วันที่ ศุกร์ พฤษภาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฝันและที่ฉันหายไป


เธอถามฉันวันวานหายไปไหน
ฉันหายไปราวลมรำเพยผ่าน
แล้วกลับมาพร้อมแสงดาวบนสายธาร
และกรุ่นกลิ่นดอกไม้หวานจากภูดอย

ฉันหายไปค้นหาเวลาชีวิต
หลังอยู่กลางความมืดมิดอันเศร้าสร้อย
ท่ามกลางตึกระฟ้าระดะรอย
ฉันรอคอยกลิ่นหญ้าระคนกัน

ฉันหายไปนั่งนิ่งในคืนเพ็ญ
ลมพัดเย็นชวนเรไรมาสังสรรค์
ฉันนั่งฟังเพลงผิวจากป่าชัน
ที่กระท่อมลานจันทร์ตลิ่งดาว

ฉันนั่งคิดชีวิตตอนเป็นเด็ก
โลกใบเล็กอุ่นไอไม่เหน็บหนาว
แหงนมองฟ้าคราใดใจเต้นราว
โลกกว้างขึ้นทุกคราวกระพริบตา

ในแดดเช้าน้ำค้างพร่างใบไม้
หยดน้ำไหวยามฉันเป่าใบหญ้า
ระบำฝุ่นหมุนคว้างเมื่อบ่ายมา
ค่ำเอ่ยลาตะวันอันรองเรือง

โลกอบอุ่นใบเล็กของเด็กน้อย
กลับเงียบหงอยปราศจากการเล่าเรื่อง
ฉันว่ายเวิ้งวังวนของคนเมือง
มิรู้เปลืองเท่าไรใช้เวลา

ฉันหายไปเพียงเขียนกวีสักบท
เพื่อแทนทดสิ่งที่ฉันโหยหา
หัวใจยังต้องการฝันนำพา
ให้รู้ว่าชีวิตมีชีวิต


กวิสรา 25 ตุลาคม 2547  ตลิ่งดาวลานจันทร์ พะเยา

โดย กวิสรา

 

กลับไปที่ www.oknation.net