วันที่ เสาร์ ตุลาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

pentax k1000


ภาพจากอินเตอร์เน็ต

ฉันมีโอกาสใช้กล้องถ่ายรูปครั้งแรกก็ตอนที่ทำงานแล้ว 

สมัยก่อนการได้เป็นเจ้าของกล้องถ่ายรูปสักตัวไม่ใช่เรื่องง่าย  ยิ่งเรียนมาทางบริหารธุรกิจ คงไม่มีวิชาอะไรที่ใช้กล้องถ่ายรูปนักหรอก

ดังนั้น เมื่อฉันต้องพกเจ้ากล้อง pentax รุ่น k1000  ซึ่งรุ่นพี่ที่ทำงานบอกว่าเป็น รุ่นรถถัง  ทนทานดี  มีที่วัดแสงเป็นขีดๆ ก้านๆ ด้วย วัดง่าย

"อืม ง่ายก็ง่าย" ฉันคิด  ว่าแล้วก็จัดแจงเอามันมาศึกษา ทดสอบ จำการวัดแสง การตั้งค่า iso ฯลฯ 

วันหนึ่งต้องแวะไปทำงานที่จังหวัดสุรินทร์และลำปาง เพื่อนร่วมงานยัดเยียดกล้องมาให้ แล้วบอกว่า "เอ็งเอาไปด้วย เผื่อเอามาเขียนลงจุลสารพวกเรา"

เป็นอันว่าฉันต้องพกกล้องรุ่นรถถังนี้ตะลอนไปจังหวัดสุรินทร์ แถบหมู่บ้านโพนครก ยันบ้านตากลาง  ระหว่างนั้นฉันชวนเพื่อนรุ่นน้องอีกคนหนีบไปด้วยจะได้ช่วยกันเก็บข้อมูล บวกกับไปคนเดียวกลัวเหงา


ฉันหยิบกล้อง และฟิมล์โกดัก 200 ขึ้นมา พลางนึกได้ว่า  "เออ ยังไม่เคยลองใส่ฟิล์มเองเลยวุ๊ย ทำไงดีล่ะ ถ้าใส่ไม่ดีล่ะแย่เลย"

คิดแล้วก็หันไปหาเพื่อนรุ่นน้อง "วุฒิ ข้าเคยเห็นเอ็งใส่ฟิล์มกล้องปิ๊กแป๊กนี่นา ใส่ให้เราหน่อยสิ"  วุฒิรับฟิล์มม้วนนั้นมาใส่อย่างมั่นใจ แล้วส่งคืนให้ฉัน

ภาพยายที่นั่งอยู่หัวบันได ทัดดอกสะเลเต แล้วใช้ดอกสะเลเตนั้นทำต่างหู เรียกรอยยิ้มให้กับฉัน ไม่รอช้าฉันก็แอบถ่ายรูปยายไว้ ดีใจจังได้มุมสวยซะด้วย

เด็ก ผู้ใหญ่ คนแก่ หน้าต่าง หมา แมว ถูกฉันบันทึกภาพเก็บไว้เรียบร้อย สมใจ

จากสุรินทร์ฉันแยกกับวุฒิรุ่นน้องเพราะมันจะแวะกลับบ้านที่อุบลราชธานี ฉันจึงนั่งรถทัวร์ต่อไปยังลำปาง เพื่อไปหารุ่นพี่ เพื่อนร่วมงานอีกคนหนึ่ง


เราจะขึ้นไปดอยแม่หมีแม่ต๋อมกัน ไปทีเดียวได้งานของสองคน ระหว่างทางนั้นต้องซ้อนมอเตอร์ไซด์ไป หน้าฝนแสนจะทุรกันดาร ถนนลื่นเกือบจะตกเขา ฉันต้องประคองและแบกกล้องไว้อย่างทุลักทุเล

เหมือนโชคช่วยเมื่อขึ้นไป เป็นงานแต่งงานของน้องคนหนึ่งที่คุ้นๆ หน้ากัน งานแต่งงานของปกาเกอญอ เราก็ไม่เคยเห็นเสียด้วย หวานหมูล่ะ ฉันก็ไปถ่ายรูปไว้จนฟิล์มเกือบหมดม้วน โอกาสดีๆ อย่างนี้หาไม่ได้ง่ายๆ ฉันกระหยิ่มอยู่ในใจ

เสร็จจากงานอย่างโล่งออก ฉันเดินทางกลับกรุงเทพฯ ด้วยความสดชื่น ได้ทั้งงาน ได้ทั้งถ่ายภาพ ประเดี๋ยวเถอะจะเอาไปอวดเพื่อน ว่านี่ชั้นถ่ายมาเองนะเฟ้ย

เช้าวันจันทร์ ฉันเข้าสำนักงานอย่างเริงร่า  เมื่อไปถึง ก็ยื่นกล้องคืนให้เพื่อน

"อ่ะ แกถอดฟิล์มเอาเองนะ  เราถ่ายไว้คงเหลือซักรูปสองรูป"  เพื่อนรับกล้องไป แล้วก็กดชัตเตอร์ถ่ายรูปฉันเป็นรูปสุดท้าย  แต่แล้วมันก็พลิกหลังกล้อง พลางมองหน้าฉันอย่างสงสัย

"มึงรู้เปล่า ว่าฟิล์มมันใส่หนามเตยไม่เข้าล๊อค  ฟิล์มมันไม่ได้ถูกถ่ายซักกะรูปเลยง่ะ"

.................................................

เมื่อนึกถึง 1 สัปดาห์ของการเดินทางในครั้งนั้น  ฉันได้บทเรียนว่า เราไม่ควรไหว้วานให้ใครใส่ฟิล์มให้ ใช่ไหมบักวุฒิ


โดย หมาดำ

 

กลับไปที่ www.oknation.net