วันที่ อาทิตย์ พฤษภาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ที่ปลายขอบฟ้านั้น ฉันจะอยู่เคียงเธอ


     กลับบ้านถูกซักที่นะชบา ... หลังจากเดินโซซัดโซเซเป็นนางเมรีขี้เมาอยู่ริมหาดที่ "แหลมแม่พิมพ์" จ.ระยอง เมื่อปลายเดือนเมษาที่ผ่านมา (2007/04/28) คราวนี้ก็มีเรื่องมาเขียน มีภาพมาให้ชม ตกใจเล็กๆ เพราะเข้าไปอ่านเรื่องของเพื่อนๆแล้วอ่านไม่หวัดไม่ไหว ไม่คิดเลยว่าแต่ละคนจะเขียนเรื่องได้มากมายขนาดนี้ หรือว่าชบาต่างหากที่ไม่เขียนเองแล้วดันไปตกใจคนอื่นเค้า ยังไงจะทยอยเข้าไปอ่าน ไปติดตามทักทายนะคะ

     ก็อย่างที่บอกนะคะว่าไม่ได้มาอัพบล็อกซะนานกลัวเพื่อนๆจะลืมชบา อย่าเพิ่งลืมกันนะ ยังไงซะก็ไม่ได้กลับมามือเปล่าเอาเหล้า เอ้ย!!! เอาเรื่องเล่าในทริปนี้มาฝากกันด้วย

     "I 'm a photographer " ทุกคนเป็นช่างภาพได้ ขอบคุณภาพถ่ายจากกล้องทุกกล้อง ที่เพื่อนๆในทริปได้ถ่ายเอาไว้และนำมาแลกกัน ขออนุญาตนำมาลงในบล็อกนะคะ เอ่อ ... ขอทึกทักเอาว่าอณุญาตแล้ว ^^;

Photo by: WEB_MONSTER

     ชบาชอบเที่ยวทะเล ชอบเป็นชีวิตจิตใจ ถ้าเพื่อนๆจัดทริปกันทีไร ถามว่าจะไปไหน ชบายกมือขอไปทะเลเลยค่ะ บางคนมองว่าทะเลแสนจะอ้างว้าง เดียวดาย เหงา และ เค็ม ... แหม! เค็มน่ะก็รู้อยู่หรอก ถ้าเปรี้ยวก็คงกลายเป็นทะเลบูด 

     ใครนะช่างหาคำนิยามเฉาๆเหล่านี้มาได้ สำหรับชบาแล้วทะเลคือหัวใจ หัวใจร่าเริงทุกครั้งที่ได้ไปเจอน้ำใส ใต้ฟ้ากว้างใหญ่อันสดสวย เมื่อได้สัมผัสน้ำใสๆ ที่ค่อยๆซัดสาดเข้ามา อยากตะโกนดังๆว่า "คิดถึงกันมั่งมั๊ยเนี่ยะ เรากลับมาแล้วนะ" แต่ไม่ทันได้ตะโกนหรอก ไปถึงทีไรก็รีบกระโจนวิ่งลงน้ำอย่างลืมโลก ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนได้พบเพื่อนเก่า ก็มีเรื่องต้องคุยกันมากมาย แต่เพื่อนคนนี้ก็ทำฉันแสบตาไม่น้อยเลย ช่างเถอะรู้หรอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ก็เหมือนอุปนิสัยของคนเราที่ยากจะเปลี่ยนแปลง "น้ำทะเลเค็มไม่จาง ทุกสิ่งอย่างเช่นคนเรา" ก็อย่างที่บอก แม้เธอจะทำฉันแสบตา แต่ทุกครั้งที่ฉันมาหา เธอก็มอบความร่าเริง สดใส ให้อย่างเต็มเปี่ยม ก็ทีฉันฉี่ใส่เธอ ไม่เห็นเธอบ่นเช่นกัน

     แม้ในบางทีหัวใจเจ็บปวด สุดท้ายก็ไม่อยากได้ยินเสียงใครนอกจากเสียงคลื่นเพื่อนเก่าที่เข้ามาพูดปลอบใจ สายลมเบาๆสะกิดผิวกระตุ้นเตือนให้มีสติ แสงแดดอ่อนๆห่มใจให้อบอุ่น แม้ในยามแดดกล้าก็ยังคิดได้ว่าเธอกำลังฝึกฉันให้เข้มแข็ง

