วันที่ เสาร์ มกราคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เลือนหาย..


เลือนหาย..

..

ลมหนาวกระทบกายในคืนที่ดาวพรั่ง

โอบกอดตัวเองในขณะที่วาดหวัง

แสงตะวันจะโผล่จากขอบฟ้าเมื่อใด

เสียงบ่นพร่ำ  และภาวนา

เสียงกระซิบอันแผ่วเบาผ่านสายลมนั้น

..

..

กลิ่นอายแห่งความอ้างว้างชี้ชวนอยู่รอบข้าง

มันหอมกรุ่นดั่งดอกไม้งาม..ยามเช้า

ในท้องทุ่งที่รกร้างว่างเปล่า

..

..

เศษเสี้ยวของการรอคอย  และความคิดถึง

ทิ้งซากไว้เกลื่อนกลาดตามรายทางแห่งฝัน

คมหนามแห่งความเหงาทิ่มแทงในขณะเดินก้าว

จะยังคงอยู่อย่างนั้น…?

..

..

เสียงบ่นพร่ำ  และภาวนา

จะค่อยค่อยเงียบหายไป

..

..

แล้ววันหนึ่ง

ในขณะที่เหนื่อยหน่ายเต็มที

รอยร้างที่ว่างเปล่านั้น

จะเลือนหายไปกับกาลเวลาที่แปรเปลี่ยน

จะเลือนหาย……

..

……………………………

..

..

..

..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โดย หนุ่มใต้ใจดี

 

กลับไปที่ www.oknation.net