วันที่ พฤหัสบดี ธันวาคม 2551

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ส.ค.ส. 2552....เราจะอยู่ด้วยกันอีกนานแค่ไหน


.

ในหนึ่งคลิก ที่ฉันกดลงไป นั่นชื่อเธอ...อ่านแล้วยิ้ม กดแป้น เขียนตอบ แล้วกดอีกคลิก ในที่สุดเราก็สื่อสารกันได้ ในชั่วไม่กี่นาที

เป็นความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาด คล้ายหยาดน้ำค้างชุ่มพราวบนใบหญ้า สะท้อนแสงอาทิตย์อุทัยอยู่วิบวั่บ แต่ก็พลันเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เหมือนไม่เคยมี

บางครั้งอาจเหนื่อยล้ากับข้อมูลที่ลับ ลวง อยากผลักมันออกไปไกลๆจากชีวิต แต่หลายครั้งที่รู้สึกว่า เราเองก็ส่งข้อมูลได้เช่นเดียวกัน แล้วข้อมูลประเภทใดเล่าที่ควรค่าแก่การให้คุณค่าทั้งการอ่านและการเขียน

ไม่มีมาตรฐานวัดที่ตายตัว แต่สำหรับโอเคเนชั่น การขึ้นหน้าหนึ่งคือบรรทัดฐานแรก (สำหรับการเลือกจิ้มของใครหลายคน...ใช่ไหม)

นี่...อีกคลิก ชื่อของพี่ที่เคารพ พี่มะอึก เจ้าเก่า คลิกทีไรได้ยิ้มทุกที แม้นานๆจะคลิก แต่ละคลิกไม่เคยผิดหวังในคุณภาพ ยามใดที่พี่มะอึกหายไป ฉันมักจะฉงนฉงายเกรงความป่วยไข้จะมาเยือน แต่ไม่นานก็พบว่า การกลับมาใหม่พร้อมเรื่องใหม่ๆที่แท้คือการเดินทางไกลของพี่เขานั่นเอง

ฉันชอบอ่าน ฉันจึงไม่เสียดายเวลาที่มานั่งคลิก คลิก จิ้ม จิ้ม จิ้ม แล้วกดคลิกส่งความเห็นออกไปโชว์หราบนจอ ให้คนอื่นได้เห็น

ฤดูหนาวมาถึง งานหนักในไร่เสร็จสิ้นลงแล้ว เวลาแห่งการพักผ่อนหย่อนใจมีมากกว่าเก่า การเยี่ยมเยือนเพื่อนๆทำได้มากขึ้น การติดตามความเคลื่อนไหวของใครหลายคนเป็นสิ่งสนุก โลกเปิดกว้างขึ้น ในหน้าบันทึกของเหล่าสหายทั้งหลาย รับรู้กิจกรรมมากมาย อาจร่วมมือด้วยไม่ได้ แต่ขอส่งใจเป็นแรงเชียร์ก็น่าจะพอ

ใกล้ปีใหม่ และนี่คือบรรยากาศแห่งการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง ฉันนั่งคิดถึงเพื่อนๆทั้งหลาย ที่โลดแล่นอยู่หน้าจอ มองเห็นความสุข ความทุกข์ ที่ระบายสีสันกันอย่างจัดจ้าน ฉันนึกถึงเบื้องหลังที่ซ่อนเร้นอยู่อีกหลายส่วน ที่ยังเก็บงำเอาไว้ตามกฏแห่งธรรมชาติของสิ่งมีชีวิต ที่เรียกว่ามนุษย์

ในห้วงแห่งความเปลี่ยนแปลงนี้ เราไม่อาจฝากชีวิต ฝากความหวังไว้กับคนอื่นได้ทั้งหมด

ไม่ว่าจะเป็นพระเจ้า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ รัฐบาล หรือนายกหนุ่มหล่อคนนั้น แต่เราต้องดูแลตัวเอง และเหนืออื่นใด เราต้องดูแลกันเอง ดูแลซึ่งกันและกัน เท่าที่จะทำได้ เมื่อนั้น...สิ่งทั้งหลายในข้างต้นก็จะดูแลเราอย่างแท้จริง

