วันที่ พฤหัสบดี พฤษภาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แม่หมาๆ 11 : วันที่เกือบไม่มีอั่งเปา


วันที่เกือบไม่มีอั่งเปา

เนื่องจากเปาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของบ้าน และลูกของเปาที่อยู่กับแม่ก็เป็นสาวๆทั้งหมด

แม่เกรงว่า...ถ้าวันใดวันหนึ่งพลาดพลั้งเกิดเปาเผลอใจไปผสมกับลูกตัวเอง...

มีหวังแม่คงต้องเลี้ยงลูกหมาติงต๊องเต็มปั๊มเป็นแน่...

และอีกอย่าง...แม่ว่าเฉพาะที่มีอยู่ก็ดูแลกันไม่หวาดไม่ไหว (แค่ "สาวเอ๋อย้งยี้" ตัวเดียวแม่ก็แทบเอาตัวไม่รอดแล้ว)

วันนึง..แม่จึงเจ้ากี้เจ้าการให้ตาชุ่มพาปังเปาไปส่งทำหมันที่โรงพยาบาลสัตว์ใกล้ปั๊มตั้งแต่เช้า...

พอตกบ่ายหมอโทรฯมาบอกให้ไปรับลูกได้แล้ว...แต่แม่ติดภารกิจเป็นวิทยากรรับเชิญให้กับหน่วยงานรัฐแห่งหนึ่ง กว่าจะไปรับลูกได้ก็ใกล้ค่ำแล้ว...

ความรู้สึกที่เห็นสภาพลูกตอนนั้นสงสารจับใจ...เปาโผหาแม่ทั้งที่ยังสลึมสลือ...

วันรุ่งขึ้น...เปามีอาการซึมมากผิดปกติและกินอะไรก็อาเจียร...

วันต่อมา....เปาอาเจียรหนักขึ้นและมีแต่เลือดออกมาเยอะมาก...แม่ต้องพาเปาไปอยู่โรงพยาบาล 3 วัน แต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น

เย็นวันที่ 3  แม่ถามหมอว่าเปาจะรอดไหม...หมอบอกว่าไม่แน่ใจแต่จะทำให้ดีที่สุด...

นั่นเป็นวันที่แม่ตัดสินใจรับเปากลับบ้าน...

แม่ตั้งใจว่า...ถ้าลูกจะตายก็ให้ตายอยู่กับอ้อมอกแม่...แม่ไม่ยอมให้ลูกตายอย่างโดดเดี่ยว....

จากนั้น...แม่ต้องพาเปาไปหาหมอทุกวันเพื่อฉีดยาและให้น้ำเกลือเพราะลูกไม่ยอมกินอะไรเลย

เปามีน้ำหนักลดลงจากเดิมครึ่งหนึ่ง...ตัวลูกหดเหลือนิดเดียว

ป้าอ้วนพยายามป้อนนมและแบรนด์ซุปไก่ให้ลูก..ป้อนไป..ร้องไป..แข่งกะแม่ (เปาไม่ยอมกินเลยเสร็จยัยคุณหญิงหมด...ขานั้นชอบทุกอย่างที่บำรุงสุขภาพ)

เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์อาการลูกยิ่งแย่ลง...ตัวก็ยิ่งผอมลงจนไม่สามารถเดินได้...ปากและลิ้นซีดจนเขียว ....

แม่ตัดสินใจพาเปาไปหาหมอที่โรงพยาบาลสัตว์ ม.เกษตร....

แม่ต้องตื่นตี 5 ขับรถฟันฝ่าการจลาจรอันน่าเบื่อที่สุดไป รพ.ทุกวัน...

หมอบอกว่าเปามีก้อนอะไรสักอย่างอุดตันที่ลำไส้ส่วนที่ต่อกับกระเพาะทำให้ร่างกายรับอาหารไม่ได้

เปาต้องไปหาหมอทุกวัน...ต้องถูกเจาะเลือด...ฉีดยา...ให้น้ำเกลือ...รวมแล้ววันละประมาณ 7 รอบ...และต้องเอ็กซเรย์อีกวันละ 2 รอบ (เอ็กซเรย์รอบเช้าเสร็จแม่จะพาเปาไปนอนในรถรอเอ็กซ์เรย์ช่วงบ่ายต่อ) เพื่อดูการเคลื่อนตัวของก้อนประหลาด...

ซึ่งหมอบอกว่าถ้าไม่เคลื่อนตัวก็ต้องผ่าตัดเพราะเปาอาการแย่มาก ปล่อยไว้อาจตายได้ !!!

วันที่ 1-4 ของการไปหาหมอที่ ม.เกษตร...ผลการเอ็กซ์เรย์คือก้อนประหลาดยังอยู่ที่เดิม...

