วันที่ อังคาร พฤษภาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องหมาๆ...โลกของตำลึง(จบ)


บ๊อก บ๊อก กลับบ้าน

"พ่อบ๊อก บ๊อก กลับมาแล้ว แต่ทำไมไม่เห็นบ๊อก บ๊อก กลับมาด้วย สามสีแกเห็นบ๊อก บ๊อก ไหม"

"ไม่เห็นเลย ลองถามพ่อบ๊อก บ๊อก ดูสิตำลึง"

"โฮ่งๆๆๆ บ๊อก บ๊อก ไปไหนทำไมไม่กลับมาด้วย" ตำลึงส่งเสียงเห่า ก่อนที่จะเดินเข้าไปรับพ่อของบ๊อก บ๊อก ที่เปิดประตูรั้วเดินกลับเข้ามา พร้อมกับสะบัดหางอย่างดีใจที่ได้เห็นหน้าพ่อของบ๊อก บ๊อก อีกครั้ง

"เป็นไงเราไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลย หิวหรือเปล่า ไม่ต้องมาเลีย เดี๋ยวไปหาอะไรมาให้กิน เข้าบ้านเร็ว"

"ไม่ได้อยากกิน อยากรู้ว่าบ๊อก บ๊อก หายไปไหน โฮ่ง โฮ่งๆๆๆๆ" ตำลึงยังคงส่งเสียงเห่าเพื่อสอบถามเรื่องบ๊อก บ๊อก เมื่อได้ยินพ่อของบ๊อก บ๊อก บอกว่าจะไปหาข้าวให้กินแล้วก็เรียกเข้าบ้าน

"เอา เข้ามาในบ้านแกสองตัวจะนั่งอยู่ตรงนั่นได้ไง เดี๋ยวยุงก็กัด มากินข้าวก่อน" พ่อของบ๊อก บ๊อก ส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นทั้งตำลึงและสามสี ไม่เดินตามเข้าบ้าน แต่ยังคงนั่งอยู่ที่ประตูรั้วเช่นเดิม

"ไม่เข้าบ้านจะรอบ๊อก บ๊อก ทำไมบ๊อก บ๊อก ไม่กลับมา โฮ่งๆๆๆ" ทั้งตำลึงและสามสีเห่าตอบกลับไปพร้อมกัน ก่อนที่จะหันกลับมานั่งที่ประตูรั้วบ้าน และส่งสายตามองหาบ๊อก บ๊อก ที่อาจจะกลับมาเวลาไหนก็ได้

"ไอ้สองตัวนี่ ดื้อจริงๆ เลย แกไม่ต้องรอเจ้านายแกหรอก เขาไม่กลับมาตอนนี้หรอก ไปเข้าบ้านไป" พ่อของบ๊อก บ๊อก บ่น ขณะเดินมาอุ้มสามสี ที่ดิ้นสุดฤทธิ์ เพราะไม่อยากเข้าบ้านอยากนั่งรอ บ๊อก บ๊อก แต่มันก็ทานแรงของคนตัวใหญ่อย่างพ่อของบ๊อก บ๊อก ไม่ได้ มันก็เลยต้องยอมแพ้เข้าไปนั่งอยู่ในบ้าน ก่อนที่ตำลึงจะถูกลากตามเข้ามา แต่มันทั้งสองก็นั่งมองผ่านกระจกประตูบานใหญ่ออกไปข้างนอก เผื่อว่า บ๊อก บ๊อก จะกลับมา

"มากินข้าวได้แล้ว ไอ้ลูกหมา เดี๋ยวนายแกหาว่าฉันไม่ดูแล ตอนเขากลับมา มากินข้าวได้แล้ว" พ่อของบ๊อก บ๊อก ร้องเรียกพร้อมกับถาดข้าวของมันทั้งสองตัว แต่ดูเหมือนว่าตำลึงและสามสี จะคิดถึงบ๊อก บ๊อก จนลืมหิว แล้วก็เลย ไม่สนใจข้าวที่พ่อของบ๊อก บ๊อก เอามาวางไว้ให้

