วันที่ ศุกร์ มกราคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ผู้ให้กำเนิดที่ไม่เคยให้... ชีวิต


ในชีวิตฉัน ตั้งแต่จำความได้ มีบุคคลเพียงสามคนเท่านั้นที่มีความหมายยิ่งใหญ่สู่การมีชีวิตอยู่

คนแรกคือแม่... แม่ที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกมีชีวิตที่ดีขึ้น

คงไม่ต้องอธิบายถึงความยิ่งใหญ่ของแม่ให้มากความ ทุกคนน่าจะเข้าใจกันได้เป็นอย่างดี

คนต่อมายาย... คนที่ทำให้ฉันเป็นฉันอย่างในทุกวันนี้

คนที่คำนึงถึงความสุขของลูกหลานก่อนตัวเองเสมอ

คนที่แม้จะนอนป่วยอยู่บนเตียงในห้องพยาบาลก็ยังเอ่ยปากถามทุกข์สุขของคนอื่น

คนสุดท้ายคือป้า บุคคลที่ทำให้ฉันแน่ใจได้ว่า หากมีอะไรเกิดขึ้น จะมีป้าคอยช่วยเหลือได้เสมอ

สองคนแรกจากไปแล้ว เหลือคนที่สามซึ่งเป็นคล้ายตัวแทนของทั้งสามคน

เรื่องมันควรจะแฮปปี้อย่างนี้ตลอดไป อย่างน้อยก็ในความรู้สึกอบอุ่นใจของฉัน

แต่แล้ววันหนึ่ง...คนที่ฉันควรจะเรียกว่า " พ่อ" ก็ติดต่อมา

ฉันจำหน้าเค้าไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่าเค้าคือใคร ฉันไม่รู้อะไรเลยนอกเหนือไปจากชื่อและนามสกุลของเค้า

ข้อความที่เค้าส่งมาคือเค้ากำลังอยู่ในโรงพยาบาลประจำจังหวัดเพราะเมื่อวานก่อนความดันขึ้นกะทันหันจนต้องหามส่งโรงพยาบาล

แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว พรุ่งนี้คงกลับบ้านได้

ความคิดแว่บแรกของฉันคือ... คนเราเมื่อเฉียดใกล้ความตาย มักจะคิดถึงคนที่เรารักก่อนเสมอ

แล้วฉันใช่คนที่เค้ารักไหม... ฉันไม่อาจตอบตัวเองได้เลย

ข้อความถัดมาคือการถามสารทุกข์สุขดิบ ปิดท้ายด้วยการเล่าย้อนความในหนหลังอีกเล็กน้อย

ด้วยการให้เหตุผลที่ว่าเค้าไม่มาหาฉันตั้งแต่ตอนฉันเด็กๆ ก็เพราะยายไม่อยากให้มา

ฉันรู้... เรื่องราวของผู้ใหญ่ในสมัยนั้นมันคงซับซ้อนเกินกว่าฉันจะเข้าใจได้ แต่ฉันรับไม่ได้ที่เค้ามากล่าวหายายอย่างนั้น ต่อให้ยายทำจริงๆ ฉันก็รับไม่ได้

ฉันยืนยันได้เต็มเสียงจากความรู้สึกที่แท้จริงเลยว่าไม่เคยคิดโกรธเกลียดเค้า หรือว่าโทษว่าเป็นความผิดของใครทั้งนั้น

การไม่มีเค้าตั้งแต่แรก ทำให้ฉันเคยชินที่ชีวิตจะมีเพียงสามคนข้างคน

เพราะฉะนั้นตอนนี้จะ"มี" หรือ "ไม่มี" ก็ไม่ให้ความหมายอะไรกับฉันเลยแม้แต่น้อย

วันพ่อที่ผ่านมาฉันเคยสงสัยว่ามันมีความหมายยังไง... มันสำคัญยังไง

ในเมื่อสมองรับรู้ได้ถึงความสำคัญ แต่หัวใจไม่อาจเข้าใจความสำคัญนั้นได้เลย

แม้กระทั่งในตอนนี้

ฉันรู้สึกอึดอัด จนอดคิดไม่ได้ว่าทำไมเค้าไม่หายๆ ไปเสียเลย จะได้จบๆ กันไป

ซึ่งนั่นเป็นความคิดอกุศลมากมายนัก

สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้ก็คือคุยกับเค้าเท่าที่จะสามารถทำได้ แค่นั้น

แล้วสุดท้ายก็มีแต่ฉันต้องมานั่งฟูมฟาย หดหู่กับความรู้สึกของตัวเอง...

ฉนรู้ว่าพ่อให้กำเนิด แต่พ่อไม่เคยใช้ชีวิต

ฉันไม่อยากเป็นอกตัญญู แต่ฉันก็ไม่อยากพบพ่อ

สุดท้ายมาจบตรงที่... ฉันรู้สึกแย่กับตัวเอง

อยากเป็นคนดี อยากทำตัวดีๆ แต่มันก็ฝืนใจเหลือเกิน

ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของใคร แต่กลับต้องฝืนความรู้สึกตัวเอง...

สุดท้ายก็เหลือเพียงแค่...ความว่างเปล่า...เพราะสำหรับฉัน... พ่อ... คือคำที่ไร้นิยาม ไม่อาจเชื่อมโยงอะไรได้เลย

หรือว่าผิดที่ฉันเอง... อกตัญญู!!!

โดย neananok

 

กลับไปที่ www.oknation.net