วันที่ อาทิตย์ พฤศจิกายน 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คืนหนาว หมาจิ้งจอกออกล่า นกน้อยหลงรัง คนป่าสะท้านกลัว


.

ไฟที่สุมเอาไว้ตั้งแต่ตอนหัวค่ำเริ่มมอดลง ฉันรู้ได้เพราะไอหนาวที่ลอดผ่านช่องว่างของกระดานขึ้นมาแตะแข้งขา ค่อยๆเยียบเย็นมากขึ้นทุกที

ตอนนี้หมาน้อยคงนอนหลับอยู่ข้างกองไฟ หรืออาจซุกอยู่ใต้ขอนไม้ริมฝาผนังห้องเก็บของ แต่ฉันก็ไม่อาจวางใจ กลัวเภทภัยจะมาถึงมันอย่างไม่อาจยับยั้ง

เมื่อตอนหัวค่ำ..บางอย่างส่งสัญญาณผิดปกติ เสียงหรีดหริ่งกรีดปีกอยู่บนยอดไม้สูง สูงกว่าที่เคยเป็น จนวังเวงยะเยือก นกกลางคืนสงบงันคล้ายไม่มีอยู่

หมาหนุ่มกระดิกหูระแวงภัย หันหน้าทำจมูกเชิดไปทางทิศตะวันตก อันเป็นที่ตั้งของป่าแห่งนั้น

ฟ้าสางของคืนก่อนผ่านไปอย่างน่าสะพรึงกลัว แต่ฉันก็ยังไม่มีจินตนาการเกี่ยวกับการล่า จนกระทั่งได้พบกับตาลีที่กระท่อมของแก แกถามว่าได้ยินเสียงหมาจิ้งจอกหรือเปล่า ฉันว่าได้ยินเต็มๆทั้งสองหู  แกถามว่าหมาน้อยนอนที่ไหน ฉันว่าข้างกองไฟนั่นแหละ แกบอกว่าระวังนะ มันอาจออกล่ามาถึงที่บ้านและกินหมาน้อย

เคยมีคนบอกเรื่องนี้นานแล้วว่า เดือนนี้เป็นช่วงที่หมาจิ้งจอกออกล่าเหยื่อ มันจะพาลูกน้อยมาฝึกล่า แต่คาดไม่ถึงว่าจะล่ากระทั่งหมาบ้าน

ใช่ จริงอยู่ ฉันเคยฟังเรื่องชวนสยองมามากเกี่ยวกับหมาจิ้งจอกที่ล้มได้แม้กระทั่งวัวตัวใหญ่ๆ ถ้าพวกมันหิวจัด แต่นั่นมันเป็นเรื่องเล่าที่เกิดขึ้นที่ป่าปิดด้านหลังภูกระดึง แถวๆหมู่บ้านพองหนีบ

ใครจะไปคิดว่าตัวเองกำลังอาศัยอยู่ในวงล้อมของหมาจิ้งจอกด้วยเล่า เพราะยามปกติที่เข้าไปในป่า ก็ไม่เคยได้เห็นร่องรอยของมันเลยสักครั้ง หรือว่าฉันไม่รู้จักรอยของมัน

เป็นความไร้เดียงสาต่อป่า และเป็นครั้งแรกที่ฉันสำเหนียกได้ถึงความรู้สึกกลัว กลัวอย่างจับจิต กลัวหมาน้อยอันเป็นที่รักจะถูกฉีกทึ้งเอาไปกิน กลัวหมาหนุ่มจะถูกกลุ้มรุมทำร้ายอย่างโหดเหี้ยม

คืนหนาวอย่างนี้ หมาจิ้งจอกออกล่าเพราะความหิวโหยและเพื่อสืบเผ่าพันธุ์ แต่หมาป่าสีแดงคืนชีพที่ขู่กรรโชกในป่าคอนกรีต ทำให้ฉันสะท้านใจยิ่งกว่า ใครจะรู้บ้างว่า พวกมันหิวกระหายเลือดสักเพียงไหน ที่สำคัญ ที่น่ากลัวเกินกว่าจะคาดถึง คือมันเป็นเผ่าพันธุ์ที่ผ่านการผสมพันธุ์ ระหว่างหมาป่าสีแดงที่ดุร้ายกับหมาบ้านสีแดงที่เจ้าเล่ห์มากเหลี่ยม

เกมการล่าในเมืองใหญ่ ที่เหยื่อผู้บริสุทธิ์ไม่ทันรู้ตัว มีมากมายเหลือเกิน มันอาจลงมือได้ทุกเวลา

.....

คืนนี้ เป็นอีกคืนที่ฉันจะต้องผ่านความกลัวนี้ไปให้ได้ แต่นับว่าโชคดี ที่ไม่ใช่ฉันเพียงลำพังที่สั่นหนาวอยู่ขณะนี้

เมื่อสักครู่นี้ นกน้อยตัวหนึ่ง หลงบินเข้ามาในห้องนอน มันบินเข้ามาทางหน้าต่าง แล้วบินวนเวียนหาที่เกาะ ทีแรกคิดว่ามันคงหาทางบินออก ที่ไหนได้ เมื่อมันหาที่เหมาะได้แล้ว คือเหนือขอบหน้าต่าง ซึ่งเป็นที่อับลม ฉันเห็นมันซุกหลับอย่างวางใจ ไม่มีวี่แววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

โอ...นกหนอนก ในที่สุดฉันก็มีเจ้าเป็นเพื่อนร่วมหนาว ร่วมหวาดหวั่น ช่างอัศจรรย์จริงหนอ...ชีวิต
ความหวาดกลัวเริ่มลดน้อยลง ค่อยๆเดินลงบันได ไปสุมไฟอีกครั้ง

คืนนี้  ฉันและสหายร่วมชายคาทั้งหลาย น่าจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
แม้จะเป็นอีกค่ำคืนหนึ่งที่ไม่น่าวางใจ
แต่ทั้งหมดนี้..คือความจริง ที่เราต้องผ่านมันไป

โดย กู่

 

กลับไปที่ www.oknation.net