วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

จดหมายถึงภาพเขียน


ภาพวาดโดย วาดวลี

อย่างเงียบๆ
สีเหลืองกำลังถูกระบายลงบนเนื้อแคนวาสสีขาว

เอะใจในความโอนอ่อน และรื่นรมย์อยู่ในความหนักเบา
ฉันกำลังวาดรูป ขณะพลบค่ำหนึ่งที่ตะวันกำลังตกอยู่หลังตึก

............................................

ภาพร่างผู้หญิงคนหนึ่ง ที่อาจเดินทางมาจากดินแดนไกลโพ้น
เธอยิ้มยวนและเราสวัสดีกันอย่างไม่เป็นทางการนัก
ฉันนึกถึงแก้มของเธอที่เห็นเป็นสีเดียวกับดอกพวงชมพูริมถนน
ทว่า ดอกไม้นั้นโน้มตัวลงต่ำและไม่สบตากับดวงตะวัน บางครั้งช่างเหมือนเราเอง

ในบางช่วงชีวิต ที่ก้มตัวน้อมรับชะตากรรมอย่างเจียมตัวในฐานะของการเป็นมนุษย์ผู้น้อยนิด

แต่ในบางขณะเราช่างลิงโลด ภาคภูมิใจกับสิ่งเล็กๆ ที่ทำด้วยความรู้สึกแสนยิ่งใหญ่
ดื่มกินความสุขเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่เราเป็นเจ้าของลำพัง

ในโลกส่วนตัวใบนั้น จะมีกี่คนที่มองทะลุเข้าไปเห็นภาพเปลือยภายใน


ฉันนั่งมองเธอนานแล้ว นับตั้งแต่มองเห็นว่าเธอมีใบหน้าอย่างไร
เวลานี้ฉันถือสีพาลเทลในมือเป็นสีชมพูส้มโอโรส และกำลังเลี่ยงไม่มองแสงสุดท้ายของตะวันความรู้สึกเหงานั้นควรจะถูกเก็บเอาไว้บ้าง ฉันคิดอย่างนั้น ขณะที่เธออาจจะคิดไม่เหมือนฉัน ดูราวกับว่าเธอกำลังยิ้ม และจะว่าไปแล้ว ฉันเองอาจจะเดาบุคลิกของเธอแทบไม่ออก

เธออาจมีความในใจมากมาย และปล่อยให้มันอื้ออึงอยู่ภายใน
ฉันคิดถึงบทสนทนาเมื่อวานนี้ สั้นๆ ที่เราคุยกัน เธอพูดถึงการเปลี่ยนแปลง
และการเดินทางไกล ฉันกำลังทักท้วงเธอว่า เราควรจะมีเวลาคุยกันนานๆ สำหรับการทบทวนสิ่งที่ผ่านมา

เธอเถียงกับฉันว่า ดูเอาเถิด นี่เดือนกันยายนแล้ว และถามฉันว่าเราเดินผ่านเดือนกันยายนมากี่ครั้งแล้ว?เธอมีความรักกี่ครั้ง ? และเธอร้องไห้ไปกี่ครั้ง ? เธอย้ายบ้านกี่ครั้ง และเธอเปลี่ยนงานกี่ครั้ง ?

เธอจะรู้อะไรไหม
คำถามของเธอทำให้ฉันวางมือจากสีพาสเทลชมพูส้มโอโรสแท่งนั้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้นิ้วมือเกลี่ยไปมาระหว่าง ขาว และ เหลือง  และไม่ทันจะให้คำตอบเธอ
ฉันก็กำลังนึกถึงสีส้มสุดท้ายของดวงตะวันจนได้

สายลมพรูเข้ามาทางหน้าต่าง บางเงา งดงาม และทำให้เกิดความรู้สึก
ฉันขีดสีส้มลงไปบนกระดาษสีขาว โครงร่างของผู้หญิงตรงหน้า มีริ้วรอยแปลกๆ ที่ฉันไม่เคยเห็น

ทุกนาทีที่เรานั่งอยู่ตรงหน้ากัน ฉันเห็นการตัดสินใจภายในเล็กๆ ทั้งของฉันเองและของเธอ

อย่างช้าๆ เมื่อเราหยุดสนทนากันชั่วคราว ฉันนึกไปถึงกล่องกระดาษสีเหลืองใบหนึ่ง ที่เคยเก็บเสื้อผ้าใส่เอาไว้ และย้ายมันออกจากห้องๆ หนึ่งในถนนบางสาย เพื่อย้ายไปอยู่อีกที่หนึ่งที่ไกลจากกัน

กล่องใบนั้นนอกจากจะมีเสื้อผ้าแล้ว ยังมีอัลบั้มรูปเก่าๆ ที่บรรจุความเปลี่ยนแปลงเรื่อยไปตามลำดับ ฉันเคยเปิดออกมาดูบ่อยครั้ง และทุกครั้งจะเห็นภาพใบหน้าของเพื่อนเก่า ที่เรา เพิ่งจากกัน และเพิ่งเจอกันมีโอกาสได้เช็ดน้ำตาให้กันบ้าง ในวาระที่บังเอิญ

อืม คราวนี้ฉันชักอยากยิ้มให้กับเธอแล้วสิ หลายๆ เรื่องน่าเบื่อ บางทีก็เป็นเรื่องน่าขัน สำหรับบางวันมันเป็นแรงบันดาลใจให้กับความคิดอะไรใหม่ๆ แต่ในบางวัน
มันเป็นเพียงเรื่องเล่าบนหน้ากระดาษใบหนึ่งเท่านั้นเอง

................................................


อย่างเงียบๆ ขณะที่ฟ้ามืด
พาสเทลสีแดงสด ถูกขีด และขีด ลงไป
มีเรื่องมากมายซ่อนอยู่ภายใต้เส้นเหล่านั้น และบางจุดถูกขีดทับๆ กัน จนสีเปลี่ยนไป
ฉันกำลังยิ้มให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยังเลือกเสื้อผ้าไม่ถูกว่าวันนี้จะใส่สีอะไร
ฉันรู้ เธอเขินอายอยู่บ้างขณะที่เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า
ช่างเถิด บางทีก็ไม่มีใครสนใจเราหรอก
ฉันรู้เพียงแต่ว่า บางครั้ง ก็เป็นเรื่องที่น่าดีใจ
ที่เราได้เล่าอะไรให้ใครสักคนได้ฟังบ้าง แม้ไม่ได้พูด และอาจไม่ใช่ตัวหนังสือ
แม้มันไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจง่ายนัก

แต่ฉันรู้ ต้องมีสักคน ที่มองทะลุเข้าไปเห็นภาพเปลือยภายใน
ภาพนั้น.

โดย วาดวลี

 

กลับไปที่ www.oknation.net