วันที่ พฤหัสบดี พฤศจิกายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เวลาชั่วครู่


ฉันกำลังรู้สึก
ถึงความเศร้าที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย
ไม่ใช่ด้วยอากาศ
ไม่ใช่เพราะสายลม
เป็นเสียงกระซิบกระซาบอันหมองหม่น
ที่ได้ยินลำพัง

ความโดดเดี่ยวแบบนั้น
ความเวิ้งว้างที่วาบฉายเข้ามา
เธอเคยเป็นบ้างไหม
ที่ถอนหายใจกับท้องฟ้า
กลืนกินบทกวี
ที่มีท่วงทำนองส่วนตัว
ยากเกินกว่าอธิบาย

ไม่ต่ำต้อย ไม่ยิ่งใหญ่
ไม่ตกต่ำหรืออยู่บนที่สูง
ไม่ได้หวาดกลัวความเจ็บปวด
แต่มันรู้สึกอยู่อย่างนั้น
เคว้งคว้างเหมือนใบไม้แห้งริมทางเดิน
ที่แตะต้องเงียบๆ
กับฝุ่นละอองสีแดงจากรอยเท้าคนแปลกหน้า

ทบทวนบางสิ่ง
ช้า-ช้า
แล้วนึกไม่ถึงว่า
จะรู้สึกเศร้าได้ถึงเท่านั้น

เธอเคยเป็นอย่างฉันบ้างไหม.

...


โดย วาดวลี

 

กลับไปที่ www.oknation.net