วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นิทานอ่านเล่น "เรื่องของเรย์และลายา"



๑.
เรย์ เป็นชายหนุ่มที่ชอบดนตรี เขามักจะร้องเพลงและเล่นกีตาร์เสมอในเวลาว่าง

ลายา
เป็นหญิงสาวที่ชอบอ่านหนังสือ เธอโปรดปรานบทกวี และก็อ่านนวนิยายเกือบทุกเล่มที่มีอยู่ในหนังสือ
เรย์มักจะไปร้านหนังสือเพื่อหาคู่มือการเล่นดนตรีและโน้ตเพลงที่ชอบ
ขณะที่ลายาชอบอ่านบทกวีที่มีอยู่ในบทเพลงต่างๆ

นั่นเองจึงทำให้ทั้งสองรู้จักกัน และคุยกันถูกคอ



๒.
วันเวลาเนิ่นนานผ่านไป เรย์และลารู้สึกต่อกันมากกว่าคำว่าเพื่อน

เรย์คิดว่า..เขาน่าจะให้ดอกไม้สักดอกแก่เธอ..เพื่อเป็นการบอกความรู้สึกภายใน

เขาไปดักรอเธอแต่เช้า..และก็ยื่นดอกไม้ให้อย่างกล้าๆ กลัวๆ
ลายาหน้าแดงก่ำ ขณะที่ตอบว่า
"ขอบคุณมากค่ะ.."

 


๓.
จากวันนี้..ความสัมพันธ์ก่อตัวขึ้น .. จนทั้งคู่ตัดสินใจเป็นคู่รักกัน

ความรัก..
คล้ายดั่งหลบซ่อนยามค้นหา
แต่ยามไผลเผลอ
กลับอยู่ใกล้ตา
ใกล้หัวใจ

 

๔.
เรย์มักจะมีคำถามเสมอเสมอ..
ว่า
"ถ้าไม่มีเขาอยู่ในโลกนี้..เธอจะอยู่ยังไง"
ลายาตอบ
ว่า "ฉันจะไปยังทุกๆแห่งที่เธอไป.. ฉันจะไม่ยอมพรากจาก"
เรย์ปลาบปลื้มใจนัก..แต่ขณะนั้น เรย์เริ่มเกิดความกลัวว่า ชีวิตอิสระของเขาจะหายไป

 

 

 

ขณะที่ลายามักถามเรย์ว่า
"เธอจะรักฉันไปจนถึงเมื่อไหร่"
"เรย์ตอบว่า ถ้าเธอไม่มีใครอื่น ฉันก็จะรักเธอไปตลอด แต่เธอต้องซื่อสัตย์และห้ามคุยกับเพื่อนชายคนอื่น"
ลายาภูมิใจ..แต่ขณะนั้น ลายาเริ่มกลัวว่า อิสรภาพในชีวิตของเธอจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน

.........................................

 

๕.
ความกลัวบางอย่างในจิตใจนั้น
.
.ส่งผลให้ บางครั้ง ยามที่เรย์ไปไหนโดยไม่บอก
.. ลายาก็ได้แต่ร้องไห้
ขณะที่บางครั้งที่ลายาคุยกับเพื่อนคนอื่นๆ เรย์ก็จะรู้สึกเครียดและกังวล..ว่าเธอจะเปลี่ยนใจไปจากเขา

จากครั้งแรก เป็นสองครั้ง และสามครั้ง
เรย์และลายา ทะเลาะเบาะแว้งกันบ่อยๆ สิ่งที่ทั้งสองมักจะขัดแย้งกันก็คือ
การที่จะกลัวอีกฝ่ายไม่รัก.. และต่างกลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง.. กลัวว่าสุดท้าย จะต้องพรากจากกัน

มันคือจุดหมายปลายทางที่ทั้งสองต่างหวังไว้... อยากจะไปให้ถึงปลายทาง..
บั้นปลายที่จะได้เคียงคู่กันอย่างสงบ
โดยที่ลืมไปว่า ระหว่างทางนั้น..มีเรื่องราวมากมายสวยงามเพียงใด ให้จดจำและสัมผัส


 

 

 

  

๖.
ทั้งคู่ตัดสินใจแยกจากกัน .. ทั้งที่ต่างคนก็ไม่ได้มีใครอื่น

เรย์มุ่งมั่นและทำงานเพลง เพื่อให้ลืมลายา แต่เขาก็ไม่สามารถเขียนเพลงรักได้อย่างใจ

 ลายามุ่งมั่นเขียนหนังสือ และบทกวี แต่เธอเขียนมันได้อย่างแห้งแล้ง ไร้ชีวิตชีวา

ทั้งที่ทั้งสองคิดว่า เธอต่างผ่านความรักที่งดงามและความเจ็บปวดมาแล้ว..แต่ไยถึงไม่สามารถถ่ายทอดมันออกมาได้

 


๗. ความรัก..ความรัก..ความรัก
รักเป็นสีอะไร จับต้องได้ไหม..กลับไปได้ไหม
ถ้าย้อนเวลาได้..อยากทำอะไร

ในที่สุด..
ทั้งเรย์และลายา..คิดถึงความรักที่เขาเคยมี และตระหนักได้ว่า
รักที่เริ่มต้นได้อย่างงดงาม..แต่มันก็เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้นเอง


รักที่ยังไปไม่ถึงไหน..แต่เราต่างมุ่งหวังปลายทางที่สวยงามเอาไว้
โดยลืมไปว่าเราเคยรักกันเพียงใด..และลืมไปว่า ความสุขขณะได้รักกันนั้น มีค่าเพียงใด

โดย วาดวลี

 

กลับไปที่ www.oknation.net