วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บทเรียนจากความประมาทและขาดข้อมูล ตอน..แผนสอง??


แผนสอง..???? แผนสองอะไรฟะ!!!???? 

ไม่เคยมี...มั่วแล้ว+++ สงสัยจะเหนื่อยมากพี่แซมแกเลย.....นิ่ม   เรา(จำเป็นต้อง)ตกลงกันว่าเอาร้านอื่นก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะตายซะก่อน เพราะทุกคนเริ่มตาลอยแล้ว ส่วนเอธิโอเปีย เก็บไว้ในใจก่อนละกัน เพราะถ้าเดินหากันต่อมีหวังไอ้น้องนุชเข้าไปพังร้านเซเว่นเล่นสโมกกี้ไบท์แน่ๆ เพราะว่าอุตส่าห์ลงทุนอดข้าวกลางวันเพื่อให้คุ้มและยังมีตังส์เหลือไปผ่อนรองเท้าคู่ใหม่ได้อีกด้วย+++

พี่แซมมาหยุด กึก!! อยู่หน้าร้านอาหารอาหรับร้านหนึ่ง อ๋อ อ๋อ อ๋อ ๆๆๆๆๆ กรูรู้แล้วอย่างนี้นี่เอง (นึกในใจ) ร้านนี้เป็นร้านอาหารอาหรับที่เราดินผ่านไปแล้วสองสามครั้งแต่ทุกครั้งที่ผ่าน พี่แซมแกจะมองร้านนี้ทุกครั้ง แล้วทำหน้าอยากๆ ก็เพราะว่าร้านนี้มี.......บารากุ หรือ ชิชา นี่เอง แกเล็งมาหลายรอบแล้วในที่สุดแกก็สมหวัง

May I see the menu first!! (ทำเป็นเนียน..) Yes! พนักงานหนุ่มแขกขาวหน้าตาดีในร้านตอบก่อนจะเดินเข้าไปหยิบเมนูมาให้ พร้อมกับเชิญชวนให้นั่งก่อน ผมหันมาข้างหลังเห็นเจ้านุชเดินขโยกเขยก ปาดเหงื่อ มาถึงพอดี เราสามคนดูเมนูแล้วมองหน้ากันและคิดในใจพร้อมกัน

พี่แซม : กรู..จะดูดยา กรูอยากกกกก

เจ้านุช : กรู..หิว และ ก้อเจ็บ...TEE..นนน

ผม : กรู..ไม่เดินแล้วว๊อยยยย...

เหมือนใครก็ไม่รู้ถีบเข้าไปในร้าน ไปนั่งแหมะอยู่ที่โต๊ะแรกหน้าประตูเลย (ถึงตอนนี้ไม่ดูทำเลกันแล้ว)

และแล้ววิชาสนทนาภาษาอังกฤษก็เริ่มต้น คุยยย..กันอยู่นานทำท่าจะไม่ค่อยรู้เรื่อง ผมเลยตัดบท เอ้า!ไหนลอง Recommend มาซิว่าหน้าตาอย่างเราสามคนเนี่ยะ กินอะไรดี ....ได้ผล สรุปว่าเราจะได้กินเนื้อทุกชนิดเป็นบาร์บีคิว ข้าวบัสมาติ แกงกะหรี่แพะ และก็ นาน(โรตี) นึกอยู่เหมือนกันว่าแกงกะหรี่แพะเนี่ยะใครจะกิน แต่ขี้เกียจคุยก็เลยปล่อยเลยตามเลย แต่ก็ไม่ลืมย้ำไปว่าสำหรับสามคนนะ กลัวโดนฟัน แต่ตอนนี้ขอเครื่องดื่มเย็นๆ ก่อนเสียเหงื่อไปมากแล้ว

นั่งรอจนเป๊ปซี่หมดแก้ว.....แล้วอาหารจานแรกก็มา แต่ขอโทษไม่มาเป็นจานแต่มาเป็นถาด สารพัดสัตว์อยู่ในนั้น เท่าที่พอจะสำรวจได้ก็น่าจะมี เนื้อวัว ปลา ไก่ กุ้ง แพะ ประมาณนี้แหละ ตามมาด้วยแกงกะหรี่แพะ นาน และก็ข้าวบัสมาติ

ปรากฏว่าแกงกะหรี่กับนาน อร่อยมาก เข้ากั๊นเข้ากันแบบสุดๆ ทำลายกำแพงที่เราตั้งไว้ตอนแรกซะกระเจิงว่าจะไม่มีใครกินแกงกะหรี่แพะ หลังจากนั้นก็หมุบหมับๆ สักพักพี่แซมก็ออกอาการกระสับกระส่าย หันรีหันขวางทำเป็นอิ่ม ในที่สุดธาตุแท้ก็ออก อาการหยากยาเริ่มกำเริบ ลุกพรวดพราดออกไปบอกพนักงานในร้านโล้งเล้งๆ ว่าจะไปพี้ยาให้ได้ พนักงานก็สนองกิเลสให้อย่างทันท่วงที ส่วนเจ้านุชก็ก้มหน้าก้มตาฟัดกับอาหารที่อยู่บนโต๊ะแล้วก็หงายหลังผึ่งโอย!!...นุชไม่ไหวแล้วค่า++++....... 

เราสองคนก็นั่งคุยกันรอพี่แซมเสพยา โดยมีกระดูกสัตว์เป็นพยาน ผ่านไปซักพักใหญ่ๆ พี่แซมก็เดินกลับเข้ามา ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

คุยกันสักพักก็ Check Bill หนุ่มคนเดิมก็เข้ามาคุย เรื่องรสชาติอาหาร และก็จบลงด้วย...เราขอให้เอาของที่เหลือ Take Home ด้วย เจ้าหนุ่มยกถาดอาหารออกจากโต๊ะ พร้อมตะโกนบอกเด็กในร้าน “เอ้า..เอาใส่กล่องให้ลูกค้าด้วย” ภาษาไทยชัดแจ๋ว......แมร่ง!!!!..พูดไทยได้ก็ไม่บอก เซรงงงงงง......

บางครั้งถ้าเราไม่เปิดใจรับ เราก็ไม่รู้ว่าอะไรดี หลายคนกลัวอาหารแปลกๆ ทั้งที่ไม่เคยชิม..หรือไม่แม้แต่จะคิด

หลายคนทำไม่ได้เพราะไม่เคยทำ....หรือไม่แม้แต่จะคิดทำ

ลองหาอะไรใหม่ๆให้กับชีวิตดูนะครับ ประสบการณ์หาไม่ได้ในห้องเรียน อยากรู้ อยากเป็น อยากเก่ง ต้องลอง...ลงมือทำ

 

โดย อาจารย์เศก

 

กลับไปที่ www.oknation.net