"อ้าว ทำไมไม่กิน ไม่หิวเหรอ ไม่ได้กินอะไรทั้งวัน มากินข้าวได้แล้ว ถ้าแกไม่กินเดี๋ยวฉันเอาไปทิ้งนะ" พ่อของบ๊อก บ๊อก ส่งเสียงเรียกอีกครั้ง เมื่อเห็นตำลึงและสามสียังนั่งมองตรงออกไปข้างนอก อย่างไม่สนใจข้าวที่วางอยู่ ซึ่งผิดธรรมชาติของตำลึง จอมตะกละ ที่มักจะกระโจนเข้าใส่ถาดข้าวทันทีที่วาง เพื่อที่จะกินให้หมดก่อนสามสี แล้วก็คอยรอจังหวะไอ้ตัวเล็กสามสีเผลอ แอบกินข้าวในถาดของสามสีทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ แม้แต่มองตำลึงยังไม่หันมามอง เพราะใจมันจดจ่ออยู่กับบ๊อก บ๊อก มันกลัวว่าถ้ามันลุกไปกินข้าวแล้วเกิดบ๊อก บ๊อก กลับมาไม่เห็นมัน บ๊อก บ๊อก จะเสียใจ

ในขณะที่สามสี ก็ไม่ต่างกัน มันต้องการจะเห็นบ๊อก บ๊อก แล้วเรียกบ๊อก บ๊อก เข้าบ้าน พร้อมกับจะบอก บ๊อก บ๊อก ว่า ทีหลังมันจะไม่วิ่งลากบ๊อก บ๊อก ไปจับแมวดำอีกแล้ว

"เอา ไม่กินกันเลยงั้นวางไว้ก่อนแล้วกันแกหิวกันเมื่อไหร่ก็กินนะ"

แล้วพ่อของบ๊อก บ๊อก ก็เดินขึ้นบ้านไป ในขณะที่ตำลึงและสามสี ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม และส่งสายตามองตรงไปนอกบ้านเพื่อรอบ๊อก บ๊อก ที่หายไปกับตัวใหญ่สี่ขาวงกลมตั้งแต่เช้าพร้อมกับตัวที่อาบไปด้วยเลือด

.................

"ตำลึง สามสี แกยังไม่กินข้าวอีกเหรอ แล้วได้นอนกันมั้งไหมเนี้ยเรา" พ่อของบ๊อก บ๊อก ร้องทักตำลึงและสามสี ในยามเช้าของอีกวันหนึ่ง เมื่อเห็นตำลึงและสามสี ยังนั่งอยู่ที่เดิมในท่าเดิมตั้งแต่แกเดินขึ้นไปนอนเมื่อคืน พร้อมกับหยิบเอาถาดข้าวของทั้งสองตัวที่ไม่ได้พร่องไปจากที่วางไว้ให้มันตั้งแต่เมื่อคืนไปทิ้ง ก่อนที่จะเปิดประตูให้ตำลึงและสามสี ออกไปทำกิจวัตรประจำวันยามเช้า แล้วก็เดินเข้าครัวไป

ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ตำลึง กับสามสี ก็วิ่งพรวดไปที่ประตูรั้ว เพื่อจะหากลิ่นของบ๊อก บ๊อก แต่ก็ไม่มีวี่แวว ทำให้มันทั้งสองตัวตัดสินใจนั่งรออยู่ที่ประตูรั้วเหมือนเมื่อวานนี้

"ตำลึง บ๊อก บ๊อก จะกลับมาไหม เมื่อคืนฉันฝันเห็นบ๊อก บ๊อก นอนมีสายระโยงระยาง ไปหมด ฉันเข้าไปเรียกบ๊อก บ๊อก ก็ไม่ตื่น" สามสีบอกตำลึง ขณะที่มันนั่งรอบ๊อก บ๊อก อยู่กับตำลึงถึงฝันร้ายเมื่อคืนตอนที่มันเผลอหลับไป

