วันที่ พฤหัสบดี พฤศจิกายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมื่อวันนั้น...คือครั้งแรกของฉัน (2)


      ฉันเข้าพบหมอหนุ่ม หน้าตาดี (ฮะแอ้ม)  เฮ้อ...พอยังชั่วหน่อย  น่าจะคุยกันได้รู้เรื่อง หมอดูผลตรวจต่างๆ เสร็จ ฉันรอคอยคำพูดจากหมอ ระหว่างทางที่ตามผล  ฉันแอบดูผลการตรวจของตัวเองมาหมดแล้ว แต่ที่ลุ้นอยู่อย่างเดียว คือผลอัลตราซาวด์  ลุ้นว่าหมอจะจัดการอย่างไรกับเจ้า “ลูกที่ไม่มีชีวิต” ของฉัน

“คุณต้องนอน รพ. วันนี้เลย เพื่อเข้ารับการผ่าตัด ” 

“หมอคะ  ขออนุญาตกลับบ้านไปคืนนึงก่อนนะคะ  นะคะ  นะ ”   ฉันอ้อนสุดชีวิต

“จะกลับไปทำไมล่ะ”   หมอหล่อถามฉัน       

“กลับไปทำใจค่ะ”    ฉันตอบอย่างมั่นใจและจริงจัง

      นึกว่าหมอฟังคำฉันแล้วจะต้องเห็นใจ   เธอกลับบอกว่า  “admit เลย  นึกว่ามีธุรกิจสักพันล้านก็ว่าไปอย่าง จะต้องกลับไปเคลียร์ก่อน”   

ดู ดู๊...ก็ช๊านทำใจไม่ได้นี่ว๊อยยยยย นัดมาฟังผลอัลตราซาวด์ ไม่ได้นัดมานอน รพ. นี่หว่า น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาทันที หมอเห็นท่าทางฉันไม่ค่อยดี  รีบชักแม่น้ำทั้งร้อยยี่สิบสาย  อาจดูเหมือนปลอบใจ 

“หมอจะให้คุณนอนตึกสามัญนะ ถ้าคุณไปนอนพิเศษ นศพ. ก็ไม่ได้เรียน หมอเห็นว่า น่าจะเป็น case study ให้กับ นศพ.” 

      เวรกรรมรอบ 2  ตามมาอีกแล้ว   เอาฟะ เคยคิดบริจาคร่างกายเหมือนกัน  ครั้งนี้ ไม่ทันตายก็คงได้บุญโขแล้ว  ตกลงยอม admit ทั้งน้ำตา ที่ร้องไห้ออกมาเพราะความกลัว อย่าว่าแต่ผ่าตัดเลย เข็มเล่มกระจิ๊ดนึงก็ไม่ได้แผ้วพานชั้นหรอก  วัคซีนเหรอ ไม่ฉีด ครั้งสุดท้ายคือสลับฉีดยากับเพื่อนตอนสอบเท่านั้น   ตอนเด็กๆ ฉันก็หนีการฉีดยามาตลอด ทุกคนคงสงสัย  ก็ฉันทำคนอื่นไม่เป็นไรนี่นา  แต่พอโดนกับตัวเอง แหะ แหะ กลัวมากค่ะ  ถึงแม้กระทั่งตอนนี้ ที่ทำงานของฉันทุกคน ต้องฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่ทุกปี  ฉันก็จะรอจนคิวเกือบสุดท้ายเสมอ มาเข้าเรื่องกันต่อดีกว่า

     มาถึงตึกผู้ป่วยสามัญ ก็ดีเหมือนกัน ไม่เหงาดี ฉันปลอบใจตัวเอง  แล้วโทรศัพท์แจ้งที่ทำงาน ที่บ้าน ว่าจะต้องนอน รพ.แล้วนะจ๊ะ โทรไป ร้องไห้ไป ร้องทำไมก็ไม่รู้ ไม่เห็นมีใครสงสารเลย มีแต่คนหัวเราะซ้ำ ก็คนอื่นเขาเคยนอน รพ.ในฐานะคนไข้กันมาหมดแล้ว มีแต่ฉันที่เป็นครั้งแรกในชีวิต แถมบางคนยังถากถางซ้ำเติมอีกว่า “ยังไม่ชินอีกเหรอ นอน รพ.อยู่ทุกวันอ่ะ” เฮ้อ....เครียดว๊อยยยยย    สมัยนั้น มือถือก็ไม่มี ต้องหยอดเหรียญโทรหน้าตึกผู้ป่วย  พยาบาลมาบอกว่า โทรให้เสร็จเรียบร้อย แล้วจึงเข้ามาเปลี่ยนชุด เปลี่ยนชุดแล้ว ไม่ให้เดินเพ่นพ่านนอกวอร์ด ค่ะ ค่ะ ...เหมือนนักโทษเลย จ้า...

    เข้ามาเปลี่ยนชุดคนไข้ ตลกดี แถมได้นอนตึกสามัญ ซึ่งเราเคยผ่านการทำงานมาก่อน ไม่เคยพิศมัยเล๊ยยยย ให้ตายสิ ยิ่งไม่ชอบ นั่นแหละ ยิ่งเจอ เอาฟะ สู้ สู้ คงไม่ถึงตายหรอก ฉันให้กำลังใจตัวเอง

 

 โปรดติดตามตอน (3) ต่อไป 

โดย pooklook

 

กลับไปที่ www.oknation.net