วันที่ อาทิตย์ ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คำขอบคุณจากมุมมืด...ที่ว้าเหว่...ถึงบล็อกเกอร์ veerin และ...กนก... May's Diary เททั้งใจให้เธอคนเดียว


ความสุขที่ไม่มีบ่อยครั้งนัก ได้เกิดขึ้นอีกครั้งสำหรับคนที่ต้องนอนนิ่ง ๆ อยู่กับที่อย่างเนิ่นนาน...จนกว่าจะมีคนมาพยุงให้ลุกขึ้นนั่ง...แต่ไม่อาจเดินไปไหนได้ด้วยตนเอง  นานนับสิบปีที่ต้องรอคอยซ้ำแล้วซ้ำอีกกับความหวังเดิม ๆ ที่เริ่มเลือนหายไป

เรื่องราวชีวิตที่น่าสนใจใคร่รู้ ของ "เมย์" บันทึกผ่านอักษรสวยเรียบง่าย เผยแพร่ใน โอเค เนชั่น ในบ้านของบล็อกเกอร์  veerin  ที่ผมติดตามอ่านอย่างหลงใหล กลายเป็นคนติดนิยาย และได้แอบปริ้นไปให้   "ภัท"  คนที่กล่าวถึงข้างต้นอ่านมาบ้างแล้ว

ได้ข่าวจาก ภิริสา  ถึงงานเปิดตัวหนังสือของ veerin ที่หยุดอยู่ที่โอเค เนชั่น แค่ตอนที่ 35  (ตอนที่ 35 :: - - - โอย!! อกหักอีกแล้ว...เศร้าชะมัด!!! - - - )ดูลาดเลาอยู่นานจะว่างไปร่วมงานหรือเปล่านะ ที่สุดก็ลงชื่อไปร่วมงานจนได้ แต่ถึงวันงานเหงื่อตกเลยดูนาฬิกา....จะไปได้ไหมเนี่ย...งานไม่เสร็จคนเปลี่ยนก็ยังไม่มา...ที่สุดก็ลากสังขารไปร่วมงานได้อย่างทุลักทุเล....ต้องขอบคุณเจ้าของคาร์แคร์ (ขออภัยจำชื่อไม่ได้) ที่ช่วยหาที่จอดรถและล้างรถให้อย่างดี พร้อมบอกว่าร้านอยู่ติดกันนี่ละ  

แต่เรา.....เดินเลยร้าน....ร้านออกสวย...มองไม่เห็นซะงั้น...เซ่อซ่าเป็นประจำ

รูปเล่มงดงามกับชื่อหนังสือสุดน่ารัก "May's Diary เททั้งใจให้เธอคนเดียว"   วางจำหน่ายที่ร้านหนังสือดัง SE-ED, ดอกหญ้า, B2S และอีกหลายๆ ร้าน  

คาดว่าจะต้องพิมพ์ครั้งที่ 2 และครั้งต่อ ๆ ไป อีกในเร็ว ๆ นี้เพราะเป็นหนังสือดี สะดุดตา ที่ต้องขายดีแน่ ๆ  ใครยังไม่มีรีบไปหาซื้อนะครับเดี๋ยวรุ่นพิมพ์ครั้งที่ 1 จะหมดซะก่อน

ตั้งใจว่าจะอุดหนุนไปเผื่อ "ภัท" คนที่มีนิยายกับการ์ตูน เป็นเพื่อนอีกเล่ม แต่ veerin  ใจดีมีเมตตา  เมื่อรู้เรื่องของ ภัท ได้ฝากหนังสือพร้อมกับข้อความอันอบอุ่นไปให้น้องหนึ่งเล่ม แถมด้วยหนังสือที่เตรียมมาฝากไปให้อีกหลายเล่ม

คุณกนก มาร่วมงานด้วย ก็เลยขอให้คุณกนก ฝากลายเซ็นในหนังสือเล่มนี้ไปให้เธอด้วย คุณกนกเขียนข้อความให้สองบรรทัด ที่อ่านแล้วเสริมสร้างกำลังใจยิ่งนัก

สร้างความปลื้มมากมายที่มีหนังสือที่นักเขียนเจ้าของหนังสือ....และคนดังอย่างคุณกนก...ที่เธอติดตามในทีวีอยู่เสมอ เขียนข้อความพร้อมลายเซ็นให้เป็นพิเศษ

เธอฝากบอกมายังคุณ veerin และคุณกนก ว่า "ขอบคุณมาก...ขอบคุณมาก ๆ "   และยิ้มอย่างเอียงอายขวยเขิน.... 

เธออาจจะมีคำพูดมากมายกว่านี้แต่ด้วยสภาวะอย่างที่เธอเป็น  ประกอบกับคนที่ไม่ค่อยถนัดจะพูดคุยกับผู้คนอย่างผม....จึงสื่อสารกันสั้น ๆ เพียงนี้ เช่นเดิมที่เคยเป็น

ช่วงที่ไปเยี่ยมแม่ของ ภัท พยุง ลุกขี้นมาอาบน้ำเช็ดตัวเสร็จพอดี จึงได้ภาพในท่านั่งมา ... มือทั้งสองข้างของเธอกระดูกหักทั้งหมดจึงหยิบจับอะไรไม่ค่อยถนัด จึงไม่ได้ให้ถือหนังสือถ่ายรูป และไม่อยากให้เธอต้องขยับตัวทำอะไรที่ไม่สะดวก เป็นภาระแก่เธอ

แวะไปเยี่ยมเพียงให้เธอรู้สึกเป็นสุขบ้างในบางครั้งที่ยังรับรู้ว่ามีคนที่ห่วงใย มิได้อยู่เดียวดายเพียงลำพังกับครอบครัวเท่านั้น

แม่นั่งเป็นกำลังใจอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับเล่าเรื่องร้าย ๆ ที่กำลังจะตามมาเมื่อแม่เริ่มปวดหลังและมีโรคประจำตัว  พ่อก็ตายไปแล้ว ตากับยายก็แก่มาก น้องชายก็ต้องใส่ขาปลอมหลังจากถูกรถยนต์ชนขาหัก  แม่คือที่พึ่งสุดท้ายในการดูแลช่วยเหลือ   ....ได้แต่ภาวนา....ให้แม่เธอแข็งแรงและดูแลเธอได้ตลอดไป

ภาพครั้งแรกที่แวะไปเยี่ยม  เรื่องราวบางส่วนบันทึกไว้ที่ http://www.oknation.net/blog/suntawanyim/2008/01/19/entry-2

ขอบคุณในน้ำใจอันงดงาม ที่มอบให้แก่เพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง

ด้วยบุญบารมีแห่งน้ำใจอันดีงาม...

ขอให้ประสบความสำเร็จในทุกสิ่งที่ปารถนา

ขอให้หนังสือขายดีและมีผลงานออกมาสม่ำเสมอ....

ดังมากๆ แล้วอย่าลืมพี่ๆ เพื่อน ๆ จากโอเค เนชั่น นะครับ

โดย sunsmile

 

กลับไปที่ www.oknation.net