วันที่ พฤหัสบดี ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

การปฏิบัติของข้าพเจ้า ตอนที่๑


คุยกันก่อน

การปฏิบัติธรรมก็เหมือนกับไข่ไก่ ที่รอการฟักเป็นตัวพร้อมที่จะออกมาสู่โลกภายนอก ถ้าเราอยากให้เป็นตัวเร็ว โดยการไปกระเทาะเปลือกไข่นั้นเสีย ไข่นั้นจะเน่าเสียหรือตัวอ่อนก็ตายได้ ต่อเมื่อพร้อมที่ตัวอ่อนจะออกมา มันก็จะจิกเปลือกไข่นั้นออกมา ตามสัญชาตญาณของเขา แม่ไก่เห็นก็สามารถช่วยจิกเปลือกไข่ ช่วยลูกน้อยออกมาจากไข่ได้โดยปลอดภัย

การปฏิบัติธรรม มิใช่ว่าจะกระทำได้ดั่งใจ ทันทีทันใดก็หาไม่ เปรียบเหมือน "บุญยังไม่มา วาสนายังไม่ส่ง" ก็ยากที่เข้ามาหาธรรมะปฏิบัติได้ บางคนเรียนปริยัติ เรียนไปเรียนมาแทนที่จะซึมทราบในรสพระธรรม แต่กลับเบื่อหน่าย ท้ายสุดเอาดีอะไรไม่ได้ เปรียบเหมือนกินอ้อยจากโคนไปหาปลาย

แม้ผู้เขียนจะเคยได้สัมผัสกับสมาธิ ตั้งแต่อายู ๑๒ปี แต่ก็ไม่รู้ว่านั่นคือสมาธิ เปรียบเหมือนนกแก้วนกขุนทอง คนสอนให้พูดว่า "นิพพานๆๆๆๆ" แต่นกผู้พูดก็ไม่รู้ความหมายมัน ย่อมหาประโยชน์มิได้

อายุก็ล่วงเลยมาจนกระทั่งอายุ ๔๐ปี เพิ่งได้เริ่มปฏิบัติอย่างจริงจัง แถมยังนึกเสียดายว่าตั้งแต่ยังไม่แต่งงาน พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์นั้นอยู่ที่ไหนในขณะนั้น ทำไมไม่เสด็จมาประทับในดวงจิตของข้าพเจ้า ก่อนที่จะแต่งงานเพื่อตัดบ่วงมารนั้นเสีย นี่แหละที่เขาว่า เมื่อยังไม่ถึงเวลา ธรรมก็ไม่เกิด ต่อเมื่อมันเกิดอะไรก็ห้ามไม่ได้

ผู้เขียนคิดพิจารณาอยู่เป็นนาน ว่าจะเขียนเล่าประสบการณ์ ในการปฏิบัติธรรมให้คนทั่วไปได้ทราบดีหรือไม่ เพราะมันก็เป็นดาบสองคม คนเชื่อก็มี คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อก็ว่างมงาย จึงตัดสินใจเขียนเพื่อรักษาศรัทธาคนส่วนน้อย ให้มีขวัญกำลังใจในการปฏิบัติ แม้คนหาเช้ากินค่ำวุ่นอยู่กับงานอยู่ทุกวัน ก็สามารถตกอยู่ในกระแสพระนิพพานได้ เพียงเพียรรักษาหลักจิต ไว้ในปัจจุบันด้วยการมีสติ

การปฏิบัตินั้นเริ่มต้นมันต้องโง่เสียก่อน ปฏิบัติจนให้เห็นความโง่ของตนนั่นแหละ มันจึงจะเห็นความฉลาด การปฏิบัตินั้นจะเขียนเป็นตอนๆไป ขอให้ผู้มีวาสนาบารมีได้เข้ามาอ่าน จะได้มีความเข้าใจในธรรม ว่าคนหาเช้ากินค่ำสามารถเข้าสู่กระแสพระนิพพานได้อย่างไร

โดย วัชระญาณ

 

กลับไปที่ www.oknation.net