วันที่ เสาร์ พฤศจิกายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

การทำจิตให้สงบ (๑) .... ธรรมบรรยายโดยพระอาจารย์ชา สุภัทโท


บทความนี้คัดลอกมาจากหนังสือ “ นอกเหตุเหนือผล “ อันเป็นการรวบรวมคำบรรยายธรรมของท่านเจ้าคุณพระโพธิญาณเถร (พระอาจารย์ชา สุภัทโท ) ทั้งที่บรรยายในประเทศไทย และประเทศอังกฤษ ในช่วงเวลาประมาณพ.ศ. 2511 – 2523 โดยคำบรรยายธรรมภาษาไทย ได้มาจากการถอดเทปบันทึกตามที่ท่านได้แสดงไว้ในที่ต่างๆ  ส่วนคำบรรยายภาษาอังกฤษ ได้มาจากหนังสือ “ A Test of Freedom “ อันเป็นหนังสือที่รวบรวมคำบรรยายภาคภาษาอังกฤษที่ท่านแสดงไว้ในที่ต่างๆเข้าด้วยกัน

 

หนังสือเล่มนี้ ไม่ปรากฏนามผู้เรียบเรียง จัดพิมพ์โดยธรรมสภา ๓๕/๒๗0 ถ.จรัลสนิทวงศ์ ๖๒ บางพลัด กรุงเทพ  ไม่ปรากฏปีที่จัดพิมพ์

............................................................................

 

การทำจิตให้สงบ (๑)

 

การทำจิตให้สงบ

 

การทำจิตให้สงบ คือการวางให้พอดี ตั้งใจเกินไปมากมันก็เลยไป ปล่อยเกินไปมันก็ไม่ถึง เพราะขาดความพอดี ธรรมดาจิตเป็นของไม่อยู่นิ่ง  เป็นของมีกิริยาไหวตัวอยู่เรื่อย ฉะนั้นจิตของเราจึงไม่มีกำลัง

 

การทำจิตให้มีกำลัง กับการทำกายของเราให้มีกำลังมันต่างกัน การทำกายให้มีกำลังก็คือ การออกกำลังกาย ทำกายบริหาร มีการกระโดด การวิ่ง นี่คือการทำกายให้มีกำลัง การทำจิตให้มีกำลังก็คือการทำจิตให้สงบ ไม่ใช่ทำจิตให้คิดนั่นคิดนี่ไปต่างๆ ให้มันอยู่ในขอบเขตของมัน เพราะว่าจิตของเรานั้นไม่เคยได้สงบ ไม่เคยมีกำลัง มันจึงไม่มีกำลังทางด้านสมาธิภายใน

 

การทำสมาธิ

 

บัดนี้เราจะทำสมาธิ ก็ตั้งใจให้เอาความรู้สึกกำหนดอยู่กับลมหายใจ ถ้าหากเราหายใจสั้นเกินไป หรือยาวเกินไป ก็ไม่พอดี ไม่ได้สัดส่วนกัน ไม่เกิดความสงบเหมือนกันกับเราเย็บจักร ให้คล่องกับเท้าของเราเสียก่อน จึงเอามาเย็บกับผ้า

 

การกำหนดลมหายใจก็เหมือนกัน หายใจเฉยๆ กำหนดรู้ไว้ จะพอดีขนาดไหน ยาวขนาดไหน สั้นขนาดไหน จะค่อยขนาดไหน แรงขนาดไหน จะยาวก็ไม่เอากับมัน จะสั้นก็ไม่เอากับมัน จะค่อยก็ไม่เอากับมัน เอาตามความพอดี นั่นชื่อว่าความพอดี เราไม่ได้ขัด ไม่ได้ข้อง แล้วก็ปล่อย หายใจดูก่อน ไม่ต้องทำอะไร

 

ถ้าหากว่าจิตสบายแล้ว จิตพอดีแล้ว ก็ยกลมหายใจเข้าออกเป็นอารมณ์ หายใจเข้า ต้นลมอยู่ปลายจมูก กลางลมอยู่หทัย คือหัวใจ ปลายลมอยู่สะดือ อันนี้เป็นแหล่งการเดินลม เมื่อหายใจออก ต้นลมจะอยู่สะดือ กลางลมอยู่หทัย ปลายลมอยู่ปลายจมูก นี่มันสลับกันอย่างนี้ กำหนดรู้เมื่อลมผ่านจมูก ผ่านหทัย ผ่านสะดือ พอสุดแล้วก็เวียนกลับมาอีกเป็นสามจุดนี้ ให้ความรู้ของเราอยู่ในความเวียนเข้าออกทั้งสามจุดนี้ พยายามติดตามลมหายใจเช่นนี้เรื่อยไป เพื่อรักษาความรู้นั้น และทำสติสัมปชัญญะของเราให้กล้าขึ้น

 

เมื่อหากว่าเรากำหนดจิตของเราให้รู้จักต้นลม กลางลม ปลายลมดีแล้วพอสมควร เราก็วาง เราจะหายใจเข้าออกเฉยๆ เอาความรู้สึกของเราไว้ปลายจมูก หรือริมฝีปากบนที่ลมผ่านออกผ่านเข้า เอาแต่ความรู้สึกไว้ที่นั่น ไม่ต้องตามลมอกไป ไม่ต้องตามลมเข้ามา เอาความรู้สึก หรือ ผู้รู้ นั่นแหละ ไว้เฉพาะหน้าเราที่ปลายจมูก ให้รู้จักลมผ่านออก ผ่านเข้า ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย เพียงแต่ให้มีความรู้สึกเท่านั้นแหละ ให้มีความรู้สึกติดต่อกัน ลมออกก็ให้รู้ ลมเข้าก็ให้รู้ ให้รู้อยู่แต่ที่นั่นแหละ รู้แล้วมันจะเป็นอะไรก็ไม่ต้องคิด เอาเพียงเท่านั้นเสียก่อน ในเวลานี้ หน้าที่การงานเรามีแค่นั้น ไม่ได้มีมาก กำหนดลมเข้าออกอยู่อย่างนั้นแหละ ต่อไปจิตก็จะสงบ ลมก็ละเอียดเข้าไป น้อยเข้าไป กายก็จะเบาไป จิตก็จะสงบไป ความเบากายเบาใจนั้นก็จะเกิดขึ้นมา จะเป็นกายควรแก่การงาน และจะเป็นจิตควรแก่การงานต่อไป นี่คือการทำสมาธิ ไม่ต้องทำอะไรมาก ให้กำหนดเท่านั้น ต่อไปนี้ ให้ตั้งใจทำ กำหนดไป  ( ยังมีต่อ )

โดย ณัฐรดา

 

กลับไปที่ www.oknation.net