วันที่ อังคาร ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ในวันที่ฟ้าใส..


ในวันที่ฟ้าใส..

ฉันคล้ายอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกที่เคลื่อนไหว

ความรู้สึกโดดเดียวของฉันมันเกาะกลุ่มขึ้นมา

แต่บางที..บางทีก้อเหมือนว่า

การล่องลอยคล้ายปุยเมฆนี้มันอ่อนนุ่ม

ฉันสัมผัสได้ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า

แผ่วเบา...ฉันอาจเป็นอะไรสักอย่างที่ไม่มีตัวตน

ขณะที่ไม่มีใครมองเห็นฉัน

หรือฉันอาจปิดตาไม่เห็นใครๆที่จ้องมองฉันอย่างตัวประหลาด

เสียงที่บางเบาของลมหายใจ

ยิ่งเพิ่มทวีขึ้นแข่งกับลมที่พัดพาก้อนเมฆก้อนนั้น

อย่างกับว่าใครคือผู้ชนะในการคงอยู่

.

..

.

ฉันควรอยู่ในที่ใดสักแห่ง

ในที่ที่ไม่ต้องมีพระอาทิตย์ที่สาดแสง

กับไออุ่นเพียงชั่วขณะ

ไม่ต้องมีพระจันทร์ที่สวยใสทอดแสงขาวนวล

ให้นภานั้นพราวพรั่ง..ทว่าเพียงชั่วข้ามคืน

ไม่ต้องมีดวงดาวที่พราวระยิบระยับ

ที่แทบไม่เห็นในประกายตาที่เพ่งมอง

.

..

.

แต่ฉันควรอยู่ในที่ใดสักแห่ง

ในที่ที่ฉันล่องลอยภายใต้ความเดียวดาย

ที่ไหนสักแห่งที่มองไม่เห็นใคร

ไม่มีเสียง ไม่มีแม้กายและไออุ่น

ความเหงาที่เคียงข้างจะปลอบประโลมฉันอย่างเต็มใจ

ความเศร้าที่เติมเต็มความรู้สึกที่มีอยู่

ความว่างเปล่าที่เสมือนหนึ่งของชีวิต

ฉันจะไม่พานพบใครในห้วงเวลานั้น

ไม่มีการร้องขอ..

ไม่มีแม้การเห็นใจและห่วงใย

ไม่มีความรักและการสัมผัสที่จอมปลอม

ในขณะที่..

ฉันควรอยู่ที่ไหนสักแห่ง..ในวันที่ฟ้าใส

..

………………………………

 

 

 

 

โดย หนุ่มใต้ใจดี

 

กลับไปที่ www.oknation.net