วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นิทานก้อนหิน


เรื่องและภาพโดย วาดวลี

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว (ไม่นานเท่าไหร่)

ก้อนหินก้อนหนึ่ง อยู่เดียวดายในที่ส่วนตัวของมันลำพังในท้องทุ่งกว้าง..
บางวันก้อนหินไถตัวเองเล่น  ไปขีดไปเขียนลงบนพื้นทราย
สร้างรอยอันขรุขระบนพื้น และผนังตัวเอง จากการกลิ้งตัวไปมา
ร่องรอยเหล่านั้น จนมีคนมาอ่าน มาเห็น
ก็ชอบใจและตีความไปตามประสบการณ์ของแต่ละคน

เจ้าก้อนหินไม่รู้ว่า ตลอดชีวิตมันเดินมาไกลเท่าไหร่แล้ว
ต้นไม้ ดอกไม้ นก ในถิ่นใหม่ รวมทั้งก้อนหินก้อนอื่น
ต่างอยากรู้จักกับก้อนหินเดียวดายพลัดหลงก้อนนี้
พวกเขาต่างพากันเดินทางมา ทักทายก้อนหินเดียวดาย
"ฉันอยากเป็นเพื่อนเธอ"

ก้อนหินเดียวดายตอบว่า "ฉันก็อยากเป็นเพื่อนเธอ..."
เธอดีใจที่มีเพื่อนมากขึ้น หลายๆคนเข้ามาสนิทสนม
เธอหลงใหลมิตรภาพบางๆ เหล่านั้น จนรู้สึกราวกับว่า
ตัวเองมีความหมาย สำคัญ และก็ไม่ได้โดดเดี่ยวต่อไปอีก
และยินดีอาศัยอยู่ในดินแดนแห่งนั้นสักระยะหนึ่ง

 

แต่แล้ววันหนึ่ง..ก้อนหินเดียวดายเดินทางไปพบกับก้อนหินอีกก้อนหนึ่ง
มันนั่งอยู่เงียบๆ ..เธอเข้าไปถามว่า
"เป็นอะไรไปหรือ"
ก้อนหินก้อนนั้นตอบว่า
"ฉันกำลังถูกทิ้ง...เมื่อก่อนฉันก็เป็นแบบเธอ"
"เธอรู้จักฉันด้วยหรือ" ก้อนหินเดียวดายถามอย่างแปลกใจ
"รู้จักสิ..ฉันรู้จักเธอดี จากการเล่าของคนอื่นๆ ใครบ้างไม่รู้จักเธอ"
ก้อนหินเดียวดายฟังถ้อยคำเหล่านั้นอย่างแปลกประหลาดใจ

"น่าขอบคุณที่มีคนพูดถึงฉัน..
แต่ฉันคงไม่มีโอกาสรู้ว่าใครจะพูดถึงฉันอยางไรบ้าง"
ก้อนหินเดียวดายรำพึงกับก้อนหินก้อนนั้น

"เธออยากฟังไหม..ว่าเขาพูดถึงเธอว่าอย่างไรบ้าง"
"อืมไม่แน่ใจ..แต่จะเล่ามาก็ได้"
ก้อนหินเดียวดาย เธออยากฟังสิ่งที่คนอื่นเล่าถึง
มันท้าทาย มันน่าตื่นเต้นไม่น้อย
เธอนั่งเงียบๆ แล้วก็ฟังเรื่องราวที่เขาพูดถึงเธอ


เรื่องราวเหล่านั้นพรั่งพรูออกมา..
บ้างก็บอกว่า
"ก้อนหินเดียวดายเหรอ..อืม น่ารักดีนะ..มองโลกในแง่ดี"
"เราว่าเธอสร้างภาพมากกว่า"
"เธอมีอุดมการณ์ดีนะ ดูเข้มแข็งดี"
"คงเป็นพวกชีวิตตัวกับใจไม่เหมือนกันนะ"
"ไม่อยากเชื่อหรอก ว่าก้อนจะรักบ้านรักเมืองเราจริงๆ อยู่ไม่นานเดี๋ยวก็คงไป"
"ฉันก็อยากจะตีสนิทดูนะ..ก็แกล้งคุยดีไปอย่างนั้นเอง"

ก้อนหินเดียวดายนั่งนิ่งๆ ฟังถ้อยคำเหล่านั้นจากก้อนหินก้อนเหงาๆ
เธอฟังมันแล้วก้ให้ผ่านพ้นไป เหมือนไม่เคยได้ฟัง
"อืม..ขอบคุณนะที่เล่าให้ฉันฟัง..แล้วทำไมเธอถึงเลือกเล่าให้ฉันฟังล่ะ"
" เพราะว่าฉันเคยเป็นอย่างเธอมาก่อนไง...ฉันมีเพื่อนมากมาย
ใครๆก็รักฉัน แล้ววันหนึ่ง เมื่อพวกเขาตีสนิทและได้รู้สิ่งที่อยากรู้ เขาจะก็จากไป"

"อืม..ขอบคุณนะที่เล่าให้ฟัง..ฉันคงไม่เสียใจ ถ้าจะมีใครรักฉันและไม่รักฉัน
พวกเขาก็ต่างมีชีวิตและอุดมคติที่แตกต่างกันไปน่ะ"

"เธอคิดว่าจะยังมีคนจริงใจกับเธออีกหรือ ก้อนหินเดียวดาย"
ก้อนหินน้อยถามมา
"อืม มีสิ..ฉันคิดว่าน่าจะยังมีอยู่ โลกเรากว้างใหญ่ไพศาล
บางทีคนๆ นั้นอาจจะมีเพียงคนเดียวในโลก ก็พอแล้ว"

ก้อนหินรำพึงรำพันกับตัวเอง จากนั้นเธอกลิ้งตัวถูไถเพื่อนใหม่ และก็ปลอบใจว่า
"อย่าใส่ใจกับถ้อยคำเหล่านั้นเลย ไม่มีใครรัก เราก็ต้องรักตัวเอง
ดูสิโลกยังสดใสดีออก"

เธอว่าแล้วก็เดินจากมาพร้อมรอยยิ้ม
แม้มันจะไหลปนเปื้อนน้ำตาอยู่อย่างเงียบๆ
อย่างไม่เข้าใจ..

โดย วาดวลี

 

กลับไปที่ www.oknation.net