วันที่ เสาร์ ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...บั น ทึ ก เ น่ า ๆ ...


.

.

ผัน...ผ่าน...ในกาลเวลา...

นี่คือบันทึก...ในคืนที่หนาวเหน็บ...และเงียบงัน...ของผู้หญิงขี้เหงาคนหนึ่ง...เท่านั้น

ฉันได้พาตัวเองลงนั่งตรงมุมแคบ ๆ  ณ บ้านหลังน้อย ๆ ของฉัน

หลายวัน...หลายคืน...

ในยามที่ฉันจัดการกับสิ่งที่ต้องรับผิดชอบเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว

มันคงถึงเวลาของฉัน

เวลาที่ฉันได้เป็นตัวของตัวเอง

ฉันที่อยู่ภายใต้ความเงียบแห่งราตรีกาล...

แสงไฟ...จากโคมไฟดวงเล็ก ๆ

หนังสือในมืออีกหนึ่งเล่ม...ที่ฉันได้อ่านค้างไว้

แต่วันนี้ยังไม่ได้อ่าน

เพราะสมองยังไม่สั่งการให้มือได้เปิด

นั่งอยู่คนเดียว...มีความเงียบ...และแสงไฟคอยอยู่เป็นเพื่อน

น้องน้ำ...ลูกสาว...สุดที่รัก...ของฉัน

นอนหลับสบายอยู่บนเตียง

ใต้ผ้าห่มอันหนานุ่ม...และอบอุ่น...

ลูกสาวของฉัน...กำลังเจริญเติบโต...

ฉันภูมิใจในตัวเขามากมาย...เพราะเขาเป็นเด็กดี...มีจิตใจอ่อนโยนเป็นที่สุด

ดีใจ...ที่ทุกวันนี้...ฉันยังมีเขาเดินเคียงข้างฉันอยู่เสมอ

นึกขอบคุณ...คนคนหนึ่ง

ขอบคุณ...ที่เธอยังกลัวว่าฉันจะเหงา...ในยามที่เธอได้จากไปแล้ว

เธอ...ยังมอบของขวัญสิ้นพิเศษ...

คือ..ลูก...ไว้ให้ฉันในวันที่เธอจากลา...

ดึกแล้ว...

ฉันยังอยากที่จะคิดถึงวันเก่า ๆ ...

กับสิ่งที่ "ถูก" และ "ผิด"  ที่ตัวเองได้กระทำ

มีหลายสิ่ง หลายอย่าง

มีทั้งดี...เลว...ชั่วช้า...และน่าเทิดทูน

บางสิ่ง...เราคาดหวังและตั้งใจ...ทำมันอย่างดีที่สุด

บางสิ่ง...เราไม่เคยสนใจ...และแยแส...แต่ทำไปงั้น ๆ

แต่ผลลัพธ์...ที่มันกับตรงกันข้าม

เพราะ...สิ่งที่เราคาดหวังและตั้งใจ...ผลลัพธ์...มักจะผิดหวัง

แต่บางสิ่งเราไม่ได้ตั้งใจและไม่เคยแยแส...ผลลัพธ์...ดันออกมาได้สวยสดงดงาม

แต่มันก็ไม่ทำให้ตัวฉันท้อถอย

หลายสิ่งในชีวิต...ฉันได้เพียรพยายาม...บอกกับตัวเองเสมอ

"จงตั้งใจ...ในสิ่งที่ทำ...และจงทำ...ให้ดีที่สุด"

ไม่เคยสนใจว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไร

ผิดหวังก็เริ่มต้นใหม่  สมหวังก็ดีใจไปกับมัน

ถึงแม้ว่าหลาย ๆ สิ่ง  ในชีวิต...ฉันมักจะผิดหวัง...

แต่...ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะโทษใคร...หรือปัดความผิดให้กับสิ่งใด

เพราะ...มันขึ้นอยู่กับ.."ตัวฉันเอง"

บ่อยครั้ง...

ที่ฉันมักจะตั้งใจเพื่อจะสร้างอะไรสักอย่างขึ้นมา

แต่แล้วในวันหนึ่ง

ฉัน..ก็ทำลายมัน..ด้วยตัวของฉันเอง

บ่อยครั้ง...

