วันที่ ศุกร์ ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

วาบหนึ่งบนฟ้า สว่างในใจหมื่นปี


     

       าตรีนี้ ฉันอยู่อยู่ริมฝั่งเจ้าพระยาตรงโค้งน้ำสะพานพระราม ๘  เสียงพลุดังสนั่นกึกก้องจากทุกทิศทาง ม่านสีดำที่คลี่คลุมผืนแผ่นดินไทย ขับเน้นให้เห็นแสงสี เส้นสาย กระจายอยู่บนนั้น คล้ายดอกไม้หลากสีปักไว้ในแจกัน เส้นบางสายพุ่งขึ้นแล้วม้วนตัวหายไปในความมืดมิด เส้นบางสายแตกกระจายเสมือนคลี่คลุมโลกไว้ทั้งใบ เมื่อเส้นสีไฟดอกไม้จางลง ยังปรากฎเป็นดาวระยิบระยับ รอดอกไม้ดอกใหม่พุ่งขึ้นไปให้ความสว่างไสวอีกวาบ

        หากมิใช่ด้วยความจงรักภักดี ความปิติที่ได้มีโอกาสเฉลิมฉลองในวาระอันเป็นมหามงคลของในหลวงแล้ว ภาพเช่นนี้คงหาชมดูได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะในยามที่พระองค์ทรงพระประชวร มิได้เสด็จมาให้พสกนิกรได้ชื่นชมพระบารมีเหมือนเช่นหลายปีที่ผ่านมา

       ชาวญี่ปุ่น เชื่อว่า พลุคือความรุ่งโรจน์ของชีวิต พลุที่ถูกจุดขึ้นทั่วประเทศ โดยเฉพาะคุ้งน้ำที่อยู่ตรงหน้าฉันนับหมื่นนัดนั้น ย่อมแสดงถึงความรุ่งโรจน์แห่งชีวิตของกษัตริย์อันเป็นที่รักยิ่งของคนไทย อย่างยากที่จะหาราชอาณาจักรใดเสมอเหมือน

      เสียงอึกทึกครึมโครม จากเครื่องยิงพลุสงบลงแล้ว วาบแห่งดอกไม้ไฟสลายรวมเป็นหนึ่งในความมืดมิดแห่งราตรี หากแต่ดวงไฟแห่งความจงรักภักดียังคงสว่างอยู่ในใจตลอดไปนับหมื่นปี 

โดย jk

 

กลับไปที่ www.oknation.net