วันที่ จันทร์ พฤศจิกายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

..ร่ำลา..


..ร่ำลา..

..

...

กับคืนวันผันผ่านไปย้ำให้คิด

ถึงชีวิตที่สิ้นหวังดั่งใจหมาย

ย่ำเดินทั่วแดนดินถิ่นเคยกลาย

หาจุดหมายที่วาดไว้ไม่เคยเจอ

…

ทางแสนไกลเปล่าเปลี่ยวที่เลี้ยวคด

ใจจำจดหมดทางก้าวร้าวเสมอ

ทุกทุกย่างอย่างตั้งใจใช่เผลอเรอ

แต่สุดท้ายกลับไม่เจออย่างตั้งใจ

…

เคยวาดหวังวาดไว้ด้วยใจรัก

วาดสวยนักรักหอมหวนชวนหลงใหล

ดั่งดอกไม้แย้มยิ้มด้วยพิมพ์ใจ

แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้คล้ายโรยรา

…

บางครั้งเหมือนแสงทองส่องชีวิต

ให้ยึดติดกับสีแสงแสวงหา

ชี้นำทางยามหมองหม่นป่นชีวา

แต่แท้จริงกลับมีค่าว่ามืดมน

…

ถึงวันนี้ยอมหยุดนิ่งไม่ย่างก้าว

แม้ทุกข์ทนปวดร้าวเหงาสับสน

แม้เหยียบย่ำบนความจริงสิ่งผจญ

ก้ออยู่ทนกับทางใจที่ใกล้พัง

…

ก้อเพราะใจในวันนี้มีแต่แผล

เจ็บปวดแก่สิ่งที่ได้ในความหวัง

ครั้นร่ำร้องเรียกหาใครในภวังค์

ก้อเหมือนดั่งพร่ำคนเดียวที่เปลี่ยวดาย

…

ยอมขดตัวหัวใจในความเงียบ

อยากจะเปรียบตัวตนพ้นความหมาย

ร่ำ..ลา แล้วรักแท้แพ้กลับกลาย

ใจเลือนหายในคืนค่ำขอ..ร่ำลา

.

..

………………………

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โดย หนุ่มใต้ใจดี

 

กลับไปที่ www.oknation.net