วันที่ ศุกร์ กันยายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หยดน้ำ...หยดนั้น..


๏  ห้วงน้ำยามหยดย้าย...........หยาดกระเด็น

แตกซ่านซานกระเซ็น...... หยดคว้าง

ปลิวไกลห่างห้วงเย็น........ ย่านสมุทร

ไปหลุดสาครกว้าง................. จักยั้งเย็นไฉน ฯ

.

๏  หยดน้ำเมื่อห่างห้วง.........สาคร

กระเด็นหยดตกสู่ดอน ......... แหล่งแล้ง

แปลกเปลี่ยวปลีกจากจร. .....จักอยู่ เย็นฤา

ท้ายสุดปุดเหือดแห้ง............ห่อนรั้งรอนาน ฯ

.

๏    ฉันนั้นอันบุรุษผู้...........ห่างธรรม

จุดจบกล้ำกลืนกรรม.....ก่อไว้

เลยละ จริยธรรม...........เป็นเหตุ ท่านเอย

ย่อมเสื่อมพลันเพราะไร้.......สติใช้เตือนตน ฯ

.........................................................

 

๏  จริยธรรมดั่งหยาดฟ้า.....อุทกริน

นฤมิตศานติศิลป์............. ประจักษ์แจ้ง

ชื่นดั่งทิพย์ธารริน............ ระริกไหล เย็นนา

เอิบอิ่มอาบอกแห้ง.......... แหล่งแล้ง แผ่นดิน ฯ

.

๏ โลกเราล้วนเร่าร้อน..........รอนราน

สันติสรรค์เสกสาน .............. สืบสร้าง

ริบหรี่ลิบเลือนลาญ.............. แลกเลือด

เมืองจักม้วยด้วยร้าง........... หลักไร้ ชั่วดี ฯ

.

๏    ประโยชน์ตนเขียนขีดไว้ ...... หว่านเกณฑ์

เอาถูกผิดเป็นเดน............เขี่ยทิ้ง

ย่ำยียุยั่วเวร.....................เวียนก่อ

อีกกี่ศกจักพริ้ ง .........เพริศแพร้ว สามัคคี ฯ

.

๏  จริยธรรมนำสุขสร้าง........สังคม ท่านเอย

เสริมส่งสานเกลียวกลม.........ก่อกู้

เสริมแบบอย่างยามสม..........ควรแก่ การณ์นา

เสริมเกียรติเกิดแก่ผู้ ...........ไป่ร้าง ลืมธรรม ฯ

.................................................

 

  หยดน้ำหยดหนึ่งนั้น... ......ใช่เลย

หยดหนึ่งซึ่งฉันเคย ..............จดจ้อง

วาววับกลับลับเลย ............... พลันเหือด

แลอีกหลายหยดต้อง............ แต่ล้วน รอ

....

.

หยดน้ำที่กระเด็นออกจากมหาสมุทร  ย่อมเหือดแห้งไปฉันใด

บุคคลผู้ห่างไกลศีลธรรม ย่อมเสื่อมไปฉันนั้น ฯ

(เขียนไว้ที่เวปบ้านกลอนเมื่อวันที่ 12 กย.51โดยใช้นามปากกาอื่น ได้แรงบันดาลใจหลังจาก

ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีชิมไปบ่นไป ..นำมาเรียบเรียงเพิ่มเติมจากบทเดิมคือ 1,2,3,7 )

 

 

 

 

โดย ภูมิรพี

 

กลับไปที่ www.oknation.net