"เราต่างทำไม่ดีต่อกันในหลายๆครั้ง แต่ไม่สำคัญหรอกในเมื่อหัวใจเราเข้าใจกัน เพราะฉะนั้นเราจะทะเลาะกันกี่ครั้งก็ได้ ในเมื่อสุดท้ายเราก็เข้าใจกัน เธอดีกับฉันแบบนี้ มีหรือฉันจะลืม"

ผู้สร้างปราสาท --> Photo by: Wonchat
ปราสาททราย --> Photo by: ชบา

       เคยเข้าไปอ่านบล็อกของคุณลูกบัวที่ไปเที่ยวมัลดีฟมา เห็นบอกว่า "ทะเลมันก็เหมือนๆ กันแหละลูกบัวว่า สิ่งสำคัญมันขึ้นอยู่กับว่าทริปนั้นมีใครอยู่เคียงข้างคุณต่างหาก..." ชบาเห็นด้วยอย่างยิ่ง และเพราะเห็นด้วยนี่แหละเกือบตบกับเพื่อนร่วมทริป เจ๊คนนี้เป็นเพื่อนสนิทค่ะ แต่คุณเธอจะไม่ไปเที่ยวกับพวกเราซะงั๊น ชบากับน้องแมคอ้อนวอนก็แล้ว ขู่ก็แล้ว ไม่ยอมไป ก็นะ ... ถ้ามันไม่ครบทีมคงเหมือนน้ำพริกขาดปลาทู คู่หูขาดคู่ฮา เลยขู่ว่าถ้าไม่ไปจะตบล้างน้ำกันเลยทีเดียว เจ๊แกเลยยอมจำนนแต่โดยดี โฮ๊ะๆ แหม! ก็หัวใจสำคัญของการไปเที่ยวแบบนี้ ถ้าคนที่อยู่เคียงข้างเราเป็นคนที่คุ้นเคย ซี้ปึ้ก มันจะสุขและสนุกแค่ไหน เห็นด้วยมั๊ยคะ

     พอไปถึงทะเลพวกเด็กๆอย่างเรา(กล้าพูด) ก็ปรี่ไปที่หาดทรายกันก่อนเลย พวกผู้ใหญ่ก็นั่งคุยอะไรกันไป วู้วๆ...ไม่สนๆ ไปสุมหัวกันหาอะไรทำที่หาดทรายกันดีกว่า "น้องแจน" ขวัญใจประจำทริปเป็นผู้นำทีมก่อปราสาททราย พวกเราไปเล่นตามน้องเค้า ช่วยกันก่อขึ้นมา ไม่ง่ายเหมือนก่อเรื่องเลยแฮะ เอ๊ะยังไง! มันต้องค่อยๆทำอย่างระวังมือกระทบนิดๆหน่อยๆก็พาลจะล้มไม่เป็นท่า ไหนจะคลื่นที่ซัดเข้ามาอีกไม่ระวังก็จะหายวับไปกับตา ก็รู้อยู่หรอกนะว่า"ปราสาทน้อยๆนี้จะอยู่ได้ไม่นาน แต่ใช้เวลานานกว่าจะสร้างเสร็จ" ช่างเถอะ ... ขอแค่ได้มีช่วงเวลาแห่งความสุข สนุกสนาน เบิกบานรอยยิ้มก็มากพอแล้วไม่ใช่หรือ

"ช่วงเวลาดีๆ กับเธอที่แสนดี"

"I 'm a photographer" ชั้นก็พอจะถ่ายรูปได้ --> Photo by: Vickie
อ้วนผอม --> Photo by: WEB_MONSTER 

     และแล้วพวกเราก็ได้รับรางวัลแห่งมิตรภาพเป็นปราสาททรายน้อยๆ ประดับเปลือกหอยน่ารักรายล้อมด้วยขุนพลม้าน้ำ หอย ปู ผู้พิทักษ์ปราสาท สวยที่สุด สุขที่สุด อีกไม่นานสิ่งที่เรามองเห็นด้วยตากำลังจะทลายลงไป แต่มันจะงดงามในหัวใจเราไปตลอดนั่นคือ "มิตรภาพ"

