วันที่ เสาร์ พฤศจิกายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ตะวันลา ที่ฟ้าไกล...


ลิบลิบตะวันลับ

วับวับวันคืนผ่าน

เดือนปีมิเนิ่นนาน

ล่วงผ่านอย่างเงียบงัน

.

วันคืนที่เคลื่อนคล้อย

ทุกสิ่งพลอยคล้อยเปลี่ยนผัน

พบเพียงเพื่อจากกัน

ได้มานั้นเพื่อเสียไป

.

เวลาแห่งชีวิต

เพียงน้อยนิดพิจไฉน

ตะวันลาที่ฟ้าไกล

คล้ายเตือนใจให้คิดครวญ

.

ชีวิตดุจเทียนไข

อาจดับไปในลมผวน

ที่ผ่องส่องแสงนวล

ก็ใช่ควรจะว่านาน

.

สังขารนับวันโรย

เสื่อมไปโดยล่วงแห่งกาล

กุศลเป็นแก่นสาร

ต้องคิดอ่านเร่งสร้างสรรค์

.

ตะวันเลือนเตือนให้ตรอง

ชีวิตพร่องไปอีกวัน

ตะวันรอนตอนสายัณห์

ประโยชน์พลันก็พร่องตาม

.

เวลามีน้อยเกิน

อย่ามัวเพลินวัตถุกาม

สร้างสรรค์ประโยชน์งาม

ยามชีพไร้ได้พึ่งพา

.

ต่างคนต่างแสวง

ในกรอบแห่งชั่วเวลา

ดิ้นรนแสวงหา

เพื่อได้มาซึ่งสิ่งใด

.

ตะวันคล้อยค่อยค่อยลับ

คล้ายกำชับเป็นนัยนัย

วันนี้จะหมดไป

พรุ่งนี้ไซร้ อาจสายเกิน

.

...............ข อ บ คุ ณ ภ  า พ จ า  ก อิ น เ ต อ ร์ เ น็ ต............

โดย ภูมิรพี

 

กลับไปที่ www.oknation.net