จึงส่งสาส์นมาถึงด้วยความรู้สึกยินดี ทีสังคมโอเคเนชั่น ไม่แล้งน้ำใจ

และในวาระปีใหม่ที่จะมาถึง ขอให้สิ่งดีๆทั้งหลายจงบังเกิดขึ้นในชีวิตของทุกคน ทุกท่าน ตามที่ใจปรารถนา ด้วยแรงแห่งรักและศรัทธา แรงแห่งคุณงามความดีที่เกื้อหนุนของกันและกัน

และเพื่อจะบอกกล่าวถึงมิตรภาพที่มี นี่คือบางส่วนของเพื่อนฉัน ที่นึกได้ในเวลานี้

สาวอารมณ์สุนทรีย์ (ขออนุญาตไม่เอ่ยนาม แต่ว่าเจ้าตัวรู้แน่) ศิลปินนักประดิษฐ์สิ่งสวยงาม ผู้มากับฝนพรำสายจนบล๊อกเจิ่งนองไปด้วยมิตรภาพที่อุ่นอวล

เพื่อนหนุ่มผู้ปากจัด กัดแทะไปเรื่อย (เอ่ยชื่อไม่ได้ เดี๋ยวแฟนคลับเขามาเล่นงาน) เอาภาพเด็กมาทำโลโก้ ซ่อนตัวเองไว้ในความเป็นเด็กซุกซน ที่มากด้วยคมเขี้ยวขบกัดฟัดแทะ อย่างอารมณ์ดีลีลายวนยีไม่เคยหย่อนคลาย แม้นานๆจะเข้ามาคุยกัน แต่ฉันนับเขาไว้ว่าเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขได้อีกหนึ่ง เพราะภายใต้การพูดทีเล่น ซ่อนทีจริง ที่เป็นไปตามสภาพสังคมที่มีอยู่จริงๆ แทรกอยู่เสมอ (บอกถึงภูมิปัญญาของผู้พูดอะนะ..กร๊ากกก(เสียงหัวเราะของเขา))

จากนั้น..โลมาเฒ่า ผู้ระเริงว่ายในท้องน้ำกว้างของห้วงมหาสมุทธ ที่ไม่ยอมปรากฏโฉมในบล๊อกของตัวเองอีกต่อไป แปะข้อความเอาไว้ว่า ไม่ว่างครับ..งานเยอะครับ ให้เป็นที่บาดตาบาดใจแก่คงตกงาน ซะงั้น คนๆนี้ นับได้ว่ามิตรภาพยั่งยืนอยู่เบื้องหลังบล๊อก ผ่านกล่องลับจับความจริงอยู่เงียบๆ บางทีก็โผล่มาหายใจที่หน้าบล๊อกของฉันบ้าง แล้วรีบบ๊ายบายเร็วพลัน ราวกับกำลังหนีเรือไล่ล่าโลมาลำมหึและไฮเทคปานนั้น

ครูน้ำ...(คนนี้ขอเอ่ยชื่อ) คุณครูสาวผู้เพียบพร้อมอุดมการณ์ นับตั้งแต่เอนทรีแรกจนกระทั่งปัจจุบัน ที่เสมอต้นเสมอปลายในการมองโลกและสังคมในด้านดี ฉันดีใจที่ประเทศไทยมีครูดีๆแบบนี้ เรียกว่าดีโดยเนื้อแท้ไม่ต้องปรุงแต่งอีกแล้ว

คุณปุณณด (ขอเอ่ยชื่ออีกล่ะ) ที่สร้างงานอย่างมีเสน่ห์จากการวาดรูปประกอบคำเขียน และมีอารมณ์ขัน มาคู่กับสามี (พ่อน้องต้นฝ้าย)ที่มีวาทะเหลือร้าย มากมายคำเชือดเฉือน ฉันรู้สึกผูกพันเพราะว่าเขาทั้งคู่มีอารมณ์ศิลป์ที่สดชื่น ที่แจ่มกว่านั้น เพราะเขามีลูกสาวที่น่ารัก ให้ฉันได้ชื่นชมในลีลาเด็ดๆของเธออยู่เสมอ เรียกได้ว่ารู้จักพ่อแม่ แผ่ความรักไปถึงลูกนั่นเทียว

