วันที่ พุธ ตุลาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

___ก้ า ว ที่ ใ ก ล้ ___


.
ณ เบื้องหน้าสายตาคือฟ้ากว้าง
มีเส้นทางร้างไร้คนใฝ่ฝัน
เป็นทางรกลำบากยากฝ่าฟัน
เกลื่อนพฤกษ์พันธุ์หนามเหนี่ยวคอยเกี่ยวกาย
.

เป็นทางเชี่ยวเกลียวน้ำกระหน่ำกราด
ลมฝนสาดฟาดซ้ำกระหน่ำสาย
เป็นทางเวิ้งวาบว้างหว่างผืนทราย
ต้องเดียวดายทุกสิ่งทิ้งเดิมพัน
.

ทางสายนี้แน่นักประจักษ์รู้
เป็นทางสู่จุดหมายที่ใฝ่ฝัน
เป็นทางของนักสู้ผู้ประจัญ
ใช่ทางของนักฝันจะเกรียงไกร
.

ทุกย่างก้าวของนักสู้ผู้รู้ก้าว
มีค่าราวมณีทรัพย์นับไฉน
เมือจุดหมายหยั่งรู้ต้องสู้ไป
ตื่นเร็วไวกล้าแกร่งแข่งเวลา
.

เมื่อไม่เริ่มเมื่อไหร่จะได้ก้าว
กี่เดือนดาวแล้วดับลับเวหา
กี่ตะวันลับเลือนเตือนเวลา
ให้นำพาเพียรเพ่งเร่งคำนึง
.

เมื่อไม่ก้าวเมื่อไหร่จะเข้าใกล้
เส้นทางไกลเมื่อไหร่จะไปถึง
เมื่อไม่พายสายน้ำยังขวางตรึง
กว่าจะถึงขึ้นฝั่งนั้นเมื่อไร
.

เมื่อไม่ทำเมื่อไหร่จะพูนเพิ่ม
เมื่อไม่เติมเมื่อไหร่จะเต็มได้
เมื่อไม่เข็นเมื่อไหร่จะเคลื่อนไป
ได้อะไรจากความคร้านผลาญชีวา
.

เพียงก้าวแรกรู้เริ่มประเดิมก้าว
เพียงเริ่มสาวก้าวย่างไปข้างหน้า
แม้จุดหมายเส้นชัยจะไกลตา
หนึ่งก้าวนั้นก็มากค่าคณาคุณ ฯ
.
.
..........

เส้นทางสู่ความดีนั้นเป็นเส้นทางที่รกที่สุดในสังสารวัฏฏ์
เต็มไปด้วยขวากหนามมากมาย ทั้ง ความลังเล สงสัย
ความหดหู่ฟุ้งซ่าน โกสัชชะ (ความคร้าน) ความโลภ อัสมิมานะ กามราคะ ฯลฯ

โดย ภูมิรพี

 

กลับไปที่ www.oknation.net