 "ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้พวกเราได้มารู้จักกัน แม้ในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ฉันก็ขอขอบคุณด้วยหัวใจ"

     เย็นย่ำแล้ว แดดไม่ร้อนมาก ชบาก็ไม่รอช้าอุ้มเด็กลงทะเล "น้องแจน" ค่ะ สาวน้อยน่ารักขวัญใจประจำทริปของพวกเรา ทีแรกอ่ะกะว่าเดี๋ยวคุณนาย น้องแมค น้องโต้ง จะตามไปเล่นน้ำด้วยกัน หนอย!!! หายหัวไปกันหมดเลย เชอะ! ไม่ง้อก็ได้มีน้องแจนอยู่ทั้งคน พี่ชบาจับโยนทะเลเป็นว่าเล่นเลย น้องแจนชอบใจใหญ่ ส่วนคุณนาย น้องแมค น้องโต้ง จริงๆแล้ว ก็ไม่ได้หายไปไหนใกลหรอกค่ะเล่นอยู่แถวๆนั้นแหละ แต่วันแรกที่ไปถึงไม่กล้าลงน้ำกัน ไม่รู้กลัวทองจะลอกหรืออย่างไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่ลงนะน่าดู หลอกตูไปเปียกอยู่คนเดียว

     หารู้ไม่ว่าระหว่างที่เล่นน้ำอยู่นั้นพวกเราได้เป็นนายและนางแบบด้วย พวกผู้ใหญ่เค้าเมตตาถ่ายรูปให้ รวมทั้งพวกเราก็ถ่ายกันเองด้วย ประหนึ่งว่าหาดนั้นเป็นของพวกเราโพสกันกระจาย ทริปนี้ชบาก็เพิ่งรู้ว่าเพื่อนร่วมทริปของเราหลายๆคน ถ่ายรูปเก่งชะมัด เห็นเค้ากดชัตเตอร์แช๊ะๆๆ ไอ้เราก็ได้แต่ปวดหัวใจกล้องเราแบตหมดซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นเลยจริงๆกับการที่รู้อยู่แล้วว่าจะมาเที่ยว แงๆ - -"

     ค่ำคืนนี้พวกเราหลงรักผู้ชายอยู่คนหนึ่ง ซึ่งพวกเราปลื้มเค้ามั่กมาก พี่เค้าทำให้เราอิ่มใจ อิ่มท้อง อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "พี่ปุ๊ย" หนุ่มอารมณ์ดี ฝีมือทำอาหารเริ่ดสะแมนแตน วินิสสะมาหรา ไม่ได้เวอร์นะ พี่แกทำกับข้าวอร่อยโคตรๆ โดยเฉพาะกุ้งแช่น้ำปลา เอ ... น้ำจิ้มราดกุ้งนี้ มามี๊บูตะ หมาเขี้ยวหักนำมาเองนิหน่า แต่ทำไม๊ทำไมเมื่อมันผ่านมือพี่ปุ๊ยแล้ว มันอร่อยอ่ะ อร่อยกว่า ทะเลเผา ทะเลลวกจิ้ม ทะเลนึ่ง อื่นๆบนโต๊ะเลย ตายแล้วนี่พวกเราโดนผีพ่อครัวสะกดจิตแล้วแน่ๆเลย น่าหลงใหลยิ่งกว่าผีทะเลซะอีก

Photo by: Vickie

     ระหว่างที่พวกเราช่วยพี่ปุ๊ยแกะกุ้งนั้น เราก็จับกลุ่มเมาท์แตกแหลกคาวงกุ้ง ด้วยว่าเก็บกดจากที่ทำงานมานานรึไงก็ไม่รู้ แมร่งงงง คุยแต่เรื่องใต้บาดาล อุ๊บ!!! ต่ำกว่า150 cm ห้ามฟังเพราะถือว่ายังไม่สูงพอ

คนพี่: นี่! ใครจะอาบน้ำก่อนก็อาบไปนะยะ ชั้นจะอาบคนสุดท้ายเพราะชั้นอาบน้ำนานมาก ผมชั้นก็ยาวชั้นต้องสระผมให้สะอาด
คนน้อง: อ๋อลืมไปฮะว่า พี่ต้องสระ ... ด้วยมันยาว
คนพี่: อิ ...