"กลับมาสิ บ๊อก บ๊อก ต้องกลับมา เพราะฉันฝันเห็นบ๊อก บ๊อก ยืนยิ้มแล้วก็เอามือลูบหัวฉันด้วย บ๊อก บ๊อก ต้องกลับมา สามสี เชื่อฉันเถอะ" ตำลึงปลอบใจสามสี ทั้งๆ ที่เมื่อคืนมันก็ฝันเห็น

บ๊อก บ๊อก มีสายระโยงระยางเต็มตัวไปหมดเหมือนที่สามสีเห็น แต่มันไม่ต้องการให้ไอ้ตัวเล็กหมดกำลังใจ และตัวมันเองก็ต้องไม่หมดกำลังใจ มันจะรอให้บ๊อก บ๊อก กลับบ้าน

"เอามากินข้าวได้แล้ว ไอ้ลูกหมา เดี๋ยววางข้าวไว้ตรงนี้นะ ถ้าหิวก็กิน แล้วกัน" พ่อของ

บ๊อก บ๊อก บอก แล้วก็เดินมาอุ้มตำลึงและสามสี เข้าบ้าน พร้อมๆ กับไปเปิดประตูรั้ว แล้วก็เดินเข้าไปในตัวใหญ่สี่ขาวงกลม ที่ยืนนิ่งอยู่ในลานข้างบ้าน ถอยมันออกไปนอกรั้วบ้าน แล้วก็เดินมาปิดประตูรั้ว ก่อนที่จะเปิดประตูบ้านให้ตำลึงและสามสี ที่รอจังหวะอยู่แล้ว วิ่งออกมานั่งที่ประตูรั้วที่เดิม

"เดี๋ยวแกสองตัวเฝ้าบ้านด้วยนะ หิวก็กินข้าว ไม่ต้องห่วงเจ้านายแกหรอก เดี๋ยวเขาก็กลับ ห่วงตัวเองกินข้าวซะ" พ่อของบ๊อก บ๊อก บอก ก่อนที่จะเดินเข้าไปในตัวใหญ่สี่ขาวงกลม แล้วก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านหน้าบ้านไป

........................

นับแต่วันที่บ๊อก บ๊อก มีเลือดโทรมกายนอนอยู่กลางถนนหน้าบ้าน ขณะที่กำลังจะจูงตำลึงและสามสี ไปเดินเล่น แต่บังเอิญถูกตำลึงและสามสีลากไปไล่ไอ้แมวดำตัวใหญ่เสียก่อน เลยถูกตัวใหญ่สี่ขาวงกลมชนเข้าอย่างจัง พ่อของบ๊อก บ๊อก ก็ไม่เคยอยู่บ้านเลย ตอนเช้าพ่อของบ๊อก บ๊อก จะทำอาหารให้ตำลึงและสามสี จากนั้นพ่อของบ๊อก บ๊อก ก็จะออกจากบ้านหายไปทั้งวัน แล้วก็จะกลับมาตอนเย็นทำกับข้าวให้มันทั้งสองตัวกินใหม่อีก ทั้งๆ ที่ตำลึง และสามสี ไม่เคยแตะต้องอาหารเลยนับตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุในวันนั้น วันที่ทำให้บ๊อก บ๊อก หายไป จนมันทั้งสองตัวผ่ายผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัด

"ตำลึง สามสี ถ้าแกไม่กินข้าวแล้วแกจะเอาแรงที่ไหนมา เดี๋ยวเจ้านายแกมาเห็นก็จะหาว่าฉันไม่ดูแลแกอีก" พ่อของบ๊อก บ๊อก จะพูดอย่างนี้ทุกครั้ง แต่ตำลึงกับสามสี ก็ยังไม่เห็นบ๊อก บ๊อก กลับมาบ้านเลย หลายวันแล้วนับแต่วันที่บ๊อก บ๊อก นอนจมกองเลือดวันนั้น

