วันที่ จันทร์ ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

การ์ตูนสำหรับเด็ก ทำไมหมาป่าจึงกลายเป็นหมาบ้าน ( วาดโดยเด็กจริงๆนะ )


นิทานเรื่องนี้วาดโดยลูกสาวค่ะ ตอนที่วาดเค้าอายุประมาณ ๖ ขวบ อยู่ชั้นอนุบาล ๒ ยังเขียนหนังสือไม่ได้ ดิฉันเลยต้องเขียนตัวหนังสือประกอบให้แทน

นี่คือเหตุผลที่ดิฉันเชื่อในคำกล่าวของโทมัส เอลวา เอดิสัน ที่ว่า พรสวรรค์ คือแรงบันดาลใจเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ บวกกับความสำเร็จอีกเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ เหตุที่ลูกสาววาดรูปได้ เพราะดิฉันฝึกเค้าโดยไม่ได้ตั้งใจตั้งแต่อายุได้หนึ่งขวบ

ตอนนั้นดิฉันต้องนั่งหน้าเคาน์เตอร์ เฝ้าหน้าร้านไปด้วย เลี้ยงลูกไปด้วย เด็กเล็กๆอย่างนั้นจะให้นั่งอยู่เฉยๆคงยาก จึงจับปากกาใส่มือ หากระดาษมาวางตรงหน้า แล้วจับมือเค้าวาดเป็นการ์ตูนเด็ก ก็ไม่ยากอะไรค่ะ อยากวาดคน ก็มีวงกลมเล็กใหญ่สองวงซ้อนกันเป็นหัวกับตัว แล้วต่อเส้นสี่เส้นเป็นแขนเป็นขา วาดกันได้ทั้งวัน เลยนั่งติดเก้าอี้กันได้ทั้งแม่ทั้งลูก (มารู้ทีหลังว่าธรรมชาติของเด็กอายุหนึ่งถึงสองปีจะอยู่กับที่ แม่จับให้อยู่ตรงไหนก็นั่งอยู่ตรงนั้น เลยเป็นเหตุให้เค้านั่งบนตักดิฉันนานๆได้) 

พอเค้าอายุสองขวบ สามารถจับปากกาวาดรูปได้เอง รูปแรกก็ยึกยือค่ะ แต่มองออกว่าเป็นคนที่ประกอบด้วยสามเหลี่ยมเป็นตัวมียอดเป็นวงกลมเป็นหัว มีตา กับปาก มีเส้นสี่เส้นเป็นแขนขา สามีบอกว่าโดยปกติเด็กอายุขนาดนี้ยังไม่สามารถบังคับกล้ามเนื้อมัดเล็กได้ แต่เค้าทำได้ เพราะได้ฝึกอย่างบังเอิญมาแล้วถึงปีหนึ่งนั่นเอง 

พอโตขึ้นมาหน่อย เค้าก็ชอบวาดเองโดยที่ไม่ต้องให้จับมือ แล้วลงเส้นหนักแบบไม่เกรงใจใคร นึกอยากวาดส่วนไหนก็วาดส่วนนั้นขึ้นมา เวลาวาดคน บางทีจึงเริ่มจากมือที่เป็นจุดเด่นของภาพก่อน แล้วค่อยต่อไปเป็นตัว เป็นรูปร่าง

เดี๋ยวนี้อยู่ปีหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังชอบวาดค่ะ เค้าอ่านหนังสือหนักมาก ก็ได้ผ่อนคลายเพราะการวาดการ์ตูนเล่นนี่แหละ

หนังสือที่ดิฉันเขียนเกี่ยวกับศิลปะตกแต่งสองเล่ม ที่เป็นแบบวาดการ์ตูน ยังต้องขอใช้ แรงงานเด็ก เลยค่ะเพราะดิฉันวาดแล้วไม่มีจิตวิญญาณเหมือนเค้า ( แถมวาดสวยไม่สู้อีกต่างหาก )

เล่าเสียนาน เดี๋ยวไม่ได้อ่านนิทาน เชิญติดตามต่อไปได้เลยค่ะ

นิทานเรื่องทำไมหมาป่าจึงกลายเป็นหมาบ้าน

 

หมาป่าตัวหนึ่งมักทนหิวอยู่ตลอดเวลาเพราะมันหาอาหารไม่เก่ง แม้กระทั่งจะจับกระต่ายก็ยังจับไม่ได้ กระต่ายวิ่งหนีลงรูไปได้เสียก่อน

วันหนึ่งไปเจอไร่องุ่น มันอยากกินองุ่นมาก จึงกระโดดงับองุ่น แต่ก็งับไม่ได้ จนมันเหนื่อย จึงพูดกับองุ่นว่า องุ่นต้นนี้ต้องเปรี้ยว ต้องไม่อร่อยแน่ๆเลย  แล้วมันก็เดินหนีไป

พอดีไปเห็นแกะอยู่ในบ้านชาวนา มันอยากกินแกะ แต่ชาวนามาเห็นเข้า จึงออกมาไล่ มันวิ่งหนี แต่ก็ยังอยากกินแกะอยู่ดี

 

มันจึงวางแผนปลอมตัวเข้าไปปะปนอยู่ในฝูงแกะ จะได้จับแกะกินได้ง่ายๆ จึงไปหาหนังแกะมาคลุมกาย แล้วเดินเข้าไปรวมในฝูง

ลูกแกะตัวหนึ่งมาเห็นเข้าก็สงสัย ทำไมแกะตัวนี้จึงแปลกกว่าตัวอื่น เล็บยาว ปากยาว มันจึงกระโจนจะขย้ำลูกแกะ ขนแกะที่คลุมร่างจึงหลุดออก ลูกแกะวิ่งหนี ร้องตะโกนว่า หมาป่า หมาป่า แกะทั้งฝูงจึงแตกตื่น

ชาวนาจึงออกมาช่วยกันจับหมาป่าผูกไว้ และบังคับให้ทำงานต่างๆนาๆ หมาป่าต้องเหน็ดเหนื่อยมากเพราะโดนใช้งานหนัก

แต่มันก็ไม่ต้องโหยหิวอีก มันได้กินอาหารทุกวัน และกลายเป็นหมาบ้านตั้งแต่นั้นมา

จบแล้วค่ะ นิทานเรื่องนี้ลูกสาวเค้าแต่งโดยไม่มีบทสรุป ขอสรุปแทนนะคะ ว่าสอนให้รู้ว่า ทุกอย่างมีสองด้านเสมอ เหมือนหมาป่าที่เป็นอิสระแต่หิวโหย กับหมาบ้านที่อิ่มท้อง แต่ถูกบังคับให้ทำงานหนัก

และ ที่สำคัญ........พรสวรรค์ เราปั้นได้ค่ะ 

โดย ณัฐรดา

 

กลับไปที่ www.oknation.net