วันที่ พฤหัสบดี มกราคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สิ่งหนึ่ง...ซึ่งไม่เคยเลือนหาย...


"

ฉันเคยพอใจเสมอมา

ที่จะอยู่ในมุมเงียบมุมนั้น

กับความฝันที่เคยแตกดับ

กับความรักที่เคยลับหาย

วันคืนที่เคยย้อนผ่านเข้ามาเหมือนฉากเงา

คุณ...เป็นใครคนหนึ่ง

ซึ่งเข้ามาไล่ต้อนให้ฉันได้กลับไป

วิ่งไล่จับเก็บ...กอบกำความฝันวันเก่าเก่า

เอามาเพื่อเยี่ยมเยียนในมุมเงียบมุมนั้น


"คุณ...คือคนที่พาฉันกลับไป"


ขอบคุณ

สำหรับคำบอกเล่าต่าง ๆ

ที่คุณได้มอบให้ฉัน

คำบอกเล่าดี ๆ

ที่สามารถทำให้ฉันได้ก้าวออกมาจากมุมแคบๆ

ออกมาเพื่อสำรวจตัวเอง

ด้วยความรู้สึกเวทนา
.
.
.
คุณ...คือผู้ที่เปิดดวงตา

คุณ...คือผู้ที่เปิดความรู้สึกของฉันให้กว้างออก

คุณ...ได้ชี้หนทางแห่งการตัดสินใจของฉันให้กว้างขึ้น
.
.
.

"

ตลอดเวลาแห่งการดิ้นรน

สัจจะข้อหนึ่งที่ฉันได้พบ

สำหรับการมีชีวิตอยู่

คือ

ฉันพร้อมที่จะสู้ทุกอย่าง...ด้วยตัวฉันเอง

ไม่ว่าบนเส้นทางสายนั้น

ไม่ว่าบนเส้นทางสายไหน

มันจะโดดเดี่ยวสักเพียงใด

เพราะฉันได้พบว่า ฉันไม่เคยขาดกำลังใจจากคุณ

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง

คุณเปรียบเสมือนดอกไม้สีขาวที่ฉันชื่นชม

ดอกไม้สีขาวดอกนั้นยังคงสวยงามเสมอ

คุณไม่เคยแตกดับและลับหายจากชีวิตฉัน

ฉันอยากบอกให้คุณรู้ว่า

ดอกไม้สีขาวดอกนั้น

มันยังคงอยู่ในใจเสมอ

ฉันสัญญา

"

"

ดอกไม้มิได้ร่วงโรย

ดวงตามิได้เจ็บช้ำ

น้ำตามิได้โศกซึม

ฟ้าไม่ได้มัวหมอง

แม้จะมีบ้าง...ที่หัวใจ...บางห้อง...เงียบเหงา

!!!  แต่ทุกอย่าง...ยังคงต้องดำเนินต่อไป  !!!

"

"

B I T C H


โดย BITCH

 

กลับไปที่ www.oknation.net