วันที่ พุธ ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

จากมัฆวานถึงสุวรรณภูมิ...เมื่อผ่านพบจึงผูกพัน


เราเริ่มต้นกันที่มัฆวาน วันนั้นไม่มีใครคาดคิดว่าการเรียกร้องของเราจะยาวนานผ่านเวลา

กว่า 6 เดือน จากร้อนมาถึงหนาว และแล้วการเรียกร้องของเราก็สิ้นสุด พร้อมๆกับลมหนาวที่

มาเยือน ทำให้บรรยากาศแห่งความสุขที่อบอุ่น กลบแทนความหนาวของลมที่พัดปลิว

ไปทั่วทุกอณูของสายลม

เพราะฉะนั้นคืนนี้ ไม่แปลกเลยที่เหล่าสาวกที่ผ่านพบในช่วงเวลาของการต่อสู้

จะมาเจอกันที่นี่ ที่ที่เราประกาศทางลงเมื่อสิ้นสุดการทำงานของรัฐบาลนายสมชาย

2 ธันวาคม 51 จะเป็นวันที่มีความหมายที่เราจะจดจำและถูกจดจารในประวัติศาสตร์

วันนี้เมื่อเรามาฉลองชัย จึงได้พกมือตบอันน้อย 500 อันมาแจกทั้งเด็กๆ

และผู้ใหญ่ ทั้งการ์ด เราเห็นรอยยิ้มแห่งความสุขอยู่บนใบหน้าของทุกคน

เรารู้ทุกคนต่างเหนื่อย แล้วก็อยากพัก เราก็เช่นกัน

รวมทั้งหมีน้อยตัวนี้ ที่เอามาเป็นของขวัญให้น้องบอล หมีน้อยที่น้องบอล

อยากได้และเรียกร้องให้แม่ยกทั้งหลายของเขาซื้อให้ สุดท้ายเมื่อเราได้ชัย

พี่หนูหนิงจึงขอเป็นแม่ยกให้น้องบอลเอง

ดูสีหน้าแห่งความดีใจของเขาสิ จากวันแรกที่เราเจอกัน เด็กที่ช่างแสนซน

น่าทะเล้น เค้าจะเป็นเด็กเรียบร้อยบนเวทีกะตาจำลองเท่านั่นแหละ แต่เมื่อลงเวที

มาเมื่อไรทั้งทะเล้น จอมป่วน จอมซน แถมบางทีไม่ถูกใจอาจจะพาลทำหน้าบึ้งใส่คนที่มา

หยิกแก้ม หอมแก้ม ขอถ่ายรูป แต่ทุกคนก็เข้าใจเด็กก็คือเด็ก

วันสุดท้าย ทุกคนต่างลงลายลักษณ์อักษรไว้เป็นที่ระลึก บางถ้อยคำ

แอบเข้าไปอ่านใกล้ๆก็ขำ โควทคำว่า "รักหมอค่ะ" อาจเป็นรักระหว่างรบ

เหมือนใครๆหลายคู่นะ คริๆ

วันสุดท้าย และหวังว่าเราจะไม่ต้องมายึดสนามบินอีก ขอให้เป็นครั้งเดียว

และครั้งสุดท้าย แต่จะเป็นความทรงจำ

เต๊นท์พยาบาลที่เวลามีม็อบตรงไหน เราจะมีหน่วยพยาบาลที่นั่น

และขอบอกว่าเต็นท์พยาบาลของพธม.จะมียาครอบจักรวาลมากๆ

เวลาไม่สบาย ไปหาได้ยาดีๆกลับบ้าน หมอที่มาอยู่ที่นี่ก็เก่งและใจดี

ออกมาเดินเที่ยวข้างนอกบ้าง ครั้งที่เรามาศุกร์ที่แล้ว ยังไม่แน่นเท่านี้

วันนี้ทุกคนต่างมาร่วมคืนวันสุดท้ายของเรา ณ สุวรรณภูมิ สนามบินที่ชื่อว่า

ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชีย

พ่อหนุ่มคนนี้มีอุปกรณ์ครบ ตั้งแต่เสื้อ ผ้าพันคอ และมือตบ(สีชมพู)

