลัวหลงอ่า 55


สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่ในหน่วยย่อยเขาแหลม ก็มีบ้านพักสำหรับเจ้าหน้าที่ 1 หลัง แบ่งเป็นสัดส่วนได้ คือ มีห้องนอนสำหรับเจ้าหน้าที่ 2 ห้องนอนอยู่ด้านบน อีก 1 ห้องนอนด้านล่าง และมีห้องสำหรับเก็บของแต่มันว่างเปล่า เพราะเจ้าหน้าที่ต้องวนเปลี่ยนหน่วยทุก 15 วัน เลยไม่รู้จะเก็บอะไร 55 ชั้นบนก็จะมีระเบียง(ถูกยึดสำหรับเป็นที่นอนของกลุ่มนักเดินป่าฝึกหัด อิอิ) และมีพื้นที่เล็กสำหรับเป็นห้องครัว และข้างๆ ก็เป็นห้องน้ำอีก 2 ห้อง (ไม่แยกชายหญิง พอใจห้องไหนเข้าได้หมด)


กิจกรรมแรกที่ได้สัมผัสเลยก็คือ การปั้มน้ำ "โยก โยก โยก โยกเข้าไปให้มันหลุดโลก..55" ที่หน่วยย่อยนี้ มีน้ำให้ใช้แต่ต้องปั้มเองนะ และพี่ๆเจ้าหน้าที่ก็ใจดี๊ใจดี เมื่อน้ำเต็มถังใบใหญ่ ก็มาช่วยยกเข้าในห้องน้ำให้ ก็จัดการปั้มไป 3 ถังเต็มๆ พอละ ไปป่วนที่อื่นต่อดีกว่า


"พี่ๆทำไรอะ" "ไม่เห็นหรอคับ กำลังหมักหมู" แป่วๆ เจอไปหนึ่งดอก 55 พี่เค้าแซวเล่นนะคับ ก็เลยได้ความรู้จากพี่เค้ามาว่า ในป่าไม่มีตู้เย็น และการที่จะเข้ามาอยู่ในป่าหลายๆวัน วิธีการที่จะเก็บเนื้อสดให้กินได้นานกว่าปกติหน่อย ก็คือนำเนื้อมาหมักเกลือ เหมือนเป็นการถนอมอาหารไปในตัว(จริงๆก็เรียนมานะ การถนอมอาหารอะ แต่คืนให้อาจารย์หมดแล้วนี่สิ 55) "อ๋อ เข้าใจแล้วคะ งั้นสู้ต่อไปนะคะ"


ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า เพราะฉะนั้นทางเดียวที่ให้แสงสว่างได้ก็คือ การก่อไฟ ไม้ยาวท่อนใหญ่ที่พี่เจ้าหน้าที่แบกเข้ามาเมื่อเช้า ตอนนี้กำลังถูกเลื่อยให้เป็นท่อนเล็กๆ (ใจนึงก็อยากจะช่วยอะ แต่เกรงว่า จะไม่ได้งาน เลยขอเป็นกำลังใจให้พี่ๆ เค้าดีกว่า) "พี่ๆ สู้ๆ พี่ๆ สู้ตาย พี่ๆไว้ลาย เพื่อแสงไฟคืนนี้ เย้ๆ"

และเมื่อถึงเวลาพลบค่ำ ทุกชีวิตก็ย้ายมารวมตัวกันที่โต๊ะไม้ และมีแสงไฟจากเปลวเทียนเล่มน้อย ให้พอที่ทุกคนจะได้เห็นหน้าค่าตากัน (ถ้าอยู่กัน 2 คนก็สร้างบรรยากาศแบบโรแมนติกได้ แต่กลางป่าแบบนี้อยู่รวมกันดีกว่า อิอิ) อากาศแม้จะหนาวเย็น แต่เมื่อได้มารวมตัวกันแล้วความอบอุ่นก็แผ่กระจาย อยากให้หยุดเวลาไว้ตรงนี้จัง เวลาที่ไม่ต้องกลับไปเจอกับความวุ่นวาย แต่คงจะเป็นไปได้ยากแฮะ แง้วๆ

เมือไหร่น๊อ เมื่อไหร่กัน ที่จะได้กลับมาเยือน ผืนป่าที่แสนสงบเช่นนี้อีก มาเยือนกับธรรมชาติ มาเยือนกับผืนป่า กลับมาสู่หลังคาแห่งความร่มเย็น กลับมายังที่ซึ่งเป็นแหล่งชำระล้างจิตใจที่กำลังขุ่นมัวให้กลับสดใสบริสุทธิ์ เมื่อถึงเวลานั้น นักเดินป่าฝึกหัดคนนี้จะกลับมา


~แม้เวลาจะผ่านเลย แต่ไม่เคยเลือนจากความทรงจำ คิดถึงซักกี่พันครั้ง ภาพความทรงจำที่สวยงามจะกลับมา~




โดย Katuay

 

กลับไปที่ www.oknation.net