วันที่ จันทร์ มกราคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

อุตสาหกรรมฯ ลำปาง ต้องทำอย่างไรในปี ”กระทิงดุ"


        “ลำปาง” จากจังหวัดที่เคยได้รับเลือกให้เป็นศูนย์กลางความเจริญ (Growth Pole) ในเขตเศรษฐกิจของทางภาคเหนือมาก่อน แต่เวลาและสถานการณ์ก็ทำให้ “ความเจริญที่ลำปางพึงอยู่ พึงมี” นั้น สูญสลายหายไปเกือบทั้งสิ้น มหาวิทยาลัยตอนนั้น “เขา” จะให้ก็ไม่เอา สถานีโทรทัศน์ช่อง 8 เก่า ก็ยกให้เชียงใหม่เขาไปเสียแล้ว แบงค์ชาติสาขาลำปาง ก็ดูเหมือนมีบทบาทสำคัญในการกำหนดทิศทางการเงินในภูมิภาคนี้น้อยไปสักหน่อย

        ตัดกลับมายังปัจจุบัน เรื่องสถาบันการศึกษานั้น ต่างรอคอยความหวังจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ที่ยังต้องใช้เวลาอีกสักระยะในการบ่มเพาะบุคลากรทางการศึกษา เพื่อให้ได้บัณฑิตที่หลากหลาย สอดคล้องและตรงกับแผนพัฒนาอุตสาหกรรมของทางจังหวัดให้มากกว่านี้ ขณะที่สถาบันราชภัฏลำปาง ก็ยังเดินหน้าผลิตแรงงานเข้าสู่ระบบอุตสาหกรรมอย่างล้นเหลือ ส่วนมหาวิทยาโยนก ก็คงต้องรออีกสักพักกว่าที่ผู้บริหารชุดใหม่จะตั้งหลักได้

        ทั้งหมดทั้งมวล กระบวนการสร้างบุคลากรเข้าสู่ภาคอุตสาหกรรมของทางจังหวัด ต้องดำเนินควบคู่ไปกับการพัฒนาธุรกิจของผู้ประกอบการเอง ในทุกภาคส่วนธุรกิจ ซึ่งถือเป็นเรื่องสำคัญ จำเป็นและเร่งด่วน โดยเฉพาะในปี “เผาจริง-กระทิงดุ” ปีนี้ 

        ในมุมผู้ประกอบการ หากจะมองว่าปีนี้กระทบหนัก เศรษฐกิจไม่ขยาย ยอดขายไม่กระเตื้อง บัณฑิตและแรงงานจบใหม่ ก็แทบไม่มีราคาค่างวดอะไรในการพัฒนา ลำพังตัวเองก็จะเอาไม่รอดอยู่แล้ว ก็รังแต่จะบั่นทอนกำลังใจของตนเสียเปล่า

        ดังนั้น สิ่งสำคัญที่ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมหลักของทางจังหวัดต้องมีและต้องปรับ คือวิสัยทัศน์ที่มีต่ออนาคตการพัฒนาธุรกิจ ยกตัวอย่าง เซรามิกส์ จะดีกว่าไหมที่จะไม่เสียเวลาไปโอดครวญให้รัฐชะลอการขึ้น LPG เพราะจะทำให้ต้นทุนผลิตเซรามิกส์แพงขึ้น แล้ว เอาเวลาไปดูแลตลาดเก่า หาลูกค้าใหม่ ใส่ใจกับคุณภาพผลิตภัณฑ์จะดีกว่า รวมกลุ่มกันเพื่อให้เกิดความเข้มแข็งในกลุ่มผู้ประกอบกิจการเซรามิกส์จะดีกว่า-นี่แค่หนึ่งภาคอุตสาหกรรมเท่านั้นนะ

        อุตสาหกรรมอื่นก็ต้องมีกระบวนทัศน์ที่คล้ายคลึงกัน ทั้งเกษตร อาหารกระป๋อง ไม้แกะสลัก ท่องเที่ยวฯลฯ ซึ่งล้วนเคยเป็นและยังคงเป็นดาวเด่น (Star) ที่จะสร้างมูลค่าให้กับทางจังหวัดลำปางได้อีกมาก

        เรื่องสำคัญที่อยู่ในระดับนโยบายคือการกำหนดยุทธศาสตร์ด้านอุตสาหกรรมของทางจังหวัดให้ชัดเจน เป็นการจุดไม้ขีดเพื่อก่อไฟ จุดไฟเพื่อนำไปสู่แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ในรอบด้าน ทั้งทิศทางการพัฒนาอุตสาหกรรมระยะสั้นและระยะยาวเป็นอย่างไร มาตรการด้านเงินทุน การขาย การตลาด แรงงาน เป็นอย่างไร เพื่อให้ผู้ประกอบการใจชื้นขึ้นได้บ้าง เพราะปัญหาใหญ่ในการพัฒนาอุตสาหกรรมของทางจังหวัดนั้น อยู่ที่ผู้ประกอบการไม่ยอมปรับ และยังไม่กล้าที่จะฉีกขนบของการทำธุรกิจแบบที่ “ใครเขาก็ทำกัน”

        ขณะเดียวกันการพัฒนาด้านการศึกษาและการพัฒนาฝีมือแรงงานที่ตรงจุด ตรงเป้ากับการพัฒนาอุตสาหกรรมจังหวัด ก็จะทำคู่ขนานกันไป อุตสาหกรรมจักต้องได้ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญ มีทักษะ คิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ ส่งเสริมการสร้างองค์ความรู้เพื่อมุ่งสู่ระบบการแข่งขันทางการค้าที่ทัดเทียมและล้ำหน้า จึงจะสามารถต่อกรกับเขาได้

        ขั้นต่อไปคือการร่วมกันพัฒนาแบรนด์ของจังหวัดลำปางให้มีความเข้มแข็ง เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับสินค้าส่งออกของทางจังหวัด เพื่อให้ประเทศคู่ค่าสัมผัสได้ว่า สินค้าส่งออกของลำปางมีสิ่งที่บ่งบอกวัฒนธรรมสัมผัสได้ (Cultural Experience) ใช้ทักษะและเทคโนโลยีขั้นสูงในการต่อยอดภูมิปัญญาพื้นบ้าน

        หรือจะฟื้นแบรนด์ “สิระลำปาง” แบรนด์เซรามิกส์ของทางจังหวัดที่เคยสร้างทิ้งไว้เมื่อ 5-6 ปีก่อนมาทำใหม่ก็ได้ แต่คราวนี้คงต้องผนวกเข้ากับการจัดการธุรกิจที่เป็นระบบ ครอบคลุมทุก Product Segment ให้หนักหน่วงและร้อนแรงกว่าเดิมให้ได้

        เท่านี้ก็เป็นบันไดอีกขั้นที่จะนำลำปางไปสู่จังหวัดแห่งความเจริญได้ โดยไม่ต้องสนใจว่าขึ้นเหนืออีกครั้ง ลำปางก็จะเป็นแค่ “ทางผ่าน”

        เพื่อเมื่อกระทิงคลายความดุร้ายลง ไก่ขาเดียวกับม้าลำปาง ก็เรียงแถวหน้ากระดาน คอยให้การต้อนรับขับสู้อาคันตุกะทางการค้าและการท่องเที่ยว ที่จะหลั่งไหลมายัง “นครเขลางค์” อย่างต่อเนื่อง
 

โดย kantnews1

 

กลับไปที่ www.oknation.net