เราไปแอบถ่ายเค้านะ สงสัยเค้าจะมีใจ เลยแอบยิ้มมาให้เรา

อิอิ

ส่วนสาวน้อยคนนี้ก็อยากเก็บบรรยากาศบ้าง ด้วยการทำท่าหนาวแบบ

ใหม่ๆ ที่ทดลองแล้วเกิดมุมที่ดูดีขึ้นมา

คลื่นมหาชนอยู่ทั้งสนามบิน เราไม่แออัด เพราะที่นี่มันกว้างกว่าทำเนียบ

ตั้งหลายเท่า จริงไหม

ได้หน้าแล้วอย่าลืมหลัง คุณป้า คุณย่า คุณยาย ต่างมานั่งท้าลมหนาว

ฉลองชัย แต่แปลกนะ เมื่อวานเราไม่ค่อยรู้สึกหนาวเท่าไร อาจเป็นเพราะ

คนเยอะมาก ต่างกับหลายๆคืนที่เรามาเยือน

พี่คนนี้เป็นการ์ด เราจำได้ว่าแกเคยเอาข้าวมาให้กินตอนที่เรา

ไปชุมนุมที่ทำเนียบใหม่ๆ มีอยู่วันนึง แกเอาบะจ่างมาให้เป็นพวงเลย

แล้วบะจ่างนั้นอร่อยมาก เครื่องครบ แต่ที่แกเอามาให้ เพราะการ์ดกินกันไม่เป็น

ไม่งั้นไม่น่าตกมาถึงมือเรา แต่เราก็ซึ้งในน้ำใจของแกนะ

นี่เพื่อนคู่หูแก แต่แกไม่ยอมถ่ายรูปพร้อมกัน บอกว่าอยากหล่อเดี่ยว

โอเคค่าา หนูเข้าใจ

กลับเข้ามาด้านใน เห็นผู้คนเดินขวักไขว่ นี่คือเมืองพันธมิตรจริงๆ

พี่การ์ดคนนี้เป็นนักรบศรีวิชัย อยู่ที่บริเวณชมัยมรุเชษฐ์

ชอบพูดจาเหมือนจะเป็นมุข แต่ก็ดูงงๆ

ยังมีการ์ดอีกหลายคนทั้งลุง และพี่การ์ดที่แต่งงานในทำเนียบที่เรา

ไม่ได้ร่ำลาครั้งสุดท้าย แต่อยากบอกว่าคิดถึงนะ

แล้วเราก็ไปเดินชมตลาด ป๋าภูมิใจมากกับการได้เอาถุงย่ามไปซิลค์สกรีน

ลายยามเฝ้าแผ่นดิน และยังยอมเป็นพรีเซนเตอร์ให้อีกด้วย

เดินไปอีกนิดก็เจอพี่สม ที่เราเคยเจอกันเกือบทุกวันที่ทำเนียบ

แล้วเราก็คุยกัน และนึกถึงว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม

มือตบที่เคยเป็นอาวุธของม็อบเรา เลเหลืออันละห้าบาท

ทั้งที่เคยเป็นสินค้าที่ทุกคนต่างต้องซื้อหาเวลามาม็อบ

วันนี้ถูกแสนจะถูก ให้คนซื้อไปเก็บเป็นที่ระทึก เอ้ยไม่ใช่ ระลึก

พี่น้องสามคนที่เราเจอ ตั้งแต่มัฆวาน ป๊ากะม้าก็พามาเที่ยววันสุดท้ายแล้ว

อาตี๋ อาหมาวยที่เราเห็น ก็เติบโตขึ้นมาระหว่างเวลาที่เราเรียกร้องหาชัยชนะนี่ล่ะ

พี่สาว พี่ชายสองคนนี้ เราก็เจอกันที่ทำเนียบเป็นเดือนๆ มากี่ครั้งพี่เค้าก็จะแบกของ

ช้อปปิ้งกันเต็มสองมือทั้งคู่นี่ล่ะ มันอาจจะเป็นเรื่องแปลกที่มิตรภาพของคนที่เราเจอในม็อบ

ไม่ได้รู้จักสนิทสนมจากการพูดคุย แต่ว่าเวลาเห็นแล้วก็ยิ้มทักทายกัน จนบ่อยเข้าเรารู้สึก

เหมือนว่า เราเป็นญาติพี่น้องกัน และวันนี้เราก็อดไม่ได้ที่จะมาถ่ายภาพร่วมกัน

ภาพนี้มีความหมายมาก เพราะคนในภาพนี่จะว่าไปเหมือนไม่ได้รู้จักกันเลย แต่มาเจอกัน

และร่วมเป็นร่วมตายกันในวันที่ 7 ตุลา ที่ผ่านมา ต่างวิ่งหลบระเบิดด้วยกัน มีป๋าจูกะหนิง

ที่ไม่ได้ไปหลบระเบิดกะเค้า แต่ทำหน้าที่คนขับรถไปส่งคนไปชุมนุม ส่วนหนิงก็เป็นดารา

หน้ากล้องเชียร์เบอร์สอง ดูดีๆสิภาพนี้แม่ค้ายังแอบมาชูสองนิ้วกะเราด้วย

เดินไปอีกนิดเจอสาวเกาหลี ที่ตกเครื่อง กลับบ้านไม่ได้

เลยขอชักภาพเค้าซะหน่อย

สุดท้ายก่อนจะกลับบ้านได้มาเจอพี่น้องสองสาว ที่ชอบซื้อขนมมาฝาก

เราสนิทกันเพราะอะไร เพราะเราเจอหน้ากันบ่อยครั้งรึป่าว

รวมทั้งลุง พ่อของพี่เค้า แต่เมื่อวานไม่ได้เจอ จะเข้ามาไถ่ถาม

เวลาที่เราหายไปจากม็อบ หรือต้องแวะเข้ามานั่งคุยกันทุกครั้งที่เจอ

ความสุขและความทรงจำเหล่านี้ ยากจะลืมเลือน ยังมีใครๆอีกหลายคน

ที่เรารู้จัก แล้วไม่ได้เจอในค่ำคืนนี้ เสียดายแต่ก็สัญญาว่าจะไม่ลืม

นี่เป็นอีกปฐมบทหนึ่งที่เกิดขึ้นระหว่างการต่อสู้

จากมัฆวานถึงสุวรรณภูมิ

ผ่านพบจึงผูกพัน

โดย nuning

 

กลับไปที่ www.oknation.net