วันที่ จันทร์ กันยายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

องศา กะ ลิปดา


 

องศา กับ ลิปดา (1) 

                                                   'เค้าคงรอฟังอยู่ว่า คุณรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า’   

“มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียว...น้องรัก”  

“เปล่าค่ะ”  

หญิงสาวใช้มือปาดน้ำตา ก่อนหันหน้ามาทางต้นสียง  

“อะไรกัน นี่ร้องไห้ด้วยหรอ” 

ชายหนุ่มมีสีหน้าเป็นห่วง นั่งลงข้างๆ หญิงสาว  

“ไหน เล่าให้พี่ฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”  

น้องสาวเล่าทั้งน้ำตาให้พี่ชายที่ฟังเงียบๆ และคอยส่งสายตาปลอบประโลมน้องสาว  

“พี่เข้าใจแล้วล่ะ...พี่จะบอกอะไรให้นะด้า เรื่องความรักเนี่ย  

บางครั้งก็ทำให้เรามีความสุขกับความหอมหวานของมัน

แต่บางครั้งก็ทำให้เราเจ็บปวดปางตายได้นะ

ยิ่งเราวิ่งตามเพื่อทำความเข้าใจมันเท่าไหร่

มันก็ยิ่งห่างเราออกไปเท่านั้น

พี่ว่านะลองหยุดไตร่ตรองสักพัก อะไรๆ อาจจะดีขึ้นก็ได้”  

“พี่ซ่าคะ ที่ผ่านมาด้ามีความสุขมากเลยนะคะกับสิ่งที่ด้าได้รับจากเค้า  

แต่เสียใจอยู่อย่างเดียว

คือ ด้าไม่เคยบอกเค้าเลยว่าด้ารู้สึกยังไง

ด้าอยากบอก....ก่อนที่เค้าจะไป”  

หยาดน้ำใสๆ ไหลอาบพวงแก้มสะท้อนกับแสงไฟ  

ส่องให้เห็นใบหน้า ดวงตา ที่บอบช้ำ  

เพราะสิ่งที่คนเรียกว่า ‘ความรัก’  

“ด้า”  

พี่ชายบีบมือน้องสาวเบาๆ  

“ด้าเคยได้ฟังเรื่องของคุณพ่อกับคุณแม่เราหรือเปล่า”  

“ยังไงหรอคะ”  

“คุณพ่อเคยเล่าให้พี่ฟังว่า...คุณพ่อแอบชอบคุณแม่มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย

แต่ตอนแรกคุณพ่อไม่กล้าจีบคุณแม่”  

“ทำไมล่ะคะ”  

“ตอนนั้นคุณพ่อคิดว่าคุณแม่มีแฟนอยู่แล้วน่ะสิ จนจะจบปีสี่

คุณพ่อก็กลัวว่าถ้าเรียนจบไปแล้วจะไม่มีโอกาสได้แสดงความรู้สึกในใจ  

ให้ผู้หญิงที่ท่านรักรู้

คุณพ่อเลยรวบรวมความกล้าส่งกุหลาบไปให้คุณแม่  

วันละดอกทุกวันอยู่หลายเดือน แต่...”  

“อะไรคะ”  

“คุณแม่ไม่เคยมีท่าทีอะไรเลย...สักครั้ง”  

“อาจเป็นเพราะคุณแม่ไม่ทราบก็ได้นะคะ”  

“อืมม...แต่รู้ไหมคุณพ่อเราก็ไม่เคยท้อนะ

ท่านบอกว่าท่านจะพยายามพิสูจน์ให้คุณแม่เห็นสักครั้ง  

ว่าท่านจริงใจกับคุณแม่มากแค่ไหน  

คุณพ่อรักคุณแม่มาก เพราะคุณแม่ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่คุณพ่อเคยเจอมา”  

“คุณพ่อท่านรักคุณแม่มากเลยนะคะ”  

“รักมากสิ...รู้ไหมว่า ชื่อของเราสองคน ‘องศา’ กับ ‘ลิปดา’ เนี่ย คุณแม่เป็นคนตั้งนะ”  

“อ้าวไม่ใช่คุณพ่อหรอคะ”  

“จริงๆ แล้ว คนที่คิดชื่อนี้คือคุณแม่

ว่าถ้ามีลูกจะตั้งชื่อ ‘องศา’ กับ ‘ลิปดา’  

ตอนนั้นคุณแม่ยังพูดเล่นๆ ว่าถ้าคุณพ่อจะขอยืมไปใช้ตั้งชื่อลูกบ้างก็ได้นะ

คุณพ่อท่านจำไม่ลืมเลยแต่ท่านก็ไม่รู้ว่าคุณแม่ยังจำได้หรือเปล่า”  

“น่าสงสารคุณพ่อนะคะ”  

“คุณแม่เองก็เคยพูดกับพี่ว่า มีหลายอย่างที่ท่านอยากบอกคุณพ่อ

แต่ด้วยนิสัยคุณแม่ที่พูดหวานๆ หรือโรแมนติกไม่เป็น  

เลยไม่มีโอกาสพูด...สักครั้ง”  

องศานิ่งไปชั่วครู่ ราวกับระลึกถึงบุคคลอันเป็นที่รักที่ไม่รู้ว่าวันนี้อยู่ที่ใดในสวรรค์  

“คุณแม่ก็เคยบอกกับด้าค่ะว่า  

...ถ้ารู้สึกดีๆ กับใครก็ควรแสดงให้เค้ารู้ เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอยู่ด้วยกันอีกนานแค่ไหน...   

แต่เอาเข้าจริงๆ ด้าก็มีทิฐิทุกที”  

ลิปดามองไปยังพระจันทร์ข้างขึ้นที่ทอแสงนวล

ราวกับจะขับไล่ความหม่นหมองในแววตาของหญิงสาว  

”อืมม...ว่าแต่คุณพ่อกับคุณแม่ท่านลงเอยกันได้ยังไงคะ”  

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!!!    ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!!!  

“เค้าโทรมาแล้วค่ะ”  

“รีบรับสิ เค้าคงรอให้ด้าบอกเค้าอยู่นะ ว่าด้ารู้สึกเหมือนเค้าหรือเปล่า”  

องศายิ้มละมุนให้กับน้องสาว  

“ค่ะ”  

โดย รังสิมันตุ์

 

กลับไปที่ www.oknation.net