วันที่ พุธ กันยายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บทเพลง..รักน้อง...ของชาวมหิดล


วันนี้ขี้เกียจอัพบล็อก เพราะไม่รู้จะเขียนเรื่องไร มันนึกไม่ออก เลยเอาเพลงมาให้ฟัง ไม่เพราะก็ทนฟังไปนะ

  

มาร้องเพลงนี้ไปพร้อมๆกันนะครับ

เพลง รักน้อง

เจ้านกน้อย ล่องลอยโผบิน จากแผ่นดิน ทะเลสีคราม
ความเหงาเอย มาคอยเหยียบย่ำ ให้ทรมาน .....
ฝ่าลมแรงด้วยแรงท้าทาย สู่จุดหมายที่ไกลลิบตา
เพียงพบเธอทุกวันเห็นหน้า อิ่มเอิบดวงมาลย์ ....
ดอกไม้ .... แย้มกลีบ บานแล้วในใจฉัน
จงหอมชั่วนิรันดร์ มิโรยร่วงผ่านจากใจเราผอง ....
จะมอบความรัก ด้วยใจภักดี มอบชีวีให้เธอคุ้มครอง
ความหวังดีจงมาปกป้อง ทั้งตื่นและฝัน ....
ดอกไม้ .... แย้มกลีบ บานแล้วในใจฉัน
จงหอมชั่วนิรันดร์ มิโรยร่วงผ่านจากใจเราผอง ....
จะมอบความรัก ด้วยใจภักดี มอบชีวีให้เธอคุ้มครอง
ความหวังดีจงมาปกป้อง ทั้งตื่นและฝัน ....
ความหวังดีจงมาปกป้อง ทั้งตื่นและฝัน ....

 นั่นคือเนื้อเพลงรักน้อง หรือเจ้านกน้อยอย่างที่ใครหลายๆคนพูดจนชินปาก เพลงอาถรรพ์ของชาวศาลายา มีเรื่องเล่ากันว่านักศึกษาพยาบาลคนหนึ่งถูกผู้เป็นพ่อแม่บังคับให้เรียนในสายที่ไม่เต็มใจ ด้วยความเสียใจกอปรกับคิดว่าไม่มีใครเข้าใจอีกแล้ว นักศึกษาพยาบาลคนนั้นจึงปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าของหอพัก และเขียนข้อความสั้นๆนี้ไว้ จึงทิ้งร่างลงมาสู่พื้นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เพลงรักน้อง จึงเป็นเครื่องหมายที่บ่งบอกความระลึกถึงนักศึกษาพยาบาลคนนั้น ชาวศาลายาจะถือกันว่า เพลงนี้ห้ามร้องในเวลากลางคืน และถ้าใครคนใดคนหนึ่งร้องขึ้นมาแล้ว ต้องร้องต่อจนจบเพลง มิฉะนั้นจะเท่ากับเป็นการเรียกนักศึกษาพยาบาลคนนั้นจากพื้นดินมาสู่เจ้าของเสียง ในบางครั้งก็ปรากฏตัวให้นักศึกษารุ่นน้องที่เข้าใหม่เห็นในลักษณะกระโดดลงจากดาดฟ้าหอพัก เมื่อนักศึกษาคนนั้นตั้งสติได้และเรียกให้คนมาช่วย พอไปถึงจุดเกิดเหตุกลับปรากฏว่า ไม่มีร่องรอยใดๆอยู่เลย หรือก็เล่าว่า"เธอ"คนนั้นไม่ใช่นักศึกษาคณะพยาบาล แต่หากเป็นนักศึกษาแพทย์

…ศาลายา ในสมัยที่หอชายยังเป็นหอหญิงและหอหญิงยังหอชาย

ในห้องพักนักศึกษาหอ 6 นศ. แพทย์สาวคนหนึ่งเก็บตัวอยู่ในห้องเพียงลำพัง

ด้วยความเครียดที่ถูกทางบ้านบังคับให้เรียนหมอ ความกดดันจากการที่เรียนตามเพื่อนไม่ค่อยจะทัน

และความเหงาที่เข้ากับเพื่อนไม่ได้ ด้วยอารมณ์ที่สับสนในจิตใจ

เธอไม่รู้ว่าจะระบายความรู้สึกที่ไหน ไม่มีทางใดที่จะทำให้เธอรู้ได้ เธอจึงตัดสินใจปลดปล่อยความรู้สึกของตัวเองให้เป็นอิสระดั่นกน้อยที่เพิ่งออกจากรัง เธอโผบินลงมาจากดาดฟ้าหอ 6

ทิ้งไว้เพียงข้อความแทนความในใจของเธอเป็นคำอำลา…ความว่า

"เจ้านกน้อยล่องลอยโผบิน…จากแผ่นดินทะเลสีคราม

ความเหงาเอยเหมือนคอยเหยียบย่ำหัวใจของใจขอฉัน… ให้ทรมาน… "

นั่นเป็นที่มาของท่อนแรกในเนื้อเพลงที่เรานำมาขับร้องเป็นพลงสันทนาการอย่างสนุกสนาน
กันอยู่จนทุกวันนี้