"ตำลึง บ๊อก บ๊อก จะกลับมาไหม" สามสี ถามตำลึงทุกครั้งที่มันเริ่มรู้สึกว่า ความหวังที่มันจะเจอบ๊อก บ๊อก ริบรี่ลงไปเรื่อยๆ และมันก็จะได้คำตอบจากตำลึงทุกครั้งที่นั่งรอบ๊อก บ๊อก อยู่ที่ประตูรั้วว่า "บ๊อก บ๊อก ต้องกลับมา"

แต่ดูเหมือนว่าตำลึงเองก็ไม่ได้เชื่อคำพูดของตัวเองสักเท่าไหร่ ตำลึงจะฝันร้ายทุกครั้งที่เผลอหลับไป ว่าเห็นสายระโยงระยางเต็มตัวบ๊อก บ๊อก ไปหมด แล้วบ๊อก บ๊อก ก็ไม่ยอมคุยกับมันสักครั้ง จนมันไม่อยากหลับ และมันก็ไม่อยากกินด้วย เพราะมันคิดว่าถ้าบ๊อก บ๊อก ไม่กลับมาหามัน มันก็จะไปหาบ๊อก บ๊อก เอง ที่ไหนสักแห่งที่บ๊อก บ๊อก อยู่ ไม่ต่างจากสามสี ที่มันคิดว่า ถ้าบ๊อก บ๊อก ไม่กลับมา มันก็ไม่รู้ว่าจะกินเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม

.................

บ๊อก บ๊อก หายไปหลายวันแล้ว แต่ตำลึง กับสามสี ก็ไม่เคยหมดหวัง พวกมันทั้งสองตัวยังคงนั่งเฝ้ารอบ๊อก บ๊อก อยู่ที่ประตูรั้วตั้งแต่เช้าจรดเย็น พอมีตัวใหญ่สี่ล้อวิ่งผ่านมันก็จะเพ่งมองไปว่ามีบ๊อก บ๊อก นั่งอยู่ข้างในหรือไม่ แต่ทุกครั้งมันก็ไม่เห็นบ๊อก บ๊อก

พอตกเย็น พวกมันทั้งสองตัวก็จะเข้าไปนั่งรอในบ้านเมื่อพ่อของบ๊อก บ๊อก ลากมันทั้งสองตัวเข้าบ้านในตอนค่ำ

วันนี้ ก็ไม่ต่างจากวันก่อนๆ ตำลึงและสามสี นั่งรออยู่ที่ประตูรั้วหลังจากที่พ่อของบ๊อก บ๊อก ออกจากบ้านแล้วก็บอกมันทั้งสองตัวว่า

"เดี๋ยววันนี้พวกแกได้ฉลองใหญ่แน่ ไอ้ลูกหมาจอมอึด"

ตำลึง กับสามสี ไม่เข้าใจที่พ่อของบ๊อก บ๊อก พูดกับพวกมัน มันรู้แต่ว่ามันจะไปฉลองอย่างมีความสุขได้อย่างไร ในเมื่อไม่มีบ๊อก บ๊อก อยู่กับพวกมัน

