วันที่ เสาร์ กุมภาพันธ์ 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...... เพียงเราเข้าใจ ภาค ตามหาบ่อทองคำ - บทที่ 3 ชีวิตที่พอเพียง


บทที่ 3  ชีวิตที่พอเพียง

                พ่อคอยทานข้าวเย็นอยู่แล้วตอนเขาเดินเข้าไปในบ้าน ประโยคแรกที่พ่อเอ่ยกับเขาคือ
                “เหนื่อยไหมลูก ไปอาบน้ำอาบท่าเสียก่อนแล้วมาทานข้าวกับพ่อมา” พ่ออบอุ่นเสมอ เขาคิด
                “ครับพ่อ วันนี่เหนื่อยก็ตรงหาต้นสายน้ำผึ้งไม่เจอนั่นแหละครับ เดี๋ยวผมไปอาบน้ำแป๊บนะครับ” เขาพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ พลางเดินหลบเข้าไปยังห้องส่วนตัว เพื่อเตรียมชำระล้างร่างกาย เสร็จแล้วก็กลับมาทานข้าวกับพ่ออย่างเอร็ดอร่อย ล้างจานเรียบแล้วแล้วก็เล่าเรื่องที่เขาได้ไปพบมาให้พ่อฟัง พร้อมกับอวดสมุดโน๊ตให้พ่อดู สิ่งที่เขาจดมาได้ แล้วพ่อก็ถามเขาว่า

                “ถ้ารวย อยากเข้าใจสิ่งที่เรียนรู้มา รวยจะทำยังไง”
                “ผมจะทบทวน และตั้งคำถามจนกว่า ผมจะเข้าใจครับ”
                “พรุ่งนี้ผมขออนุญาติไปบ้านคุณป้าพอใจ แต่เช้านะครับพ่อ”
                “อืม ถ้าลูกทำการบ้านเสร็จ ก็ไปได้ พ่ออยากให้ลูกได้เรียนรู้นอกตำรามากๆ แล้วจะทานอะไรดีล่ะพรุ่งนี้เช้า”
                “อยากทานข้าวไข่เจียวหมูสับครับ ผมจะลุกไปเก็บไข่ไก่ให้แต่เช้านะครับ”

                พ่อพยักนหน้าตอบ พลางก้มลงดูสมุดโน๊ตของรวยที่วางไว้ข้างๆตัว แล้วเอ่ยว่า
              
“ทำไมพ่อถึงไม่สอนลูกในเรื่องเหล่านี้ รู้ไหม”
                “ไม่รู้ครับ”

                “ก็เพราะ พ่อ ก็มีมุมมองของพ่อเอง พ่อตั้งใจทำงานของพ่อ ไม่สร้างหนี้สินเกินกำลัง เจ้าก็รู้ว่าการค้าขายต้องมีเงินลงทุน ต้องมีเงินหมุนเวียน หาได้เท่าใด ใช้เท่าที่จำเป็น เหลือก็สำรองไว้ใช้ยามจำเป็น หรือเก็บไว้สำหรับขยายการลุงทุน ก็มีบ้างที่พ่อแบ่งปันส่วนเกินเพื่อช่วยเหลือแก่คนที่ขาดแคลน ในรูปของการให้กู้ยืมคิดดอกเบี้ยเล็กๆน้อยๆ แบบนี้ละที่ทำให้คนบ้านเรานับถือพ่อ”

                “ผมขอจดหน่อยนะครับพ่อ” แล้วเขาก็หยิบดินสอกับสมุดโน๊ตของเขามาจดลงไปว่า

ตั้งใจทำงาน

เลี่ยงการสร้างหนี้

มีเงินลงทุน

หมุนเงินให้เป็น

เช่นใช้ประหยัด

จัดสรรให้ดี

มีรายได้เสริม

เพิ่มคนนับถือ

          ครบไหมหว่า นี่เขาคงติดนิสัยเจ้าบทเจ้ากลอนมาจากแม่แน่ๆเลย แม่ชอบแต่งกลอน และนิทานที่เคยอ่านให้เขาฟังก่อนนอนก็เป็นโคลงกลอน มีคติสอนใจทุกเรื่อง

                 “แล้วพ่อไม่อยากรวยหรือครับ” เขาสงสัย
                “คำว่ารวยของพ่อ ไม่ใช่รวยทรัพย์สินเงินทองหรอก คนที่มีทรัพย์สินเงินทองมาก ใช่ว่าจะมีความสุขนะลูก” พ่อตอบยิ้มๆ
                “ครับ” คำพูดของพ่อทำให้เขานึกถึง คนหลายๆคนที่เขาได้ยินในข่าวหนังสือพิมพ์ที่อ่านมาจากโรงเรียน บางคนไม่มีแม้แผ่นดินจะอยู่เพราะรวยจากการใช้เล่ห์ เพทุบาย โกงมาด้วยวิธีการต่างๆนานา ไม่รักชาติเลย คนพวกนี้

                “แค่มีชีวิตที่พอเพียง มีเพื่อนที่ดี มีสังคมแวดล้อมที่ดี มีลูกหลานดี พ่อก็มีความสุขแล้ว”พ่อต่อ
                “อืมม ชีวิตที่พอเพียง” จดๆ มันยังไงกันน๊า

ชีวิตที่พอเพียง

                “ในหลวงทรงพระราชทาน ปรัชญาเรื่อง เศรษฐกิจพอเพียง มาเป็นสิบๆปี เพิ่งจะได้มีคนสนใจจริงจังนะลูก พ่อกับแม่ เคยคุยกันเรื่องจะใช้ชีวิตร่วมกันอย่างไรให้มีความสุขอย่างพอเพียงและยั่งยืน เราก็ยึดเอาหลักการที่ ในหลวงทรงให้ไว้นั่นแหละมาใช้ ลูกลองเอาหนังสือเล่มนี้ไปอ่านดูนะ ทำความเข้าใจ มีอะไรไม่เข้าใจ มาคุยกับพ่อ เข้าใจไหมลูก”

                “เหนื่อยมากสิท่า มาทำตาปรือใส่พ่อเสียแล้ว” พ่อพูดไปก็เอามือคลึงหัวลูกชายไปด้วยความเอ็นดู
                ยังไม่ทันที่พ่อจะจบประโยคดี เด็กชายรวยก็นั่งสัปปะหงกไปเสียแล้ว

                สองพ่อลูกแยกย้ายกันไปนอน เพื่อรอรับวันใหม่ที่สดใสอีกวันหนึ่ง

                ก่อนล้มตัวลงนอน เด็กชายเปิดหน้าต่างให้ลมเย็นๆพัดผ่านม่านสีขาวฝีมือเย็บปักของแม่ ได้กลิ่นฟางไหม้ไฟโชยมาจากที่ไกลๆ ช่างเป็นบรรยากาศที่ดีอะไรเช่นนี้ คิดถึงต้นสายน้ำผึ้ง จนป่านนี้ยังไม่เคยเห็นเลย เป็นยังไงนะครับแม่ ….คิดถึงแม่นะครับ  zzzZZZZ

 

โดย ปิรันญ่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net