ผู้ที่นำข้อความแทนใจของเธอมาแต่งเป็นเพลง คือ เพื่อนนักศึกษาแพทย์ชายคนที่รู้ใจเธอที่สุด

แต่เธอไม่มีวันรู้หรอกว่าเพื่อนชายคนนี้ ผู้ชายคนนี้ คือคนที่เธอจะสามารถระบายความในใจทุกอย่างได้และเธอก้ไม่มีวันรู้ได้จนกระทั่งวันนี้
… เขาได้เขียนบอกเล่าความรู้สึกทั้งหมดของเธอ และความรู้สึกทั้งหมดของเขาที่มีต่อเธอไว้ในเนื้อร้องของบทเพลง เพลงนี้ ที่เขาขานชื่อบทเพลงแห่งตำนานนี้ว่า "รักน้อง"

ด้วยความผูกพันกับเพื่อนร่วมห้องที่เธอยังอาลัยถึงอยู่ เธอจึงยังคงกลับมาวนเวียนอยู่ที่ห้องพักเดิมของเธอ

"ห้อง 6 xxx" บางครั้งก็มีผู้พบเห็นผู้หญิงในชุดนักศึกษาเป็นเงาลางๆ

ยืนร้องไห้อยู่หน้าห้องของเธอ บางทีก็มีคนได้ยินเสียงคร่ำครวญโหยหวนออกมาจากห้องนั้น ทางสำนักงานหอพักจึงต้องมีการสลับหอพักระหว่างชายกับหญิง และห้องนั้นถ้าเราสังเกตดีๆ

ตัวเลขหน้าห้องแทนที่ตัวเลขตรงนั้นเป็นเลข 6 มันกลับกลับหัวลงมาเป็นเลขเก้าแทน… ที่ทำเช่นนี้ก็เพื่อที่จะทำให้เธอไม่สามารถที่จะขึ้นไปยังหอและห้องพักดังกล่าวซึ่งเ
ป็นห้องพักเดิมของเธอได้ และห้ามร้องเพลงนี้ในตอนกลางคืน เพราะอาจเป็นการเรียกหา…ให้เธอกลับมา

แต่นั่นเป็นเพียงเรื่องเล่าที่มีผู้แต่งขึ้น จะด้วยเหตุผลอันใดก็ไม่ทราบได้

เพราะผู้ที่แต่งเพลงรักน้องนั้น ขณะนี้ยังมีชีวิตอยู่และเป็นรุ่นพี่คณะเภสัชฯ มหิดลของเรานี่เอง

เค้าก็คือ "พี่จิ้น รุ่น 5"

บทเพลงนี้พี่จิ้นได้แต่งขึ้นหลังจากกลับมาจากการลี้ภัย และเข้ามาเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งในคณะฯ

ซึ่งเนื้อหาเพลงจจะบอกเล่าถึงเรื่องราวชีวิตตอนนั้นของพี่จิ้นได้เป็นอย่างดี ดังคำเล่าข้างล่างนี้…

พี่จิ้นเป็นหนึ่งในกลุ่มแกนนำนักศึกษาที่เรียกร้องประชาธิปไตย ในเหตุการณ์ 14 ตุลา 2516 และ 6 ตุลา 2519 รวมทั้งได้ลี้ภัยเข้าป่าไปกับกลุ่มแกนนำคนอื่นๆ ด้วย ในปี 2523 พี่จิ้นได้ออกมาจากป่า

ออกมาจากแผ่นดินทะเลสีคราม ซึ่งหมายถึงภูเขาและทะเลหมอกและได้พบกับความเมตตา การเปิดของอาจารย์ประดิษฐ์ ซึ่งเหมือนกับ ดอกไม้แย้มกลีบ ให้ได้มีโอกาสกลับเข้ามาเรียนที่คณะเภสัชฯอีกครั้ง

ความเหงา ในบทเพลงนั้นเกิดขึ้นเพราะ เธอ รุ่นน้องที่เคยให้สัญญากันไว้ว่าจะเข้าป่าไปด้วยกัน

แต่ด้วยความเป็นห่วง พี่จิ้นจึงตัดสินใจหนีเข้าป่าไปเพียงคนเดียว โดยที่ เธอ คิดว่าพี่จิ้นผิดสัญญาที่ไว้ให้กับเธอ เธอจึงไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง มิตรภาพที่เคยมีก็ไม่สามารถที่กลับมาเหมือนเดิม เหลือไว้เพียงแต่ ความความหวังดี ที่ยังคงมีอยู่ ทั้งตื่นและฝัน…..ชั่วนิรันดร์


อ้างอิงจาก
หนังสือรับน้องเภสัชฯมหิดล รุ่นที่ 37 "Oh!! We're DRUG!"
โดยสโมสรนักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ภายใต้คามรับผิดชอบของ Rx 35 เฉพาะกิจ "งานสานสายใยเภสัชฯมหิดล รุ่นที่ 37"

เพิ่มเติมได้ที่ http://www.25satang.org/Forum/index.php?s=1810a084924f4890a1fbde96ff6a300f&showtopic=110&pid=1018&st=0&#entry1018

โดย ใบไม้ไกลต้น

 

กลับไปที่ www.oknation.net