วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

. . ซึ่ ง นำ เ ส น อ ไ ว้ ดั ง นั้ น . .


..

แวะรับเพื่อนที่ออฟฟิศย่านนวมินทร์ เพื่อจะไปหาของอร่อยเด็ดกินกันตามประสาผู้มีอันจะกินทั้งวัน
วันนั้นฉันขับรถด้วยความเร็วที่อาจนับว่าเป็นความเร็วที่ไม่มากน้อยเกินไปนักในสภาพจราจรของถนนเลียบทางด่วนเอกมัยรามอินทราในเวลาบ่ายโมงกว่าๆ ซึ่งโดยรวมๆแล้วรถแต่ละคันก็ใช้ความเร็วในระดับใกล้เคียงกัน ยกเว้นรถกระบะคันหนึ่งที่เห็นมาแต่ไกลจากกระจกมองหลังว่าแล่นด้วยความเร็วสูง ปาดซ้าย แซงขวา ซึ่งอันอาจก่อให้เกิดอุบัติเหตุได้ง่ายๆ อันตรายในแบบที่ฉันอดนึกด่าในใจไม่ได้ว่า มันจะรีบไปตายที่ไหนวะ จนกระทั่งรถคันดังกล่าวแซงหน้ารถของฉันไป จึงได้เห็นตัวหนังสือที่ข้างรถว่าเป็นของมูลนิธิแห่งหนึ่งซึ่งตั้งชื่อสวยหรู ประมาณว่ามีขึ้นมาเพื่อเชิดชูคุณงามความดีต่างๆ นานา เพื่อนของฉันคงเห็นป้ายนี้เช่นกัน และคงเห็นพฤติกรรมการขับรถคันดังกล่าวเช่นกัน
ถึงได้พูดขึ้นมาว่า " มูลนิธิเพื่อคุณงามความดีพ่อพระแม่พระ แต่แม่งขับรถอย่างเชี่ยเลย "

..

ร้านกาแฟชื่อดังร้านหนึ่ง
ในห้างดังห้างหนึ่ง
ฉันนั่งละเลียดกาแฟ รอใครคนหนึ่ง
แล้วสายตาก็พลันไปจ๊ะเอ๋กับตัวอักษรของกระเป๋าใบหนึ่ง
-ของเจ๊หัวฟูคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่มอย่างใดอย่างหนึ่ง
ตัวอักษรที่แปะอยู่บนกระเป๋าใบหนึ่งนั้นเขียนว่า "No Plastic ฉันเป็นกระเป๋าผ้า"
เสื้อที่เจ๊หัวฟูใส่ ประกาศโต้งๆว่า ช่วยกันลดโลกร้อนนะคะ

มืออีกข้างหนึ่ง พะรุงพะรังด้วยถุงพลาสติกใส่ข้าวของต่างๆ นานา
จากซุปเปอร์มาร์เก็ต แหละร้านค้า มากกว่าร้านหนึ่งขึ้นไป

..


หล่อนลอยหน้าลอยตาเจื้อยแจ้วแนะนำด้วยสีหน้าภูมิใจเสนอ
"เนื้อหมูยี่ห้อนี้ดีนะตัวเอง เขาเลี้ยงแบบฟาร์มเปิด
หูย บริเวณเนื้อที่กว้างขวางมาก ให้หมูวิ่งเล่นเดินเล่น
มันจะได้อารมณ์ดี เปิดเพลงให้หมูฟังด้วยนะเก๋มั่กม๊าก
ใช้หลักธรรมชาติแบบนี้ เนื้อหมูจะนุ่มอร่อยโดยไม่ต้องใช้สารเร่ง
เราจะได้บริโภคอย่างปลอดภัย"

แล้วหล่อนก็จีบปากจีบคอคุยเรื่องอื่นๆ ต่อไป
จนกระทั่งถึงเรื่องของสัตว์เลี้ยงแสนรักอย่างน้องหมาน้องแมวของตัวเธอเอง
แสนน่ารัก แสนรัก แสนห่วงใย คอยดูแลเอาใจใส่
ฉันนึกสงสัยว่า น้องหมาน้องแมวของหล่อนอารมณ์ดีรึเปล่านะ
แหม ..น่าพิสูจนว่าเนื้อของมันจะนุ่มอร่อยหรือเปล่า
แล้วฉันก็กลับไปคิดถึงเรื่องของน้องหมูอีกครั้ง
น้องหมูจะคิดยังไงบ้างนะหากมันรู้อนาคตข้างหน้า
หากรู้ว่าชะตากรรมของตัวเองจะจบลงอย่างไร

มันคงกินอะไรไม่ลง
หมดแรงวิ่งเล่น
และเกลียดเสียงเพลงจับใจ

โดย มัชฌิมา

 

กลับไปที่ www.oknation.net