มุกกี้..สาวสวย แต่วาจาหล่อจับใจ เห็นชื่อแล้วต้องคลิกทุกทีซีนา..เพราะรายนี้มีความจริงใจเป็นล้นพ้น ปากกับใจตรงกันทุกครั้งไป ไม่ว่าจะเอ่ยอะไรออกมารู้ได้เลยว่ามุกกี้เต็มร้อย

แล้วใครอีกล่ะ..มีเยอะเลย มีเยอะเลย ที่เป็นขาประจำ ต้องตามอ่าน

คุณปราณชลี สหายกลางเก่ากลางใหม่ ในงานเขียนคุณภาพ มาคู่กับน้องพญาลิง (หุ หุ เดาเอานะคะ) ผลงานไม่ต้องพูดถึง ฉันลุ้นให้งานสารคดีของเขาเข้าชิงรางวัลใหญ่แห่งปีเลยน่ะเนี่ย (ถ้าเขาจะเสนองานเข้าไปให้พิจารณา)

มาถึงคนสวยแห่งบางโอเค..น้องจ๋า ที่ลีลาเก่งกาจในกาพย์กลอนไม่ด้อยกว่าวิชาฉีดยา ผ่าตัด ที่มักจะตีคู่มากับคุณเกริก...ชื่อยาวเหยียด ที่สร้างงานให้ทึ่งได้สม่ำเสมอ แต่ก่อนร่อนชะไร เห็นคนทั้งคู่โต้กลอนสดกันอยู่เรื่อง เดี๋ยวนี้ห่างหายออกไป สงสัยซุ่มลับเขี้ยวเล็บ

คุณหนุ่มสุพรรณฝันหวาน ที่มีลีลาแปลกในการลงเอนทรี เราทักทายกันสั้นๆ แต่เบื้องหลังการเร่ร่อนทาบรอยเท้า มักจะซ้ำรอยกันจนต้องแอบอมยิ้ม...รำพึงว่า ทำไมช่างบังเอิญเสียนักหนอ แม้แต่ภาพถ่ายต้นไม้บางต้นของเขา ฉันก็เคยมีความหลังอยู่ใต้ต้นนั้น ความหลังที่ว่าก็คือ นั่งพิงจนหลับ จนน้ำทะเลขึ้นมาไล่ที่

คุณสกินเฮด นานๆคุยกัน แต่ทุกครั้ง เราจะบอกกันและว่า “คิดถึงนะสหาย”...จริงๆด้วยล่ะ ประหลาดดี

พี่กัปตันแจ๊คอีกราย ที่ชอบมาส่งยิ้มที่บล๊อก คล้ายมาหลอนให้ฉันตามไปที่บ้านแก ตามไปแล้วเจอดี (ของดี) ทุกที

รายนี้มีขำทุกครั้ง ไม่ขำไม่ใช่แจ๊คค้าบ

ระยะหลังๆ ฉันมีสหายใหม่ ที่ติดตามรอยเท้าการเดินทาง เช่นคุณซันตะวันยิ้ม เพราะว่าพักนี้เขาเดินทางไปสร้างบุญสร้างทานตามชนบทบ่อย เส้นทางที่ไปน่าสนใจดีนัก

การท่องเที่ยวนี่ อาจนับคุณผีเสื้อพเนจร และกึ่งๆเที่ยว คือคุณก้อนหินรำพัน เป็นอีกคนที่ฉันชอบอ่านสำนวน

คนที่มาล่าสุด..ที่ชอบอ่านงาน คือท่านรุสสกี้ ฉันงมโข่งอยู่นาน ไม่ค่อยคลิกชื่อนี้ มาระยะนี้ติดงอมแงม เพราะการลงเรื่องมีลีลาแปลกๆคล้ายชวนเปิดประเด็น...(แต่ไม่ถกเถียง) และเรื่องราวของรัสเซียที่น่าสนใจ (แน่นอนว่าหาอ่านที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว)