ขณะที่ตำลึง และสามสี นั่งรอและคิดว่า เมื่อไหร่บ๊อก บ๊อก จะกลับมาเสียทีเหมือนทุกๆ วันที่มันนั่งรอตั้งแต่บ๊อก บ๊อก หายไปพร้อมกับเลือดโซมกาย พวกมันก็เห็นตัวใหญ่สี่ขาวงกลม ที่ไปกับพ่อของบ๊อก บ๊อก เมื่อตอนเช้าใกล้เข้ามา แล้วมันก็เห็นคนที่มันรอคอยบ๊อก บ๊อก นั่งอยู่ข้างๆ พ่อของบ๊อก บ๊อก และทันทีที่เจ้าตัวใหญ่หยุดอยู่หน้าบ้าน บ๊อก บ๊อก ก็เปิดประตูออกมา ไม่มีสายระโยงระยางอย่างที่มันสองตัวฝันเห็น ไม่มีเลือด อย่างวันที่นอนอยู่กลางถนนวันนั้น มีแต่ผ้าสีขาวๆ พันอยู่รอบหัว และรอยยิ้มใจดี ที่ตำลึง และสามสี รอคอยที่จะได้เห็นนับตั้งแต่บ๊อก บ๊อก หายไป

"โฮ่งๆๆๆๆ บ๊อก บ๊อก กลับมาแล้ว" ตำลึง และสามสี ส่งเสียงร้องพร้อมกัน และกระโดดเอาเท้าคู่หน้าเกาะที่ประตูรั้ว พร้อมที่จะกระโจนเข้าหาบ๊อก บ๊อก ทันทีที่ประตูรั้วเปิดออก

"ไม่เอา ไอ้ลูกหมา อย่าทำแรงเจ็บอยู่ ไม่ต้องมาเลียหน้าเลย ไหนดูสิ ผอมไปตั้งเยอะเลย พ่อบอกว่าไม่ยอมกินข้าวกันเลยเหรอ แล้วอย่างนี้จะไปเที่ยวไหวเหรอ ไอ้ลูกหมา" บ๊อก บ๊อก ส่งเสียงเอ็ดอย่างเอ็นดู เมื่อสำรวจร่างกายตำลึง และสามสี ที่ผอมลงไปมากจากวันที่เห็นพวกมันทั้งสองตัวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะประสบกับอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน

"บ๊อก บ๊อก กลับบ้านแล้ว เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า มาให้สำรวจหน่อย" ตำลึงคิดขณะ ที่ใช้ลิ้นเลียมือบ๊อก บ๊อก แล้วก็เดินสำรวจรอบตัวบ๊อก บ๊อก ว่ามีแผลหลงเหลืออยู่ตรงไหนอีกหรือเปล่า นอกเหนือจากที่มันเห็นแผลที่มีผ้าพันอยู่บนหัว

"บ๊อก บ๊อก หายแล้ว ไม่มีเลือดด้วย บ๊อก บ๊อก กลับบ้านแล้ว โฮ่งๆๆๆๆๆ" สามสี เห่าเสียงดังอย่างดีใจที่เจ้านายที่มันเฝ้ารอคอยกลับมา และฝันร้ายที่มันเห็นไม่เป็นความจริง สามสีเลยเดินสะบัดหางอย่างดีใจเข้าไปคลอเคลียกับบ๊อก บ๊อก ที่พาพวกมันเดินเข้าบ้านไปพร้อมๆ กับ พ่อของบ๊อก บ๊อก ที่เดินไปในครัวเพื่อหาข้าวให้พวกมันกิน

"มาเลยไอ้ลูกหมาสองตัว ไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว เจ้านายกลับมาแล้วพวกแกคงกินข้าวได้แล้วนะ" พ่อของบ๊อก บ๊อก ส่งเสียงเรียกพร้อมๆ กับถือถาดข้าวมาวางไว้ตรงหน้าตำลึงและสามสี ที่นั่งคลอเคลียอยู่กับบ๊อก บ๊อก ไม่ห่างนับตั้งแต่บ๊อก บ๊อก เดินกลับเข้าบ้าน อย่างที่พวกมันรอคอย

"มาตำลึง สามสี มากินข้าว" บ๊อก บ๊อก บอกพร้อมกับยื่นถาดข้าวให้

และนี่เป็นครั้งแรกที่ตำลึง และสามสี ได้กินข้าวนับตั้งแต่วันที่บ๊อก บ๊อก หายไป และเป็นข้าวมื้อที่อร่อยที่สุดในชีวิตของพวกมันทั้งสองเพราะมีบ๊อก บ๊อก ที่หายไป นั่งอยู่ข้างๆ ด้วย

