วันที่ พฤหัสบดี ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สาริกาจะกลับเมื่อฟ้าขาว


ร่ำลือกันมาจากปากซอยว่า สาริกามันจะได้กลับมาบ้าน มาเป็นผู้เป็นคนอย่างลูกสาวชาวบ้านทั่วไปก็คราวนี้แหละ...ถึงแม้ลมฝนยังไม่สิ้น น้ำเน่ายังท่วมตรอก แต่น้ำตาในอกแม่อันเคยเอ่อนอง ก็กลับเหือดแห้งอย่างน่าประหลาด..
แม่กระวีกระวาด เตรียมตัวออกไปรับการกลับมาของเจ้าสาริกา...
เจ้าสาริกา มันถอดสายเดี่ยว ใส่เกาะอก ลงเรือนหายลับไปตั้งแต่หัวค่ำหลายเพลามาแล้ว..มันไม่ร่ำลาอาลัยและไม่บอกให้ใครแม้แต่แม่รู้ ข่าวว่ามีคนเห็นมันส่ายสะโพก เชิดหน้ารื่นไปขึ้นมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนหนุ่ม หายเข้าไปในเมืองใหญ่อันกว้างขวาง-เจิดจ้า
“ยาล่ะ! เอ็งไม่เอาไปด้วยหรือ ?” คนร่วมซอยทักถาม
“ไม่ต้อง ข้าไปหาเอาข้างหน้าได้”
สาริกามันว่าอย่างนั้น ก่อนจะสะบัดหน้า กระโดดซ้อนมอเตอร์ไซค์หายวับเข้าเมืองไป !
แม่เดินออกจากซอย ลุยทวนกระแสน้ำเน่าที่ไหลระเรื่อยเอื่อยเหม็น ด้วยฝนเทลงมาแต่เมื่อคืนอย่างช้า ๆ ตรงข้ามกับหัวใจที่ร้อนรุ่ม รีบเร่ง ล่วงไปแล้วข้างหน้า คือโรงพักกลางเมืองที่เขาจัดไว้สำหรับรอรับเจ้าสาริกามันกลับมา...ไยแม่จะไม่ดีใจ ไยไม่อยากเห็นหน้า มันก็ร่วมสัปดาห์แล้วละนี่ที่มันได้ จากบ้านไป แม่วาดภาพลูกสาวในห้วงคำนึง พลางหันมาบอกบ่าวให้เร่งฝีเท้า
“ถ้าสาริกามันไม่กลับมาล่ะ แม่เฒ่า?” บ่าวผู้ติดตามเอ่ยถาม
“กลับซี..มันต้องกลับ...มันต้องคิดถึงแม่ ข้ารู้ดี”
แม่ยืนยันถ้อยคำกับบ่าว คนรับใช้ในบ้านอย่างแข็งขัน แต่สีหน้าที่ปิติผันเปลี่ยนเป็นซีดสลด อย่าง เห็นได้ชัด“ถ้าเจ้าสาริกาไม่กลับมา” คำนี้สะดุดหัวใจแม่นักแล้ว..
ยิ่งนึกถึงตอนที่สาริกามันร้องไห้ ในวันที่จะจากไป แล้วแม่ยิ่งใจหายหนัก ! ยังจำได้ว่าก่อน มันจะหายหน้าไป มันนอนร้องไห้ ฟูมฟายอยู่ในเรือนจนดึกดื่น
แม่รู้..ว่าสาริกามันเสี้ยนยา มันไม่ได้ดังใจ มันน้อยใจ - แต่มันน้อยใจใคร ทำไมมันอยากไป จนป่านนี้นี้แม่ยังไม่รู้
อดนึกย้อน สะท้อนใจ สงสัยไปถึงความเสี้ยน ความหงุดหงิดทุรนทุรายของเจ้าสาริกามันไม่ได้ว่า ทำไมหนอมันถึงได้มากมายขนาดนั้น ขนาดที่มันตัดใจทิ้งแม่ ทิ้งบ้านไปได้ ทิ้งความสุขในชายคาบ้านไปซ่าอยู่ในเธคในผับ เป็นปฏิปักษ์ต่อบ้านเมืองและนโยบายจัดระเบียบสังคมให้ลงทัณฑ์
และนี่เจ้าสาริกามันจะแลกบ้าน แลกแม่ เพียงเท่านั้นแหละหรือ?....ไม่น่าเป็นไปได้ แม่ คิดค้านอยู่ในใจ...
แสงเรื่อราง สว่างสลัว พ้นขอบฟ้าเหนือปากซอย เห็นรำไรอยู่เบื้องหน้า บ้านเรือนร้านค้า สองฟากซอยที่เดินผ่านไปยังหลับไหลอยู่ใต้แสงไฟซีดเหลือง ดูอับเฉาหม่นมัวและสิ้นหวัง ในฉับพลันช่วง นั้นและในเรือนหัวใจที่หวั่นไหวไม่เป็นส่ำ แม่แว่วเสียงสาริกามันเจื้อยแจ้วขึ้น จากบ้านเรือนในซอยอัน วิเวกนั้น
“ฉันมั่นใจนะแม่ ว่าสองเต้าเปล่า ๆ นี่จะเอาชนะมันได้”
“มันน่ะใครล่ะ”
สาริกาไม่ตอบแม่ในตอนนั้น แต่ออกท่าทางกราดเกรี้ยว หงุดหงิดเหมือนโกรธแค้นใครมา ครั้น รำคาญนักแม่ก็ว่า “เอาเถอะ ! อย่าถึงกับให้ท้องไส้ก็แล้วกัน” สาริกามันได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ ประกาย ตาสดใสอยู่ด้วยร่องรอยของวัยเด็ก
แม่ไม่เคยนึกสักนิดด้วยซ้ำไปว่าในกาลต่อมา มันจะออกไปเที่ยวระเริงอยู่กับเมรัยและควัน บุหรี่ เสียงดนตรีอึกกระทึกและแสงไฟซีดสลัวอยู่ในเมรัยสถาน ทั้งที่ไม่เคยเห็นมันจับขวดจับแก้วมาก่อน นอกจากหนังสือหนังหาที่รักของมัน
รถราบนถนนใหญ่เริ่มขวักไขว่ส่งเสียงคำรามให้แม่หวั่นไหวมากไปอีก ฟ้าขาวอย่างเต็มที่ จน เห็นดวงตะวันซีดสลัวอยู่ในหมอกเมือง เหนือสายถนนอันขวักไขว่ด้วยยวดยานและสะพานสูงอันไกลโพ้น
“แกว่าสาริกามันจะไม่กลับมางั้นรึ?” แม่หันมาถามบ่าว เมื่อเห็นมันเดินจ้ำอยู่เหมือนหุ่น
“แล้วแม่เฒ่าว่ามันจะกลับมามั้ยล่ะ” บ่าวผู้มาเป็นเพื่อนย้อนถาม
“ข้าว่ามันต้องกลับ ข้ามั่นใจ”
บ่าวพยักหน้า และเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น...
สาริกามันลับหายไปตั้งแต่คืนวันศุกร์อาทิตย์ก่อน ปล่อยความทุกข์เข้าครองเรือนครองหัวใจ แม่มาหลายเพลาแล้ว ณ วันนี้ ถึงอย่างไรแม่ก็ยังหวังว่ามันต้องกลับมาสู่ร่มเงาชายคาบ้าน มาสู่ความ รักและอาทรของมารดาที่เที่ยงแท้ อย่างแน่นอน
ความหงุดหงิด เสี้ยนยานั้นแม้นมาก แต่ต้องหายไปได้ด้วยกาลเวลาลบเลือน ความสุขแต่ หนหลังจะเพรียกหา นโยบายจัดระเบียบสังคมจะผลักดันให้มันกลับ - เจ้าสาริกาจะต้องทิ้งสายเดี่ยว เกาะอก ออกจากผับมาสู่บ้าน และฟ้าขาววันนี้มีหรือจะไม่มีมัน ด้วยปกติมันจะกลับบ้านเอาเมื่อฟ้าขาวเป็นนิจศีล

