วันที่ จันทร์ พฤศจิกายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

.....ประดับทุ่งลานตา น่าภิรมย์ คนงายงม ใครกล่าวช่างเขาเอย


                  

         สักรวาดอกหญ้าที่ดารดาษ

     ไร้ผู้ปรารถนาหา นิจจาเอ๋ย

     เจ้าซ่อนงามไร้ผู้จะชูเชย

     เขาละเลยผ่านไปไม่ชิดชม

     ใครจะเห็นงามเจ้าเท่าข้าเห็น

     เจ้าลำเค็ญเช่นไร ไม่เคยข่ม

     ประดับทุ่งลานตา น่าภิรมย์

     “ คนงายงม “ ใครกล่าว ช่างเขาเอย

         ดิฉันนึกถึงสักรวาบทนี้พร้อมๆกับที่นึกถึงอาจารย์ผู้สอนวิชาภาษาไทยสมัยอยู่ชั้นมัธยมปลาย ตอนนั้นดิฉันไม่รู้เลยว่าท่านเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง เพราะดูท่านเหมือนป้าใจดีที่แวะมาดูแลหลานๆเวลาพักเที่ยง ข่าวสุดท้ายที่ได้ยินมา ( ก็หลายปีแล้ว ) คือท่านไม่สามารถมองเห็นได้อีก เพราะความที่คร่ำเคร่งกับตัวอักษรมากเกินไป ท่านมักอ่านเพลินจนถึงเวลาโพล้เพล้ จนแสงไม่พอกับสายตา นานๆเข้าก็เลยมีเหตุให้เป็นไป นั่นเป็นข่าวสุดท้ายเกี่ยวกับตัวท่านที่ดิฉันทราบ

          

ท่านแก้สักรวาบทนี้ให้ ดิฉันอยู่สองบรรทัด  เดิม “ ไร้ผู้ปรารถนา “ นั้นไม่มี “ หา “ ตามมาด้วย ท่านว่าเติมแล้วจะได้ลงตัว

         

 และ “ เขาละเลยผ่านไป ไม่เชยชม “ คือของเก่าที่ท่านบอกว่าเสียง “ เชย “ ยาวไป เปลี่ยนเป็น “ ชิด “ ให้กระชับลงจะดีกว่า

        

เขียนถึงท่านด้วยความรำลึกถึงค่ะ

         

โดย ณัฐรดา

 

กลับไปที่ www.oknation.net