"อร่อยจริงๆ เลยนะตำลึง ฉันเพิ่งรู้สึกหิวนะเนี่ย"

"เออ ฉันก็เหมือนกัน เพิ่งรู้ว่าหิวตอนเห็นหน้าบ๊อก บ๊อก นี่แหละ ทีหลังบ๊อก บ๊อก อย่าหายไปอย่างนี้อีกนะ โฮ่งๆๆๆ" ตำลึงคิด ก่อนที่จะส่งเสียงเห่าไปที่บ๊อก บ๊อก เจ้านายสองขาของมัน พร้อมๆ กับเดินเข้าไปนอนหนุนตักบ๊อก บ๊อก อีกครั้งหลังจากที่มันกินข้าวเสร็จ ให้บ๊อก บ๊อก ลูบตัวมันอย่างที่มันคุ้นเคยทุกครั้งที่บ๊อก บ๊อก กลับบ้าน

ในขณะที่สามสี ก็เดินไปนอนข้างๆ บ๊อก บ๊อก ให้บ๊อก บ๊อก เอามือนวดที่ต้นคอของมันอย่างที่มันชอบทุกครั้งที่บ๊อก บ๊อก ทำให้มันเมื่อกลับมาถึงบ้าน

"บ๊อก บ๊อก กลับบ้านแล้ว บ๊อก บ๊อกจะไม่หายไปอีก" ตำลึงคิดขณะที่มันค่อยๆ เหยียดตัวยาว เพลิดเพลินอยู่กับการบีบนวดของบ๊อก บ๊อก ก่อนที่จะเคลิ้มหลับไป

เช่นเดียวกับสามสี ที่ผล็อยหลับไปเช่นกัน และเป็นหลับที่มีความสุขที่สุดของมันทั้งสองตัว นับจากวันที่บ๊อก บ๊อก หายไป พร้อมกับฝันว่า พวกมันกับบ๊อก บ๊อก ได้ไปวิ่งเล่นกันที่สนามหญ้าหน้าหมู่บ้าน บ๊อก บ๊อก โยนบอลให้พวกมันไล่เก็บเหมือนเช่นเคย เป็นฝันดีที่พวกมันรอคอย นับตั้งแต่ บ๊อก บ๊อก หายไป และพวกมันต้องเผชิญกับฝันร้ายที่แสนจะยาวนาน ที่มันทั้งสองตัวบอกกับตัวเองว่า จะไม่มีฝันร้ายอีก บ๊อก บ๊อก จะต้องไม่หายไปไหน และมันทั้งสองตัวก็จะดูแลบ๊อก บ๊อก และพ่อของบ๊อก บ๊อก ไม่ให้มีใครมาทำร้ายได้อีก เพราะมันเรียนรู้แล้วว่า ชีวิตที่ไม่มีบ๊อก บ๊อก เป็นชีวิตที่ปราศจากความสุข พวกมันอาจจะดื้อ อาจจะซน แต่บ๊อก บ๊อก ก็ดูแลมันอย่างเข้าใจ เพราะฉะนั้นมันก็มีหน้าที่ที่จะดูแลบ๊อก บ๊อก เจ้านายแสนรักของมันให้ดีที่สุดเช่นกัน ถึงแม้พวกมันจะเป็นแค่หมา แต่ความรักของมันก็ไม่ได้น้อยไปกว่าที่บ๊อก บ๊อก มีให้กับพวกมัน

และชีวิตอันรื่นรมย์ของตำลึงและสามสี ลูกหมาต่างพันธุ์ ต่างขนาด แต่มีหัวใจรัก เหมือนกัน ก็คืนกลับมาจากฝันร้ายที่แสนยาวนาน

....จบ....

โดย kenta22

 

กลับไปที่ www.oknation.net