แม่เตรียมด้ายข้อมือมารับขวัญ และเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้สาริกาแล้ววันนี้ !
บ่าวเลี้ยวเข้าไปทางโรงพัก เมื่อฟ้าเปิดแสงเงินยวงเจิดจ้า แสงแดดสะท้อนกระจกอาคาร แทงนัยน์ตา แล้วสองคนแม่กับบ่าวก็สาวเท้าเร่งร้อน มุ่งหน้าสู่โรงพักประจำเมืองที่เห็นอยู่ข้างหน้า
“มันมีผัวไปแล้ว..” เด็กหนุ่มคนหนึ่งบอกแม่
แม่ร้องไห้.....สาริกามันมีผัวเสียแล้ว !
“เจ้าเห็นมันรึ ?” แม่ถาม
“ใช่ ! เห็นมัน เห็นผัวมันด้วย มันสั่งให้บอกแม่ว่า มันเอาผัวแล้ว”
“มันอยู่กับใคร” แม่ถามอีก
“มันอยู่กับผัวนะซี..ยาอี ยาบ้า และรอยคราบของความสุข” เด็กหนุ่มตอบ
แม่หันเท้ากลับ เมื่อตะวันสูงสาย พร้อมด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ในถุงกระดาษสีน้ำตาล สาริกามันหงุดหงิดกับใคร แรงเสี้ยนของมันทำไมมากมายถึงเพียงนี้ ยอมทิ้งแม่ทิ้งเรือนไปอยู่กับผัวจนไม่คิดกลับ มาอีก..จนป่านนี้แม่ก็ยังไม่รู้ หาคำตอบไม่ได้
เสียงฝีเท้าย่ำน้ำเน่าดังเป็นจังหวะอยู่ในความเงียบ แม่เริ่มร้องไห้ออกมาอีก เมื่อนึกถึงความ เงียบเหงาว้าเหว่ในเรือนของแม่ที่รออยู่ข้างหน้า และนานนับสัปดาห์แล้วที่ขาดเงาร่างของเจ้าสาริกาเหมือน ก่อนเคย....

โดย ไพฑูรย์ธัญญา

 

กลับไปที่ www.oknation.net