วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บทกวี "ฝีแปรงของเธอ" โดย สังคม ศรีมหันต์


ฝีแปรงของเธอ

                  

แปรงของเธอ กวาดใบไม้ไปรวมกลุ่ม

กองสุม เป็นหย่อมหย่อมเตรียมพร้อมขน

ฟุ้งฝุ่น ต้องแดดเช้าราวต้องมนต์

ดังม่านหม่น ในแสงสีพิธีกรรม

 

เสียงกวาดลาน กรากแกรกฟังดังฟังจังหวะ

ตามแรงกะเก็งใจใช้กระหน่ำ

มือวาดแปรง สายตาจับเพียงนับจำ

ลีลาพลิกคะมำซ้ำลีลา

 

ผืนดินจึงเผยนวลอบอวลกลิ่น

ลายเส้นศิลป์จึงประจักษ์ จำหลักค่า

เป็นเส้นสาย สีดำนำสายตา

ผืนแผ่นดินคือเฟรมผ้า จินตนาการ

 

อีกครั้ง ได้ชื่นชมฝีแปรงวาด

จากมือน้อย ถือไม้กวาดเธอวาดผ่าน

ลีลาท่าเจนจัดปัดกวาดลาน

กลางอุทยาน สวนไม้ร่มสายลมไกว

 

เธอวาดภาพ ฉันชมภาพ ซึมซาบศิลป์

โบยบินจินตนาการ สู่ลานใหญ่

เป็นท้องทุ่งสุดตาขอบฟ้าไกล

บนเส้นทางสายไหมใช้เดินทาง

 

อาจคือทางเดินทัพไปจับศึก

แห่งกองทัพเหิมฮึกสู้ศึกสร้าง

อาจคือทางเดินเรือก็เรื่อราง

เห็นผ้าใบผืนใหญ่กว้างกลางทะเล

 

ล้วนเส้นทาง จากแบบเรียนที่เขียนอ่าน

ทำการบ้านจนหลงใหลในเสน่ห์

การเดินทางแรมรอนตอนซัดเซ

ผลัดถิ่นฐานพื้นเพของผู้คน

 

ลายเส้นเธอ จากภายในหัวใจนั่น

สื่อความฝันวันวัย-ใจฉันหล่น

ลงแทบพื้นเป็นใบไม้ หมายปลอมปน

ให้เธอกวาดวาดหนเกลื่อนกล่นทาง...

 

“สังคม   ศรีมหันต์”

 

จากคอลัมน์กวีทรรศน์-เนชั่นสุดสัปดาห์

 

โดย virayuthniyomchat

 

กลับไปที่ www.oknation.net