เดี๋ยวนะ ยังมีอีก...ยังมีคุณเจริญขวัญ คุณพิทักษ์ ณ ปรู๊น ปรู๊น คุณเพลงฝน พ่อพรานบุญจอมซ่า คุณมัคคุเทศน์ฯ คุณปรัตยา คุณพี่คนโทใส่น้ำ คุณหย่ง คุณคนเล่าเรื่อง คุณฅนผ่านทาง ครูแผนแดนสุพรรณท่านเหล่านี้มีสิ่งน่าสนใจเสมอเชียว

แน่นอนว่า จะต้องมีหลายคนที่ตกหล่น แม้ฉันจะคลิกอ่านอยู่เป็นประจำ และดูเหมือนไร้มรรยาท ที่เขียนเรื่องแบบนี้โดยไม่ครบถ้วนในรายชื่อที่แอบเสพงานของเขา (ต้องกราบขออภัย)

เช่นท่านชาลี เจ้าพ่อร้านกาแฟหอมกรุ่น ที่ไม่ได้เอ่ยไว้ในต้นเรื่อง 

พี่คนช่างเล่า ที่กู่ได้นำเอาไปเก็บไว้บนหิ้ง ที่เดียวกับพี่มะอึก

คุณเฟิงสุ่ย ผู้ขยันขันแข็ง คุณพี่สุภาวัล ที่สร้างงานสม่ำเสมอ น้องบีสาวสวย ตัวจริงน่ารักเหมือนตุ๊กตา คุณครูทิพย์ คุณครูเจี๊ยบ คุณรวงข้าวล้อลม คุณครูไข่เคว็ดแห่งบ้านโคกหม้อ คู่แฝดของท่านพลายพัทลุง น้องหวานแห่งบ้านดาวเหงา น้องญาใจคนสวย คุณแม่ผู้มีอารมณ์ละเมียด ภรรยาที่แสนดี ของคุณเจ้าชายผู้เย็นชา(ยิงนกทีเดียวสองตัว)และอื่นๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ที่ไม่ได้เอ่ยนาม แต่คลิก ถ้าเห็นชื่อและลงเอนทรีในขณะที่เข้ามา

คนๆนี้ อันที่จริง ฉันคลิกอยู่บ้าง อาจจะเกือบบ่อยๆ ที่แวะไปหน้าหนึ่ง คือคุณสุทธิชัย หยุ่น แต่ไม่อาจนับว่าเป็นมิตรภาพ เพราะฉันไม่เคยเม้นท์ของเขาเลย ฮ่า ฮ่า

อีกคนที่สำคัญ คือคุณกนกรัตน์ นานๆมาที เจอแล้วต้องรีบคลิก สำนวนยวนใจออกปานนั้น ใครจะทนไหว

อีกคน ที่พยายามเลียนวิชาเขียนและวิธีลงเอนทรี เพราะกู่เรียกเขาว่าอาจารย์ อาจารย์เรือรบเมืองมั่น ผู้ขยันยิ่งกว่าพระอาทิตย์ เรียกว่าปั่นงานโชว์ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยเชียว (แข่งกับคุณนักรบนักรัก)

ที่นี้มาถึงตาคนสำคัญประหนึ่งว่าบล๊อกกู่จะขาดไม่ได้ ขาดเมื่อไหร่รู้สึกแปลกๆ สงสัยว่าหายไปไหน คือ คุณพี่นายสิบหมื่น หรือคุณแสน อันที่จริง เพิ่งรู้ว่าอายุอานามอ่อนกว่ากู่ (แหงๆ) เมื่อเห็นรูปในบล๊อกของเพื่อนๆ วันจัดงานที่สวนรถไฟ แต่กู่ก็เรียกคุณแสนว่า “พี่นายสิบหมื่น” ตลอดมา และตลอดไป จนกว่าพี่เขาจะอพยพกลับมาทำสวนทำไร่ที่เมืองหนองคาย บ้านเกิดนั่นล่ะ แล้วเราค่อยตกลงกันใหม่ ว่าจะเรียกกันว่าอย่างไรดี....นะพี่นะ