ที่ฉันมักจะเจ็บปวด...ต่อการกระทำของตัวเอง

เพราะเชื่อในคำว่า "ฉันเป็นฉัน และฉันจะเป็นในสิ่งที่ฉันเป็น"

เวลาที่ผ่านมา...เคยนั่งคิดและรู้สึกผิดกับตัวเองอย่างเงียบ..เงียบ..

เพราะฉันรู้ดีว่าเราไม่สามารถจะเอาความรู้สึกเหล่านี้

ไปบอกกล่าวต่อใคร ๆ ได้

บ่อยครั้ง...

ที่ฉันเริ่มหวาดระแวง และหวาดกลัว

อะไรต่อมิอะไรมากมาย..ที่ผันผ่านเข้ามาสู่เส้นทางชีวิต

หวาดระแวง...และหวาดกลัวมากจนเกินไป

จนไม่รู้ว่า...ตัวฉันจะยังคงสามารถเรียกความรู้สึกดีงามเก่า..เก่า

ให้กลับคืนมาสู่..สามัญสำนึก..ของตัวเองได้อีกเมื่อไหร่

มีก็แต่...ชีวิตฉันในวันนี้

วันที่ชีวิตของฉันมันเต็มไปด้วยเกราะแกร่ง..เพื่อสร้างความคุ้มกัน

และฉันก็จำเป็นที่จะต้องสวมหน้ากากอันกร้าวกร้าน

ที่ฉาบเอาความรวดร้าวเก็บงำไว้ภายใน

แสร้งแข็งแกร่ง...

แสร้งทรนง...

เพื่อหลอกใครต่อใคร

ทั้งที่หัวใจล้มเจ็บ...โง่เขลา..และเปล่าดายสิ้นดี

บ่อยครั้ง....

ที่แสแสร้งสร้างความเชื่อมั่น

เพื่อจะฟาดฟันกับคำเย้ยหยันดูแคลนของใครต่อใคร

เพียงเพื่อต้องการความภาคภูมิใจ

ในคำชมเปลือกเปลือก..ที่ท้าทายฉุดกระชากให้ฉันได้หลงระเริง

ปลื้ม...ยิ้ม...อิ่ม...และลืมตัว

เพื่อจะเดินก้าวต่อไป

ฉันจะไม่สนใจ..

หากเขาเหล่านั้นจะหัวเราะไล่หลัง...ในความซื่องั่ง...ของตัวเอง

เพราะในคำชมของเขา...ฉันรับรู้แล้วว่า

เขาพร้อมที่จะรอ...ที่จะเก็บ

วันซมซานซ่านเจ็บ..จากเขี้ยวเล็บของความหลงระเริง

ในเกมชีวิตของฉัน....

ฉันจึงพร้อมและยอมทำลายสิ่งที่ตัวเองได้สร้าง

ดีกว่าให้มันแยกแตกร้าง...เพราะน้ำมือใครใคร

ฉันจะไม่มีวันร้องไห้เพราะถูกดูแคลน

แต่หากว่าฉันจะต้องเสียน้ำตา

ก็ขอให้น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าเหล่านั้น...ได้รินไหล

เพราะการแตกหัก..จากความฝันอันโง่เง่าของตัวฉันเอง

ดีกว่า...การที่จะต้องมานั่งเสียน้ำตา...เพื่อใคร

"เกมชีวิต...ที่ไม่มีวันจบสิ้น"

ในวันนี้...

แม้ฉันยังคงต้อง...

นั่งน้ำตาไหลริน...

ในคืนวันที่เงียบ เหงา และเปล่าดาย...

ไม่มีอะไร...

ไม่มีอะไร...

ฉันก็แค่อยากให้น้ำตามันรินไหล

ในความ...

"เงียบ"

"ง่าย"

...ของตัวเอง...

ก็เท่านั้น


จบแล้วบันทึกเน่า ๆ ของผู้หญิงขี้เหงาคนนี้

จบพร้อมคราบน้ำตาอีกเหมือนเดิม...

แต่ถึงอย่างไร ชีวิต มันก็คือ ชีวิต

เกมชีวิตที่ต้องเล่นต่อไป...ให้ถึงฉาก...อวสาน...

เมื่อหันไปมองข้าง ๆ ตัวเองยังพบว่า

อย่างน้อย...ฉัน ก็ยังมีคนที่รัก ฉัน อย่างจริงใจ...อีกหนึ่งคน...

และเขาก็จะยังคงรักฉัน...ตลอดไป...แน่นอน

.

B  I  T  C  H

โดย BITCH

 

กลับไปที่ www.oknation.net