ทั้งที่หมอให้ยาถ่ายช่วยขับออกมันก็ไม่ยอมขยับไปไหน...และเปาก็ยังไม่ยอมกินอะไรเลยนอกจากน้ำเพียงเล็กน้อย...

แม่เริ่มประสาทเสีย...สะดุ้งตื่นเป็นระยะทั้งคืนและทุกคืน...

รู้สึกตัวเมื่อไร...จะรีบคว้าจับตัวเปาว่ายังหายใจอยู่ไม๊...ระแวงว่าลูกจะแอบตายตอนแม่หลับ !!

แต่ค่ำวันที่ 4... เปาทำให้แม่ดีใจมากๆ...

เพราะเป็นครั้งแรก...ที่เปาคลานไปขอถั่วฝักยาวป้าอ้วนกิน...ป้าอ้วนกรี๊ดกร๊าด...แม่ก็กรี๊ดกร๊าด...แข่งกัน(อีกแล้ว)...

วันนั้นเปากินหมูตุ๋นหมด 1 ชาม...ตบท้ายด้วยแบรนด์ซุปไก่ขวดใหญ่อีก 1 ขวด...คงชดเชยที่ไม่ได้กินอะไรเลยมาครึ่งเดือน...แต่ก็ยังไม่ถ่ายอยู่ดี...

วันที่ 5 ...เป็นวันที่หมอนัดเอ็กซ์เรย์ครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจผ่าในวันนั้นเลย...

แม่พาเปาไปหาหมอด้วยความหวังว่าลูกจะไม่ถูกผ่าตัด....

ผลเอ็กซเรย์รอบเช้าปรากฏว่าเจ้าก้อนประหลาดยังอยู่ที่เดิม....แม่หัวใจแทบสลาย...เริ่มหมดหวัง..หมอบอกว่าคงต้องผ่า แต่จะเอ็กซ์เรย์อีกครั้งช่วงบ่ายเพื่อความมั่นใจ

ระหว่างรอเอ็กซ์เรย์...แม่พาเปาไปนั่งรอในรถ...นั่งมองหน้าเปาเงียบๆอยู่นาน...ตั้งจิตนิ่งๆ...แล้วบอกเปาในใจว่า "เปา แม่ช่วยเปาไม่ได้ เปาต้องช่วยตัวเอง ถ้าเปาไมอยากผ่า เปาต้องเอามันออกมา แม่รู้ว่าเปาทำได้" (แม่จะใช้วิธีนี้คุยกะลูกๆทุกครั้ง..และเหมือนพวกเค้ารับรู้ทุกครั้ง..จนน่าแปลกใจ)

ช่วงบ่าย...แม่พาเปาไปเอ็กซ์เรย์และคอยผลอย่างไร้ความหวัง....คิดว่าลูกคงต้องผ่าแน่ๆ

แต่ปรากฏว่าเจ้าก้อนประหลาดเคลื่อนตัวออกจากที่เดิมไปพอสมควร...

หมอบอกว่าไม่ต้องผ่าแล้ว...แต่ให้สังเกตว่าเปาอึเอาก้อนที่ว่าออกมาหรือไม่..ถ้ายังไม่ออกต้องพาไปหาหมอต่อ...

วันนั้น...แม่พาเปากลับบ้านด้วยความดีใจและโล่งใจซะไม่มี...รับขวัญลูกด้วยหมูตุ๋นชามใหญ่ แบรนด์ขวดใหญ่ และหอมฟอดใหญ่

แม่มีภารกิจที่ต้องทำต่อคือ...สะกดรอยเปาทุกฝีเก้าเพื่อคอยดูว่าเปาอึเมื่อไร

เพราะห้องน้ำลูกใช้ร่วมกันหลายตัว ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าอึใครเป็นอึใคร !!!

และแล้ว...คืนนั้นเปาก็ประสบความสำเร็จในการขับก้อนประหลาดคล้ายก้อนหมากฝรั่งสีขาวขนาดใหญ่ออกมา

ไชโย....แม่ไม่ต้องตื่นตีห้าอีกแล้ววววว...!!!!!

ปล.

1. ตกลงไอ้ก้อนๆที่เปาขับออกมา ทั้งหมอและแม่ ต่างมึนทั้งคู่ ไม่รู้ว่ามันมีที่มาอย่างไร...ถามเปา...เปาก็ไม่บอก...คงอยากเก็บเป็นความลับ...แม่เลยไม่อยากไปละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวเค้า...

2. ขอบคุณคุณหมอคนเก่งที่รักษาเปาด้วยหัวใจที่อดทน รอคอย และพยายามทุกทาง เพื่อไม่ให้เปาต้องผ่าตัดนะคะ

โดย แม่มด

 

กลับไปที่ www.oknation.net