อ้อยังมี...จ่าจินต์ขวัญใจคนใหม่ ที่กู่รู้สึกว่าลีลาการเล่าเรื่องคล้ายๆคุณราษีไศล

คนสำคัญที่สุดในเอนทรีนี้ ที่ขอส่งความระลึกถึง คือ กนิษฐ์ หรือเพื่อนนิส ของกู่ ขอตะโกนดังๆอีกครั้งว่า

“นิสเอ๊ย ขวัญเอ๊ยขวัญมา กู่สวดมนต์ภาวนาให้นิสทุกคืน ขอให้หายเร็วๆ กลับมาเขียน กลับมาทำงานเพื่อสังคมให้ได้เหมือนเดิม ให้มากกว่าเดิมนะนิสนะ”

ด้วยรัก

จากกู่

ปล. ขออภัยบางสหายรัก ที่ลืมไปในตอนนี้ (อาจนึกขึ้นได้ในคราวหน้า)

และขอถามข่าวถึง น้องขิงสีชมพู คุณหนอนน้อย และ คุณงู ว่าหายไปไหน ส่งเสียงด้วย พี่กู่คิดถึงค่ะ

รวมทั้ง ขอคุ้ยไปหาเพื่อนเก่า ชวนชม ด้วย สำหรับเพื่อนใหม่ คือคุณแจกันเขียว เป็นสหายใหม่ที่มีเรื่องราวแสนจะคุ้นเคย

ขออภัย ถ้าขาดหายไปในบางสหาย ไม่ขอรวม แพร จารุ/ สเนล/อุรุดา/ดุจดังคนจร/คุณพราย ซึ่งนั่นคือเพื่อนตลอดกาล

จะว่าไปแล้ว ยังมีอีกเยอะแยะจริงๆ ที่มีบุญคุณกับกู่ ทำให้ยิ้ม ทำให้หัวเราะ ทำให้ซาบซึ้ง และมีประโยชน์ โดยเฉพาะท่านผู้นี้ ที่มีประโยชน์เสมอในการอ่าน คือคุณหมอวัลลภ ท่านปู่โต้ง-ลานเทวา ป้าอักษราภรณ์ คุณลูกเสือหมายเลข 9 คุณเป๊บซี่ คุณหมอพี่ก๊วย คุณป้าตอง ฯลฯ (แบบต้องละไว้ กันพลาด อีกหลายชื่อ หุ หุ)

บางคนคล้ายห่างเหิน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตามดูลีลาชีวิต คุณสายลมลอย ผู้ปลูกต้นไม้อยู่คนละฟากฝั่งของประเทศ

คุณเสือจุ่น คุณมุกสิตะวัน ผู้มานานๆมาที แต่มาแบบหนักแน่นเสมอๆ (หรือว่ากู่ไม่ค่อยได้เจอแบบจังๆตอนโพส)


ฉันไม่รู้หรอกว่าในอนาคต ความสัมพันธ์ของเราจะเป็นไปอย่างไร แต่ฉันเชื่อว่าสายใยของใครหลายคนในนี้ กำลังสานพันกันอย่างแน่นเหนียว งดงาม

เพราะแม้แต่ฉันเอง

ยามเหนื่อยล้า..ฉันได้คิดถึงคำพูดของบางคน

ยามท้อแท้ ฉันได้นึกถึงเรื่องราวของบางสหาย

ยามมีความสุข ฉันยิ้มได้มากขึ้นกับเรื่องสุขๆของคนอื่นๆ

......

ขอให้ความดีงามทั้งหลายที่เบ่งบานในหัวใจของทุกคน

จงส่งผลให้ดอกไม้แห่งความสุขสะพรั่งพราว ในแผ่นดินถิ่นโอเคเนชั่นนี้ ตลอดไป

.

.

ประการสุดท้าย ขอส่งความสุขไปยังท่านทั้งหลายที่เข้ามาอ่าน แต่ไม่ชอบส่งเสียง และไม่ยอมใช้สิทธิ์ในการออกเสียง


(ขออภัย ไม่รู้ที่มาของเพลงบรรเลงนี้จริงๆค่ะ)

โดย กู่

 

กลับไปที่ www.oknation.net