     เล็กๆ น้อยๆ แต่มันไม่ใช่เล่นๆ 55 ของคุณนายแกไม่ใช่เล่นๆ เจ๊แกยืนยัน อุอุ ถึงพวกเราจะเมาท์แตกก็จริงนะ แต่เราก็คุยกันเบาๆ แต่ไหงเช้ามาพี่ปุ๊ยบอกว่า ที่พวกเราคุยกัน พี่ฟังรู้เรื่องหมดเลย เวง ... อุตส่าสร้างภาพว่าเป็นสาวเรียบร้อย รักการบ้านการเรือน

หาดรำลึก นึกถึงของรัก --> Photo by: Vickie
จับปูใส่กระด้ง -->Photo by: Wonchat

     หลังจากอิ่มหนำสำราญกับอาหารเช้าในวันที่เราจะกลับ เราจะไปย่อยอาหารด้วยการเล่นบานาน่าโบท มันอาจจะดูเชยๆ นะหลายคนคงเล่นกันแล้ว แต่ชบาอ่ะชอบมากเล่นกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ ยิ่งตอนเรือคว่ำยิ่งมันส์กรี๊ดแตกด้วยเสียง 18 หลอดแก้วเลยทีเดียว งานนี้รุ่นใหญ่อย่างป๋าteentoa เป็นผู้นำทีม ตามมาด้วยชบา อิโต้ง อิแมค และน้องเจน

     สนุกสนานกันจนอ่อนเปลี้ยเพลียแรงก็มานั่งพักกับพวกผู้ใหญ่ อิอิ (จำไม่ได้หรอว่าพวกเราเป็นเด็ก ... เนียนๆซะงั๊น) แหมนึกว่ามีเรื่องเมท์อะไรกัน ที่แท้ก็ก๊งเหล้ากันนี่เอง เอ ... ชักอยากลองของ อิแมคไม่ฟังเสียงซดก่อนเลยไม่ถึงนาทีทรุดลงคาโคนต้นมะพร้าว น้องมันคงจำไปอีกนาน ไอ้ตัวเนี๊ยะชบาเคยลองแล้วที่งานปีใหม่ ไม่ไหวๆ แรงเกิน สักพักเจ๊vickie ยื่นเครื่องดื่มวอดก้าผสมออกมาแนวๆคอคเทล ให้ลิ้มลองกัน เห็นอิแมคแล้วยังหยองๆ แต่อันนี้มันผสมมะนาว เขย่าๆ แล้วนิ่นา เอาน่ะ ซักอึกจะเป็นไร ... กรึ๊บ ... อ่าส์ ... อูวส์ ... ทะมายโลกมานหมุนติ้ววะ แต่ว่าก็ไม่ได้เมานะแค่มึนๆนิดหน่อย แต่อร่อยดีเปรี้ยวๆ หวานๆ ส้ม+มะนาว เค็มๆเกลือ หรือขี้มือเจ๊แกนี่แหละ สับสนอยู่เนี่ยะ และแล้วชบาก็ตกเป็นทาสของวอดก้า ซดกระหน่ำ แต่ต้องแบบผสมมะนาวนะ ก็ต้องขอบคุณเจ๊แกที่ประสิทสาทวิชาให้ เอิ๊กๆ

Photo by: Vickie

     หลังอาหารมือเที่ยง งานเลี้ยงใกล้จะจบลงแล้ว แต่กลิ่นไอแห่งความสุขยังคงอยู่ ไม่รู้ว่าที่กรุงเทพในอีกไม่ช้านี้จะเป็นอย่างไร ทะเลที่รัก เพื่อนเกลอของฉัน ได้เวลาที่ฉันต้องกลับแล้ว จำได้นะที่บอกไว้ว่าจะไม่ลืมเธอ ความรู้สึกดีๆ สิ่งดีๆ ที่มีให้แก่กันฉันจะไม่ลืมเลย

สุดปลายโค้งฟ้า
เธอเห็นไหม ปลายโค้ง ตรงขอบฟ้า
โน้มลงมา หามิตร คิดสังสรรค์
ทะเลใส ใกล้ชิด จิตผูกพันธ์
ปลายฟ้านั้น ฉันเคียงเธอ เสมอไป

โดย ชบา

 

กลับไปที่ www.oknation.net