วันที่ เสาร์ ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

อย่างที่ได้เข้าใจ..


อย่างที่ได้เข้าใจ...

ฉันยังคงยืนนิ่งบนเส้นทางที่ยาวไกลเส้นนี้

เวลาที่ไม่อาจจะหยุดนิ่งในท่วงทำนองที่ฉันก้าว

ฉันกังวลต่อบางสิ่งที่รายล้อมรอบกายฉัน

แววตาที่นิ่งเฉยไร้อารมณ์

แต่ทว่าดูแข็งกร้าวจนน่าสะพรึงกลัว

ฉันเกลียดและกลัวกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า

สิ่งที่ฉันอาจแลเห็นหรือเป็นเพียงเงาที่รางเลือน

ดูเหมือนว่าฉันยิ่งก้าวเดินไปข้างหน้า

สิ่งนั้นก้อไม่อาจลดละความพยายามที่ติดตามฉัน

แววตาที่เกรี้ยวกราดเพ่งมองมายังฉันอย่างมีความนัยและคำถาม

เมื่อไหร่จะสิ้นสุดการเดินทาง

เมื่อไหร่ความหวังและแสงสว่างนั้นจะพบปะฉัน

เมื่อไหร่ที่ฉันจะดื่มด่ำกับสิ่งสวยงามนั้นได้อย่างเต็มอิ่ม

ฉันจะปลดปล่อยแสงแห่งความว่างเปล่าที่เปรียบเหมือนอิสรภาพ

ล่องลอยไป ณ . ที่ใดสักแห่ง 

ในที่ที่ฉันเดียวดายภายใต้ไออุ่นที่เร้นลับ

สายลมที่แผ่วเบาอบอวนไปด้วยความฝันที่กำซาบ

รสชาดแห่งการไหวติงของสรีระอันงดงามนั้น

ความสุขที่ฉันสัมผัสได้ซึ่งความจริง

และเมื่อสิ่งนั้นมาถึง..

เงามืดและแววตานั้นคงหายไปจากฉันเสียที

ฉันเชื่ออย่างนั้น  ฉันอ้อนวอนต่อแสงอรุณรุ่ง

ที่กำลังสาดส่องผ่านม่านหมอกสีขาวบางเบานั้น

ในขณะที่ฉันกำลังเดิน..ผ่านขวากนามแห่งดงดอกไม้

กลิ่นอายแห่งความหวังและเฉดสีแห่งตะวันฉาย

จะลบความมืดมิดที่ตรึงฉันไว้ในกาลเวลาที่ผ่านมา

ห่างหายไปในนิรันดร์  อย่างที่ฉันคิด..

คงเหลือไว้แต่เพียงรอยยิ้มกับเสียงดนตรีแห่งสายลมยามเช้า

พร้อมกับรอยเท้าของฉันที่กำลังก้าวเดิน..

..

………

..

..

..

........

 

โดย หนุ่มใต้ใจดี

 

กลับไปที่ www.oknation.net